REISGEZELSCHAP, DAT NIET WELKOM WAS.

De trein verliet het station Kursan en bij den gouverneur in zijn coupé nam een elegante Engelschman plaats.

Zijne Excellentie keek allesbehalve vriendelijk toen dit reisgezelschap instapte.

Raffles deed natuurlijk alsof hij niets daarvan bemerkte:

„Lord Cruzon,” sprak hij met voorname houding.

Ook Ortschkoff noemde zijn naam.

John Raffles ging tegenover den gouverneur zitten.

Hij haalde zijn sigarettenétui voor den dag, opende dit en hield het zijn reisgenoot voor:

„Kan ik u dienen?” vroeg hij.

Ortschkoff nam een cigarette.

Hij was zeer ingenomen met zijn nieuwen reisgenoot, die zeker tot de voornaamste kringen van Engeland behoorde.

Die voorname jonge man boezemde hem niet het minste wantrouwen in.

Het was een vervelende reis; waarom zou men dan niet een gesprek met elkander beginnen?

„Reist ge voor uw pleizier, Lord?” vroeg de Russische officier.

In plaats van antwoord te geven, deed Raffles een wedervraag:

„Staat ge mij toe, voordat ik u antwoord, een vraag te doen? Ge hebt u voorgesteld als baron Ortschkoff. Zijt gij misschien de gouverneur van Irkoutsk?”

„Inderdaad,” antwoordde de baron een weinig bevreemd, „wist gij dat?”

„Ja, dat wist ik. Ik geloof zelfs, dat ik nog in de uitoefening van mijn beroep met u te doen zal krijgen.”

„Wat bedoelt ge daarmee?”

Ortschkoff vroeg het op onrustigen toon.

„Ik ben detective van de Engelsche politie en erop uitgezonden om den grootsten aller spitsboeven te vangen, namelijk den meesterdief John C. Raffles.”

De gouverneur schrikte. Hij dacht eraan, dat hij den schat vervoerde, maar in het volgende oogenblik ook weer was hij gerustgesteld. Die Engelsche gauwdief kon onmogelijk weten, wat er in de doodkist verborgen zat.

„Zou die Raffles dan hier in de buurt rondspoken?” vroeg hij.

„Men vermoedt inderdaad, dat hij op den Siberischen spoorweg is, en men heeft hem zelfs in Irkoutsk gezien.”

„Zoo? Inderdaad?”

„En op een station tusschen Irkoutsk en Krasnojarsk moet hij zich zelfs voor den grootvorst Peter Andrejeff hebben uitgegeven.”

„Hel en duivel!” schreeuwde de gouverneur, „dan is de gauwdief in Koutoulik in den trein gekomen.”

„Wat?” riep John Raffles, „in dezen trein?”

„Zeker! De kerel had de brutaliteit, zich door zijn adjudant als grootvorst Peter Andrejeff te laten aandienen.”

„Is een adjudant bij hem?”

„Ja. Hij draagt de uniform van het regiment van Kaluga.”

„En de grootvorst?”

„Die draagt de generaalsuniform met verscheiden orden en eereteekenen.”

„Maar dat is toch onmogelijk?”

„Waarde heer, ik heb de beide spitsboeven met eigen oogen gezien en zelfs een ervan gesproken. Zij stapten in dezen trein, waar een aparte wagen voor de dieven werd aangehaakt.”

„Maar dat is belachelijk,” beweerde de Lord op vroolijken toon. „De gewiekste oplichter zal dan zeker wel het een of andere schelmstuk in zijn schild voeren, dat hij in dezen trein heeft plaats genomen.”

„Zoudt gij dat denken?”

De gouverneur stoof op.

Zijn gelaat werd donkerrood en zijn oogen traden uit de kassen.

„Ik heb u door die mededeeling toch niet beleedigd?” vroeg Lord Lister, terwijl hij even boog.

„Neen, maar ik ben geweldig geschrikt.”

„Hoe zoo? Hebt ge soms een groote som gelds bij u?”

„Dat is het juist. Niet meer of minder dan de belastinginkomsten van het geheele gouvernement Irkoutsk over het geheele kwartaal. Ik moet het geld aan de Russische regeering afdragen.”

„Gij persoonlijk, heer gouverneur?”

„Ja, ik mag het niemand toevertrouwen, onze beambten zijn niet te vertrouwen.”

De gouverneur veroordeelde zichzelf met deze opmerking. Hij had het transport van het geld op zich genomen om hiervan zelf zooveel mogelijk te kunnen stelen.

Raffles moest onwillekeurig glimlachen.

„Gij zult er wel voor gezorgd hebben, heer gouverneur,” sprak hij, „dat het geld goed opgeborgen is. Ik weet niet, of het u bekend is, dat voor dezen genialen dief niets veilig is!”

„Maar dat is verschrikkelijk!” riep Ortschkoff, weer verbleekend, „doch ik heb mijn schat zoo goed verzekerd, dat er aan geen diefstal te denken valt, Lord!”

„En hoe hebt ge dit gedaan, generaal?”

„Ik wil het u wel vertellen, want gij zijt eigenlijk mijn bondgenoot. Ik heb het geld in een doodkist gedaan, die schijnbaar het lijk van mijn overleden oom bevat. Soldaten met geladen geweren waken er bij.”

„En denkt gij door zulke middeltjes den gewieksten „Raffles te kunnen terughouden? Neen, generaal! Die heeft wel andere dingen klaargespeeld.”

De gouverneur was sprakeloos.

Doodsbleek en met geopenden mond staarde hij Raffles aan.

„Ge wilt zeggen …” stamelde hij eindelijk.

„Ik wil zeggen, dat John Raffles u stellig het geld uit de doodkist zal halen—of het reeds heeft gedaan.”

De gouverneur uitte een kreet.

Daarop sprong hij op en trok met alle macht aan de noodrem.

Een gillend gefluit van de locomotief weerklonk, de snelle vaart van den trein verminderde en eindelijk stond deze geheel stil.

Dat was juist, wat Raffles had gewild. Er moest tijd gewonnen worden en dat gebeurde op deze manier het best.

Hier konden geen telegrammen worden verzonden.

John rekende er op, dat aan een der volgende stations een telegram uit Irkoetsk ontvangen zou worden, met het bevel, den voorgewenden grootvorst en zijn adjudant gevangen te nemen.

Dit oogenblik moest hij zoo lang mogelijk verschuiven, om zoowel voor Brand als voor zich zelf tijd te winnen om den buit in veiligheid te brengen.

Nauwelijks stond de trein stil of de gouverneur snelde naar den bagagewagen, waar hij in groote opwinding dadelijk de doodkist liet openen.

Een luide gil weerklonk.

Het grootste gedeelte van den schat was verdwenen. Slechts weinige goudstukken bedekten nog den bodem.

„Schurken, waar hebt ge mijn geld gelaten?” riep hij buiten zichzelf van woede tot de soldaten, die hem met domme gezichten aankeken. „Dieven, verraders en spionnen! Ge hebt mij bestolen! Geef het geld terug, of ik zweer jelui, dat ik je in stukken zal laten hakken!”

De ongelukkige dragonders en kozakken durfden zich niet te bewegen, zelfs niet toen hun chef hen in zijn groote woede sloeg en trapte.

Nu naderde ook Lord Cruzon den gouverneur.

„Ik ben er van overtuigd, dat deze lieden geheel onschuldig zijn, heer gouverneur. Ik zou echter den trein laten doorzoeken. Wanneer de soldaten, wat ik niet veronderstel, het geld gestolen hebben, dan moet het zich immers in den trein bevinden. Verder lijkt het mij het verstandigste den vermomden grootvorst en zijn adjudant gevangen te nemen. Ongetwijfeld vinden wij in hun bagage de vermiste som!”

„Gij hebt gelijk, de grootvorst, die schurk, is de dader. Waar is de hoofdconducteur?” brulde de generaal.

Deze was reeds verschenen.

„Breng mij onmiddellijk bij grootvorst Peter Andrejeff, ik wil hem gevangen nemen!”

De hoofdconducteur antwoordde:

„Zijne hoogheid de grootvorst heeft den trein reeds verlaten bij het station Kursan.”

„Alleen?” vroeg de generaal.

„Neen, met zijn adjudant!”

„En met zijn bagage?”

„Ja, met zijn bagage.”

„Die schurk heeft mijn geld gestolen!” brulde Ortschkoff met luider stem.

Een luid gemor der passagiers, die getuige waren van dit gesprek, weerklonk. Men was niet geneigd deze ongehoorde beschuldiging van een der leden der keizerlijke familie te slikken.

Nu trad John Raffles naar voren. Hij wilde ook nu doorgaan voor een Engelschen detective, een vijand dus van den meester-dief, opdat men hem niet zou kunnen verdenken Raffles zelf te zijn.

„Heeren!” zoo wendde Lord Cruzon zich tot de opgewonden reizigers, „hier is een misverstand in het spel. De woorden van den generaal doelden natuurlijk niet op den werkelijken grootvorst Peter Andrejeff, maar op een spitsboef, die onder zijn naam reist. De schurk, die in Kursan uitgestapt is, heet John Raffles en heeft den gouverneur voor meerdere honderdduizend roebels bestolen.

„Ik ben een afgevaardigde van de politie, die hem gevangen moet nemen!”

Groote verbazing ontstond.

„Ik moet natuurlijk dadelijk terug om den dief te achtervolgen,” riep de generaal buiten zichzelf van woede. „Laat de trein terugrijden!”

De hoofdconducteur verklaarde zich hiertoe niet gemachtigd, wat een heftige uitval van woede van den generaal ten gevolge had.

Weer trad Raffles kalmeerend op. Hij legde zijn hand op den schouder van Ortschkoff en fluisterde hem toe:

„Kom, heer gouverneur! Laten wij den kostbaren tijd niet verliezen, doch tot het volgende station meerijden, waar wij wel een locomotief zullen krijgen. Ik heb een plan, waardoor wij er zeker achter zullen komen, waar de schat gebleven is. In elk geval raad ik u, het weinige, wat in de doodkist is achtergebleven, bij u te nemen. Gij ziet, deze schuilplaats is niet voldoende gebleken.”

De bestolene snelde naar den bagagewagen en stak het kleine beetje goud, dat zich daar nog bevond, in zijn zak. In zijn haast en bij de slechte verlichting lette hij niet op de ronde insnijding, die op den bodem van de kist te zien was en aan een nauwkeurig opmerker niet zou zijn ontgaan.

Ortschkoff snelde met zijn kleinen buit naar zijn coupé terug en de trein kon zich eindelijk weer in beweging zetten.