Hoofdstuk IV. Kralyevitch Marko; of de koninklijke prins Marko. (continued 2)
Joanna Petronella Wesselink-van Rossum translation
Marko verneemt zijn lot.
Marko volgde de aanwijzingen van de veela, en toen hij op den top van den berg kwam, keek hij naar rechts en naar links, en werkelijk, hij zag de twee hooge, rechte pijnboomen, juist zooals zij ze hem had beschreven; en hij deed alles, wat zij hem had geraden te doen. Toen hij in de bron keek, zag hij zijn gelaat weerspiegelen in het water; en zie zijn lot was geschreven op de oppervlakte ervan!
Nu groef Marko een graf voor zijn getrouwen Sharatz en begroef hem met meer eer dan hij Andreas, zijn eigen broeder, had begraven.
Daarna brak hij zijn zwaard in vieren, opdat het niet in de handen van een Muzelman zou vallen, en opdat de Turk het niet zou zwaaien met iets van zijn eigen kracht, waardoor de vloek van het christendom op hem zou neerdalen. Daarna brak Marko zijn lans in zeven stukken en wierp die in de takken van den pijnboom. Toen nam hij zijn ontzettenden knots in zijn rechterhand en wierp dien van den berg Ourvinia ver in de donkere safieren zee met de woorden: “Als mijn knots terug keert uit de diepten van den oceaan, dan zal er een held komen, zoo groot als Marko!” Toen hij zich aldus van al zijn wapenen ontdaan had, nam hij uit zijn gordel een gouden tablet, waarop hij deze mededeeling schreef: “Aan hem, die over dezen berg gaat en aan hem, die de bron zoekt bij de pijnboomen en het lijk van Marko vindt: Weet, dat Marko dood is. Hier zijn drie beurzen, gevuld met gouden dukaten. De eene zal Marko’s gift zijn voor hem, die zijn graf delft; de tweede zal gebruikt worden om kerken te versieren; het goud in de derde zal verdeeld worden onder de blinden en verminkten, opdat zij in vrede door het land mogen trekken en in hun liederen Marko’s roemrijke heldendaden prijzen!”
Toen Marko dit geschreven had, bond hij het tablet aan een tak, opdat het door de voorbijgangers gezien kon worden. Hij spreidde zijn mantel uit op het gras onder de pijnboomen, maakte het teeken des kruises, trok zijn bonten muts over zijn oogen en ging liggen.…..
Hoe Marko gevonden werd.
Het lijk van Marko bleef naast de bron liggen, totdat een geheele week voorbij was gegaan. Ondertusschen kwam menig reiziger langs het breede pad en zag den ridderlijken Marko, maar allen meenden, dat hij sluimerde en bleven op een veiligen afstand, uit vrees den slapenden held te wekken. Geluk is de geleider van ongeluk, evenals ongeluk dikwijls tot geluk voert; en het gebeurde, dat Vasso, de igouman (abt) van den berg Athos, dien weg ging, toen hij naar de witte kerk Vilindar reed, vergezeld van den jeugdigen Issaya, zijn dienaar. Toen de igouman Marko zag, wenkte hij Issaya, “O, mijn zoon!” zei hij, “wees voorzichtig, opdat gij den held niet wekt, want Marko is woedend, als hij gestoord wordt en zou ons vernietigen.” Daarna keek hij angstig rond en zag het opschrift, dat Marko boven zijn hoofd had bevestigd. Hij kwam omzichtig nader en las de boodschap. Toen steeg hij haastig van zijn paard en greep Marko’s hand, maar de held bewoog niet! De tranen stroomden Vasso uit de oogen en hij bejammerde luid het lot van Marko. Na een poosje nam hij de drie beurzen uit den gordel van den beid en stopte ze in zijn eigen gordel. Lang peinsde hij erover, waar hij Marko zou begraven; eindelijk legde hij het lijk van den held op zijn paard en bracht het naar de kust. Weldra kwam hij veilig aan de witte kerk Vilindar en nadat hij de gebruikelijke liederen had gezongen en die ceremoniën had verricht, die er bij pasten, begroef hij Marko’s lijk in het midden van de kerk.
Hij bejammerde luid het lot van Marko
Daar begroef de bejaarde igouman Marko, maar hij plaatste geen monument op het graf, opdat geen vijanden de plaats, waar de held begraven lag, zouden kunnen ontdekken en wraak nemen op den doode.