EEN NOODLOTTIGE KLIMPARTIJ.

Brand verliet de kamer en Raffles grendelde haar zorgvuldig.

Hij had zijn vriend naar het station gestuurd om alleen te zijn, want hij voerde iets in het schild, waarbij hij geen angstig toeschouwer kon gebruiken.

Toen deed hij de balkondeur open en keek naar buiten.

Het was volslagen donker; slechts enkele vensters waren flauwtjes verlicht.

Achter al de kamers van het hotel waren balkons aangebracht, waarop de gasten wat frissche lucht konden scheppen.

Lord Lister overzag den toestand nauwkeurig.

Hij wilde op het balkon van nummer 38 komen om te zien, of de bewoners zich daar ophielden of dat zij misschien in het aangrenzende kabinetje waren.

Maar de kloof tusschen de beide balkons was diep.

Zelfs voor een geoefend turner als Raffles was het geen kleinigheid, over dien afgrond te komen.

Maar de meesterdief deinsde voor niets terug.

Hij had zich voorgenomen het geheim van generaal Ortschkoff te ontsluieren en nu was hem ook geen moeite te groot.

Vlug haalde hij zijn wandelstok en een ladder, van paardenhaar gevlochten, die zóó dun was, dat hij haar makkelijk in den zak kon steken.

De wandelstok kon, evenals een hengelroe, uit elkaar genomen worden.

Maar de wandelstok noch de touwladder reikten tot het volgende balkon.

Lord Lister liet zich echter niet afschrikken.

Tusschen beide balkons hing een brandladder van het dak van het hotel tot den tuin omlaag. Dat brak dus den afstand.

Met groote handigheid slingerde hij de touwladder om de brandladder, haalde toen met den uitgeschoven wandelstok het uiteinde weer naar zich toe, maakte de beide einden stevig vast aan het balkon, waarop hij stond en begon toen op handen en voeten door de lucht te klimmen.

Het was een halsbrekende tocht, maar ongedeerd belandde hij toch op de brandladder.

En nu moest hij zich naar het balkon van nummer 38 slingeren.

Ook dat gelukte.

Door den sprong viel echter een steentje neer in den tuin van het hotel.

Het trof een kellner, die juist voorbij liep.

„Hallo!” riep de man en hij keek naar boven.

Raffles bukte zich snel en luisterde of de kellner bleef staan.

Een poosje wachtte deze, toen ging hij verder.

Raffles trachtte nu iets gewaar te worden van hetgeen in nummer 38 voorviel.

Van een gesprek kon hij niets verstaan.

Hij hoorde echter duidelijk, dat er geld geteld werd, veel geld.

Hij haalde zijn boor te voorschijn en maakte in de balkondeur heel voorzichtig een gat.

Toen keek hij erdoor en zag iemand, die een berg van goud voor zich had.

Maar wat was dat?

Had lord Lister zich vergist?

Was hij voor een verkeerde kamer terecht gekomen?

Hij kende dien man niet.

Zoo’n boeventronie had Raffles zijn heele leven nog niet gezien.

Het was een gelaat, waarin duivelsche ruwheid en hebzucht hun sporen hadden achtergelaten.

Af en toe liet de geldteller eenige goudstukken in zijn zak verdwijnen, waarbij hij met schuwen blik naar de deur keek, die naar de aangrenzende kamer voerde.

Het booze geweten sprak klaarblijkelijk bij dezen kerel.

Raffles was ervan overtuigd, dat hij hier een nieuwe misdaad op het spoor was, die met den schurkenstreek van den generaal niets had uit te staan.

Eensklaps schrikte de geldteller hevig.

Vlug liet hij een handvol goudstukken in zijn zakken verdwijnen.

Daarop vloog hij naar de deur, waarop geklopt was op heel bijzondere wijze.

Tot Raffles’ groote verbazing trad graaf Barjatinsk de kamer binnen.

Hij was buiten adem en erg opgewonden, maar vergat desondanks niet, de deur af te sluiten.

„Goddank!” bracht hij uit. „Generaal Ortschkoff is afgereisd met het lijk van zijn oom. Haha! Ik moest lachen om die dragonders en kozakken! Met den grootsten eerbied stonden ze om de doodkist. Zij zullen den schat wel veilig overbrengen. Ik zou niemand raden, met die jongens te beginnen; het lijken wel buldoggen, zeg Pawlow.”

De man, die met Pawlow werd aangesproken, keek op.

Een hatelijke grijns vertrok zijn leelijk gelaat.

„Ortschkoff gaat met den schat naar Sint Petersburg. Ik geloof, dat wij een reuzendomheid hebben begaan!”

„Hoezoo?”

„Dat wij den gouverneur lieten vertrekken.”

„Hebben wij hem niet genoeg afgezet? Hoeveel zou daar wel liggen, Pawlow?”

„Alles bij elkaar tachtigduizend, honderdduizend roebel! Een belachelijke som in vergelijking tot wat de gouverneur wegsleept.”

„Wat hadden we dan volgens jou moeten doen, Pawlow?”

„We hadden steenen in de kist moeten pakken!”

„En als hij het gemerkt had? Dan zou hij ons op levenslangen dwangarbeid hebben getrakteerd.”

„Hij zal wel oppassen. Hij moet ons ontzien!”

„In ieder geval is het nu te laat. De trein is al op weg naar Europa!”

„Dan is hij vijf uur vroeger vertrokken, dan was aangegeven!”

„Ja, de generaal heeft het doorgezet!”

Deze tijding was een hoogst onaangename verrassing voor Raffles.

Zijn heele plan werd erdoor in duigen gegooid.

De trein was met den schat vertrokken! Inhalen was onmogelijk!

„De mensch moet tevreden zijn met wat hij heeft,” hoorde hij den districtschef zeggen. „Ik hoop overigens, Pawlow, dat je niets hebt achtergehouden!”

De schurk kromp ineen.

En bij die onwillekeurige beweging was het Barjatinsk alsof hij een metalen klank hoorde. Alsof goudstukken legen elkaar rammelden.

Had hij goed gehoord?

Hij moest daar meer van weten.

En hij nam zijn toevlucht tot een list.

„Water, water!” stiet hij plotseling uit, „ik word zoo duizelig!”

De graaf wankelde, greep naar zijn hoofd en viel op de sofa neer.

„Wat is er gebeurd, uwe genade?” riep Pawlow en hij vloog op Barjatinsk toe om hem te ondersteunen.

Nu werd het goudgerinkel duidelijk hoorbaar in zijn zakken.

De graaf zag, dat zijn secretaris gebogen liep onder den last van het gestolen geld.

„Nu heb ik je, ellendeling!” schreeuwde hij plotseling op wilden toon.

Hij sprong van de sofa en pakte Pawlow bij de keel.

Hevig schudde hij hem heen en weer, zoodat zelfs enkele goudstukken op den grond rolden.

Pawlow zag, dat hij verloren was.

De zucht naar al het goud, dat daar lag opgestapeld, benevelde zijn zinnen.

Hij haalde een dolk van onder zijn vest en stiet in den blinde naar Barjatinsk.

Maar deze was hem voor.

Ook hij bezat een wapen, een revolver, en nog voordat Pawlow den doodelijken steek had kunnen toebrengen, drukte Barjatinsk hem het wapen in het gelaat af.

De kogel drong Pawlow in het linkeroog.

Rochelend zonk Pawlow neer. Uit zijn zakken vloeide een ware goudregen.