Tegelsch dialekt.

Gedinkt dig nag, Helmes, det in vrüger jooren de kermes heel wet angers was as nou,—doe woord meer wien gesoopen op einen daag as nou op ein heel joor. Van wien en zien, kwome ze getrekke as ein persessie, en dink ens, wat er van Vendelen kwoomen boeremik met schink eeten, det deurde zo veer dag aan ei stük, van de morge tot den ovend al maar op die dikke trom geslagen.

Min bestevader sprikt nog nog altied van as te Steyl de vogel geschoten woord agter de kepel, en gekegeld, dat mennig fleske doo gekraakt woord, en by De Pööt den in de Tent, doo dreef de win door de plenk, en de spoölu droogen al oves einen oeles met geld noo oör kamer.—Ja, jong, det woor wet; me zoo gezagt hebbe, nou vergeit de welt, maar in deen tiid verdeenden de potbekkers oug groof geld.—En die worstpartien den, in de winkter eerst dik gegeeten, en den gekaart,—ze sloogen zig döks genogt, de vüst kapot met de troef.—Ja jong, dou küs zekke was dou wils, maar det kömt in ooze levestied neet meer voor.

Waat zees te, het beer is oug neet meer as vrüger; ze zitten der te vööl met de kneen op, maar den alden knül dee ging in de teen.—Nou geeve ze dig, ei schoon glaas met ein kopere dekselken op, en vööl schoem, maar det is geine flip, en oug geine knül. Ig wil neet zekke, dat et zo beter is want as dee köp wet in ha, den slooge ze zig as de ketelbüters.

En wat waas det ei spööl as de gans gereye woord, en de jonges met den doedelspot en as Pester met ein gebro kat, noo de vossekoel slepde in het oelesgat, en as ze ginge fretteeren noo bakkesen hüske op de Neenefeet, aen Boorspoep en in de gebrankde peschen, en as de slibberman is opgetrokken met vastelovend, doo wöörd nou neet meer van gekikt, maar min bestevader wet det nag allemool hoorklein te vertellen.

Wets dou oug nag Helmes, as Koobes met ein alde berosde pistool op de schelme schoot, en as Nikloos de proemedanten appel, de fleermoes, en cnokattekop in de boumschool haa, en det Piel zig den hals neet woo loote zegene met sinte Blasius.—Og herm, dee goeyen hals is nog in het water versoopen, God trööst zin zeel.

Ja jong, deen tied is verbey; de vroulü droogen oug in deen tied trekmutzen, en bezüüg ze nou ens, ig wet om ei glaas beer, det in die groote mütze die ze nou dragen, meer in geit, as ein hoefker.—Zek was te wils, maar doo zal nog einen tied komen, det de honder schoon dragen, maar den zullen oos teng niet meer sweeren.—Wy hebben voöl gezeen in onze levestied, maar die noo os komen, die zeen mischien de welt vergoon, en den zeen wy dog al die aa snaaken de jongsten daag nog eins terük.