SAVOLAZEN LAULU.
Reading edition
(A. Oksanen: Savolaisen laulu.)
Miul nouzoo mieleh angieh nyt tua armas Savon mua. Sen kanza äijäl kärzinnyt, vain ozah oigieh tyydynnyt, tua armas, kallis mua.
Sen mäjet kuin on korgiezet, kuin vuarat lošnijat, kuin lagiepaikat lauhkiezet da lehon rannat leppiezet da vilun vilvakat!
Da salot kuin on sin'izet, puut kulleh tuuhakat, da hongien vanhoin ladvaizet kuin ollah igihuoguizet, da tuulet lauhakat.
Da mispä tähtet tuikkajat tual koval pakkazel da Lapin valgiet suihkajat mug' ollah tšomat, kirkkahat kuin Savon taivozel?
Vain yhtä viel mie muistelen, sen suihke tšomembi, se silmä Savon tyttären, mih itše taivas tuikkehen sin'izen siirdeli!
Ei, emmö liijaks leyhkä myö, sanommo kuitengi: muut elgiä liijaks nagrua työ, meil olloh hoikembaine vyö, jos näittö keyhäksi!
Ah, moneh kerdah keldaine se peldo kazvoi teil, vain meijän huuhta hallaine jäi vihamiehen jalgoih se, da tuhkat jäi vain meil.
Da moneh kerdah muudagi se soda sordi, löi, kui kuadoi naizet, lapsetki da sinne mendih miehetki, — muut rauhan leibiä söi!
Da sendäh kui ois kiel'i heil da vastais vanhat puut, da nägö mual da silmä veil, da vuarat vanhat vastais meil da salot, salmen suut —
n'i n'iistäbä tua mon'igi vois hyvin virkkua tuan: »Täs Savon kanza koitteli, da joga voinan voitteli eis tämän keyhän muan!»
Da sendäh muud' en t'iijä mie, en tuada parembua, en korgiembazie kumbuzie muus kaikes, min loit Luoja sie, kuin armas Savonmua!