RUNONKERIÄJÄ.
Reading edition
(A. Oksanen: Runonkerääjä.)
Mie lähtin loitos Karjalah luajindua laulun oppimah, da matkain äijän maida, soida, da äijän saingi laululoida.
Vain mikse lähtin matkoih noih, ei abuo n'iis miun n'eroloih! Sain virttä laukut viijet, kuuvet, ei synny laulut omat, uuvet.
No, seitšentoistavuod'ine miul tuli vastah n'eidoine, häin kulleh, armas, nagrahteli, da helakkaizeh punoitteli!
Da vaikk' en paista malttanuh, ei häingi midäi virkkannuh. Häi minuh loi vain silmät tummat — sai mieleh ailahtukset kummat!
Ne ailahtukset abiezet kuin armahat, kuin sybiezet, kuin syvimbie jo liikuteldih da jäidä, halloi sulateldih!
En lähte en'iä Karlajah mie laulun'eruo oppimah! Jo laululoi mies tämä luad'ii, Yöt, päivät edo d'ielo vuad'ii!