IEN ÚT TÛZEN
Reading edition
Hy wier net tige ryk oan skiven: Hie lykwols gâns pounsmietten fjild en lân, In man klear om elts to geriven, In man fen kennis mei in bêst forstân.
Moast wrakselje tsjin minne tiiden. Assessor, frederjuchter-adjunct ’r wier, In baes fen man yn al syn dieden, En o! hwet klonk syn goede namme fier!
Hy hie ’n flink wiif, saun bern yn libben; Jild hie hy net, mar frijhwet lân en fjild. En folle frjeonen neast syn neiste sibben.
En bêst koe hy myn pake Wytze eat miste; Hwa ’t hy forgeat net mei hwet sulverjild: Ald-Wietsom, dy fen Wietsom ’t wiste.
1908.