’T ALD WYFKE EN HJAR BLOMMETÚN BY KOEKHERNE
Reading edition
Der wier ris in âldwyfke en in lyts aerdich húske; ’t Stie op in lapke groun, hwer elzenbeamte om woeks, Hast fjouwerkantich ’t ryk fen ’t âldminsk’ en hjar poeske; Ien kant hwet skean, dan waerd it hwet oerhoeks.
Deis ’t poeske op hjar skirt’, nachts yn in wyt moai koerke; Hja bouwde in byt; ’t oarhoekske wier hjar blomtúnplak. Mei frjemde help hie hja, ’t oan nou ta sels biboerke, Al fielde hja to skrippen, hjar oars wol hwet swak.
Yn ’t skeane ousniene, bloeiden peaskeblommen, Wyt, rea en giel en pears, in aerdichheit to sjen! ’t Aldminske seach op Peaske dy op nij wer kommen.
Dat ik der niget oan hie, hie hja daedlik mirken. Kaem ta de doar út, sei „ho ’n lokkich minskebern, Binn’ jy! dy ’t nocht yet heth oan’t moaije fen Gods wirken.”
1908.