KLAGT VAN DEN KLEINEN WILLEM OP DE DOOD VAN ZIJN ZUSJEN.
Reading edition
Ach! mijn zusjen is gestorven, nog maar veertien maanden oud. 'k Zag haar dood in 't kisje liggen: ach wat was mijn zusje koud! 'k Riep haar toe: mijn lieve Mietje! Mietje! Mietje! maar voor niet. Ach! haar oogjes zijn gesloten; schreien moet ik van verdriet. Altoos wil ik om haar treuren, bloempjes strooien op haar graf; Weenend aan de kusjes denken, die mij 't lieve meisje gaf. Morgen zal ik—maar voor mij ook is 't gevaar van sterven groot. Gistren liep zij met mij speelen; gistren nog! en nu—reeds dood!