EEN AUTO-TOCHT DOOR SIBERIË.

De chauffeur ontstelde niet weinig over deze opdracht.

Hij deelde mede, dat deze tocht bijzonder duur was, daar ook de terugrit betaald moest worden en zeker een tiendubbelen voorraad benzine moest worden ingeslagen.

„Alle duivels!” barstte Raffles los, „neem zooveel benzine mee als je wilt. Ik heb naar geen prijs gevraagd. Denk je, dat grootvorst Peter Andrejew, wiens adjudant ik ben, zoo’n kale jakhals is als jij? Vooruit!”

De chauffeur boog diep.

Toen suisde hij weg.

Hier moet even worden aangestipt, dat de groote verkeerswegen in Siberië in uitstekenden staat verkeeren en dus voor automobieltochten bij uitstek geschikt zijn. Als men tenminste de roovers en de wolven terzijde laat.

Voordat in Januari 1899 de groote Siberische spoorweg werd geopend, waren namelijk deze heerwegen de eenige verkeerswegen, die dus door den Staat goed werden onderhouden.

In korten tijd was een reusachtige benzinevoorraad ingeslagen en de tocht werd ondernomen.

— — — — — — — — — — — — — — — — — —

Voordat wij de beide vrienden op hun tocht verder vergezellen, moeten wij even nagaan, wat gebeurde in hotel „Sint Petersburg”, daar eenige der daar aanwezige personen later nog onze belangstelling zullen wekken.

Toen de inspecteur van politie kamer 38 binnendrong om te constateeren, wat gebeurd was, stond hij, tot zijn niet geringe verbazing, plotseling tegenover zijn chef, graaf Barjatinsk.

Pawlow, die eenige getuige van den moord—want van de aanwezigheid van Raffles op het balkon wist geen sterveling iets—was dood.

Hoog opgericht stond graaf Barjatinsk in het vertrek en zei:

„Hier is een afschuwelijke moord gepleegd. Ik kwam juist erbij, toen de moordenaar langs de balkondeur verdween. Het is voor mij een raadsel, hoe de kerel is ontkomen, maar hij moet nog in huis zijn.”

„De uitgangen van het hotel worden bewaakt”, sprak de politie-inspecteur, „ik zal alles onderzoeken.”

„Doe dat! Hier is de revolver, waarmee de moordenaar zijn slachtoffer overhoop heeft geschoten!”

De graaf gaf zijn eigen wapen.

En terwijl Raffles en Charly Brand vooruitstoven, werd in Irkoetsk het heele hotel Sint Petersburg op z’n hoofd gezet.

De moordenaar moest op de een of andere manier op het balkon zijn gekomen, waar hij zijn slachtoffer had zien geld tellen, totdat hij was binnengedrongen en den man had overhoop geschoten.

Met verbazing werd nagegaan, welk een halsbrekenden sprong de moordenaar moest hebben gedaan en men kwam tot de overtuiging, dat het een gewiekst inbreker moest zijn geweest, die hier aan het werk was gegaan.

De politie trok aan het werk.

Al haar nasporingen echter leidden tot niets en geen oogenblik werd er aan gedacht dat de voorname gentleman, die met zijn secretaris op 39 had gelogeerd, iets van deze donkere daad kon afweten.

— — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — —

Raffles leunde op zijn dooie gemak achterover in den auto.

Charly Brand daarentegen werd hoe langer hoe zenuwachtiger.

„Je maakt me nog dol, Charly”, begon Raffles. „Je lijkt wel mal.”

„Ik snap er vandaag nog minder van dan anders. Edward, wat beteekent deze dolle tocht? Wat wil je in het nest Tscheremkowo, dat midden in de steppe ligt?”

„Ik wil me eens verfrisschen.”

„Ga je daarom naar dat arme, Siberische dorp?”

„Er zal wel een herberg te vinden zijn!”

„Dat denk ik ook! Maar ’t is een gat, hoor!”

„Hm!”

„Is dat de eenige reden?”

„En waarom niet?”

„Omdat het waanzinnig is!”

„Dank je!”

„Niet te danken!”

„Zeg, Charly!”

„Watblief?”

„’t Is toch niet de eenige reden!”

„Dat dacht ik al!”

„Ik ben van plan, in dat nest grootvorst Peter Andrejew te ontmoeten!”

„Jij? John Raffles?”

„Ja ik! Maar niet als John Raffles, doch als Teodor Timofejew!”

„Waarom?”

„Omdat ik onder dien naam een baantje als adjudant heb aangenomen!”

„Jij? Een baantje als adjudant? Bij grootvorst Peter Andrejew?”

„Zooals ik zei!”

„En wat moet dat allemaal beteekenen? Wie is die grootvorst eigenlijk?”

„Jij.”

„Ik?”

Charly schreeuwde het uit. Hij schrikte onnoembaar.

„Je schijnt je rol nog niet heel goed te kunnen spelen.”

„Neen! Ik heb er geen talent voor, Raffles. Ik snap er weer eens niemendal van, Edward!”

„Zie je wel, Charly, dat je nog altijd een onnoozel kind bent? Heb je wel eens een grootvorst of een ander groot heer gadegeslagen?”

„Ik geloof, dat wij daarvoor op onze internationale reizen nogal eens de gelegenheid hebben gehad.”

„Dan heb je al heel slecht opgelet Charly!”

„Hoezoo?”

„Omdat je anders moest weten, dat de adjudant feitelijk de leidende persoon is, terwijl de grootvorst niets is dan de ledepop.”

„Ik begrijp je. Je wilt dus je handen vrij hebben en mij behandelen als een trekpop!”

„Niet als een trekpop, Charly, maar als een grootvorst!”

„Dat is hetzelfde.”

„Nu heb je me begrepen. Maar vind je niet, dat onze auto verschrikkelijk langzaam rijdt?”

En met deze woorden deed hij de deur open en klom op den bok.