DE ALDEWYFKES EN HJAR WRÂLDS BILOOP

Sa is ’t wrâlds biloop, net oars, Sizze de âlde wyfkes, loas, As hja sims gjin útwei witte; Mei hjar andert der foar sitte.

„Sint dat wy noch wienen jong, Giet it nei de oerâlde gong, Sûnder dat wy sizze kinne Ho it is, en hwer ’t giet hinne.”

Mei dat sizzen is it doel, Dernei sûnder fierder reden: „’t Is sa krekt sa as it foel.”

Makk’lik is min der den ou, Freegje neat, mar op dit heden, Litte wy dy saek „blau, blau!”