KIBUNAT.
Reading edition
(A. Oksanen: Säkenet.)
Sygyzyine syngie ilda kattaa kylän, linnaizen, kohahtellen kuusen huogu vastuav iäneh ualdoizen.
Kuuzien ai siel seizoo suojus. Sebä kattotorvestah sukkelaizeh suoldeloobi kibunaizie kiilumah.
Kibunat ne kirmahtellen tuulen kobris tanssitah, heloitellah hetken aiga, tuikahtetah, sammutah.
Lämmitystä n'iis ei lähte, valgene ei vaigie yö. Vain ne kerrotah, kuin ainos al siel ahkeraine työ!
Kajahtajal kalkutuksel seppä raudua kuonnuttaa, puhaldajal puuskatuksel tuasten tulda tubruttaa.
Kibunoi tuas uuzi parvi lendää yöhyöh kol'l'akkah. Kylän lapset seisahtutah tuah kuin kummua kattšomah.
Kibunal ei pitkä lendo ole ilmamatkallah. Tulen vain suav syttymäh se paikkah tulenottajah.
Da sie laulun'igi, lendä, kibunanna kiijä muas, nuorie mielie nostattele, sytyttele, sammu tuas!
Kembä t'iezi, laulun innon uuven saizit uhkumah, syväinpohjih suomelaisten, Aunuksehki atkalah!