ILKKA.
Reading edition
(Kaarlo Kramsu.)
Viel mainehinna main'itah da sanotahki suorah: vot, Ilkka, häin vet eliä t'ies, da — kuoli hirttonuorah.
Häin oli taloinpoiga vain, ei suurda suguo olluh, vain yhtäkai häin ylimbiks on Suomen miehiks tulluh.
Häin eli aijois atkalois, voi, itkun aijois, vihan, vain häinbä, Ilkka, luodugi ol' aigoih moizih ihan.
Ne äijät kanzua painettih da kuritettih, lyödih, kui herrat vennot, vierahat ne Suomen randua syödih.
Da mon'i itki, toivotti: jo oigie men'i haudah! Vain Ilkkah moine voivotus se razahti kuin raudah!
Häin kuundeloo da kuundeloo, jo kanzal iänen andaa: »On hyvä sidä kurittua, ken kuritusta kandaa!»
»Ken valitteloo vaivoi vain da vaivazih noih vaibuu, sen ainos päiv' on atkala, sen hyvä päivä haibuu!»
»Ei muga, vel'l'et; nouze pois, jo toine virzi luaji! Ei oigevutta muas se sua, ken itše sid ei vuaji!»
Näin huasteloo. — Da sanazet ne lähtetäh kuin lendoh, da satutah kuin vazamet ne Suomen kanzah vendoh.
Da kanza nouzoo, kavahtaa, da soda syttyy sangie, da mones syväinpohjazes se pyzyy aiga angie.
Da sorrutah jo sordajat da kurittajat lyyväh. — Vain joba Ilkan itšengi ne omat koirat syyväh.
Häin petetäh, häin jätetäh, häin viijäh hirttonuorah; da vot, min surman Ilkka sai, sen sanommogi suorah!
Da mon'i kuoloo surmah muuh da mon'i murduu muuhki, vain kel ei surmua parembua, se sorduu hirttopuuhki!