OMA MUA.
Reading edition
(J. L. Runeberg: Maamme.)
Oi mua, sie tuatoin, muamoin mua tiäl kylmäs pohjazes; ei notkelmua, ei nouzelmua, ei lahtie, randua lauhkiembua kuin kod'imuas täs kuldazes, muas tuaton kallehes!
Kuin keyhä olet, tyhjä sie, ei kiillä tanderet, et viätä suurie vierahie; vain kallehimbaks kiitän mie; siun salot, suaret, manderet meis kulda-uardehet!
Ah, igikosket kuohakat da virrat viuhkajat, da hongien vanhoin huojundat, da tähtiyöhyöt kirkkahat — nua läikkäjät da lauhakat meis kullan kuuldajat!
Ah, täshäi adral, astalai mua tuatot telmettih, täs itkendäl da laulandal, yöl, päiväl, pimiel, valgiembal, täs tuskaizet nua tunnettih da kurjuot kärzittih!
Da ken ne kurjuot kuvahtua voi tämän kanzaizen, kui voinan jallois vongui mua, da halla n'ällän kandoi tua; da kanzan veren kallehen ken mittais kaiken sen?
Täs, täs on veri vuodannuh eis meijän kurjiengi, täs iluodah on laulannuh, täs huonovuttah huogualluh tua kanza, meidä vanhembi ken meidä souvatti!
Da tiälhäi nyt on lauhagi da tiälhäi eliä voin, mi tuska, kurjus, tullohki, tiäl, tiäl on tuatto, muamon'i — da tuatotoin da muamotoin se eigö ozatoin?
Da täs, vet täs on tämä mua, se eigö lähil täs? Myö emmögö voi ozuttua da sanuo: ongo vieras tua, da eigö kaikes eländäs se ole lähimbäs?
Da vaikka kuldapilvilöih hot meidä viedäski, iguizih iloläikyndöih, mis aig' ei tuskih, itkendöih, n'i kod'izeh täh kurjangi ois halu kuitengi!
Ah, toven, laulun kodhmua, mua tuhatjärvine, ei kylläl sinun kiittiä sua, kui kaiken sinul andaa tua, kui ilon, turvan andaa se mua kal'i'is, kuldaine!
Da sendäh kerran korvestah se nouzoo, kal'l'is mua, kui syväin meilgi palamah suav vel'l'ien kera rinnakkah — kui meid' ei rajat ruasta, jua, kui yks on kal'l'is mua!