WE HUREN EEN BOVENHUIS.

Het was opeens besloten. Boy’s broer kwam over met een jaar indisch verlof en wilde bij zijn moeder inwonen, waardoor Boy het huis uit moest. Bram had genoeg gekregen van Leiden, vond het in Den Haag plezieriger. Ten slotte had mijn hospita me een lange redevoering gehouden, waarvan de slotsom was, dat ze niet altoos die jonge dames over den vloer wou hebben, omdat heel de buurt er schande van sprak.

Ze wist wel dat onze omgang heel fatsoenlijk was, en de jongedames waren óók heel nette meisjes, maar enfin—menschen kletsen zoo gauw nietwaar?—Ik had haar bedankt voor hare goede meening over de leden van den Mafkolder en—me groot houdend—verzekerd, dat ik tóch al het plan had om weg te gaan, omdat haar poes telkens ongerechtigheden in m’n kamer deed en de meid altoos van mijn jam snoepte.—De hospita was langdradig op mijn vinnigheden ingegaan, bezwerend dat haar poes zoo zindelijk was als een mensch en dat de meid zoo eerlijk was als goud.

Gevolg was dat ik de kamer opzegde.

Met zijn drieën hadden we uitgemaakt, dat het veel spaarzamer zou wezen gezaamlijk een bovenhuis te huren en een meid te nemen, terwijl we dan tevens van alle hospita-gezanik bevrijd zouden zijn.

En zoo stelden we een advertentie.

De tekst had eenige moeilijkheid gekost. Bram wilde: „Drie losloopende jongelui wenschen gemeubileerd bovenhuis van alle gemakken voorzien.”—Waarop Boy meende dat het voldoende mocht heeten als er één gemak was en dus voorstelde: „Drie studenten zoeken bovenhuis met stevige maar smaakvolle meubels voorzien.”—Maar ten slotte besloten we te plaatsen: „Gemeubileerd bovenhuis in Duinoord gezocht.”

Toen ik aan het bureau van het blad de ingekomen brieven kwam afhalen, kreeg ik er zeven en twintig en een briefkaart.

Dien avond, bij mijn voorlezing, werd Boy bij den twaalfden brief wanhopig. Toen ik weer begon met den stereotiepen aanhef van: In antwoord op uw advertentie …—riep hij uit:

„In godsnaam schei uit!—Het is om gek te worden. Geef me een kop thee, ik heb van al die lectuur een smaak in m’n mond gekregen als een oud wijf.”

„Moeten we nu ál die huizen afloopen?” opperde Bram.

„Het zijn bóvenhuizen man. Wil je dan toch waarempel een trappenberoerte of een bovenhuisduizeling oploopen?” wanhoopte ik.

„Het is juist van dat óploopen dat je iets oploopen zou,” meende Boy.

„Ik heb een idee!” kwam Bram.

„’t Lijkt onwaarschijnlijk, maar kom óp met je idee,” zei Boy.

„We zoeken ieder negen van de bovenhuizen op: we schikken het zoó, dat ze zooveel mooglijk in één buurt liggen. Zoo kunnen we alvast schiften. De paar, die ieder het beste lijken, kunnen we dan samen bezoeken.”

„Er is nog een briefkaart,” merkte ik op.

„Die neem ik dan wel,” verklaarde Bram goedig.

„Maar als we dan later met z’n drieën komen aandazen, is het mis. Je snapt dat ze aan geen drie jongelui hun meubeltjes overlaten,” piekerde ik.

„Een huisvrouw is voor jongelui even bang als voor motten of houtwurmen,” wijsgeerde Boy.

„Dan huurt degene die het eerst gekomen is, de twee anderen gelden als vrienden, die in de keuze helpen,” stelde Bram voor.

„Top,”—zei Boy.

De huizen waren allen, zonder uitzondering, van indische gezinnen en van een losbandigen, slordigen wansmaak. Wanhopig zaten we dien avond elkaar aan te kijken.

Maar den volgenden dag, op het dagbladbureau, waar ik nog maar eens heengegaan was, lag nog éen brief. Onze redding.—En we huurden het werkelijk gezellige bovenhuis, wat door de familie, die voor een jaar naar het buitenland vertrok, pardoes werd achtergelaten.

Veertien dagen later trokken we er in en begonnen met er den boel ergerlijk overhoop te halen. Zóo hadden we besloten;—Bram de voorkamer met den erker en het kamertje er naast tot slaapvertrek. De achterkamer met serre diende tot eetkamer en ontvangsalon. Wat dit laatste doeleinde betrof, besloten we eenstemmig alle berenleiders aan de vóordeur te laten wachten. Op de bovenverdieping was voorkamer met balkon en zijkamertje voor mij, de achter-eadem voor Boy. Dierhalve begon al dadelijk een verwarrend beddegesleep. De gangetjes lagen vol matrassen en dekens en kussens.

Bram droeg onhandig een beddekastje de trap op; het deurtje ging open en het nachtvaatwerk viel tot scherven op het hoofd van Boy, die juist een weerspannig vloerkleed den hoek omwerkte.

„Stomme komkommer!” vloekte Boy, zich het hoofd wrijvend.

Maar Bram zat er mee in dat hij andermans bullen brak:

„Als het maar geen familiestuk geweest is,” vreesde hij, de scherven bijeen rapend,—„je hebt menschen, die hechten aan alles.”

En hij sjouwde verder met het beddenkastje. Ik volgde met een waschtafel. Terwijl ik het ding op zijn plaats zette, deed Bram een spiegelkast open.

„Au—verrek—ai—ai!—Hans!” brulde hij, waar hem uit de kast een verwilderde uitgehongerde kat in het gezicht gesprongen was. Dan rende hij de gang op, bette zijn gekrabbeld gelaat onder het fonteintje.—Ik sloot veilig de deur.

„Wat schreeuw je toch als een mager varken?” vroeg Boy, zwoegend onder het vloerkleed.

„Een kat, man,—een kat!” legde de gewonde uit.

Boy vatte natuurlijk niets.

„Een kater bedoel je,” veronderstelde hij.

„Dat heb je zoo gauw niet kunnen zien,” verdedigde Bram zijn gebrek aan opmerkingsvermogen.

„Drink wat spuitwater,”—raadde Boy—„dan zal die wel overgaan.”

Maar toen hij het geval eindelijk begreep, trok hij vastberaden een revolver uit zijn achterzak, waar spuitwater hem niet meer afdoende toescheen,—deed de deur op een kier open, gluurde om een hoek, teneinde het ondier te ontdekken.

„Zeg—zijn jullie allebei bezopen?—Ik zie niks.”

„Pas op!” waarschuwde Bram, „de hemel weet waar die ondergekropen is.”

Boy sloop de kamer in, keek overal:—de kat was zoek.

„Ik geloof dat jullie me vernachelen,” meende hij nuchter, den revolver weer in den zak stekend.

„’t Wás een kat,” hield Bram vol.

„’t Wás een kat,” beaamde ik.

„We hebben toch geen hallucinaties?” kwam Bram nog, de schram bettend, die zeker niet aan een zinsbegoocheling te wijten was.

„Dan is het beest ’m gesmeerd,” besloot ik.

En we togen weer aan het werk, hoewel Boy de voorzorg nam elke kast te openen met den revolver in de hand.

„’t Mocht eens een liefhebberij van onzen voorganger geweest zijn,”—veronderstelde hij.

Tegen den avond waren we vrijwel klaar.

„Ga jij nu even een nieuwe po koopen,” maande Boy aan.

„Ik dank je stichtelijk,” weerde Bram af.

„Jij hebt ’m gebroken,” beschuldigde ik.

„En neem een scherf mee als staal,” raadde Boy.

„Jullie bent betoeterd. Een po koopen?—Nee, dat vertrap ik sterk.”

„Vooruit—wat kan het je bommen? Er is een winkel vlak om den hoek; je laat ’m inpakken,” overreedde ik.

En zoo geschiedde het dat Bram een nachtvaatwerk kocht, op het staaltje gelijkend, en hem zegevierend op de tafel der eetkamer uitpakte.

„Ben je nou van de ratten?” vroeg Boy.—„Vooruit—schiet óp met dat ding!”

„Hij is toch schóón?” vond Bram.

„Hij hoort hier niet,” meende Boy; en dat was ontegenzeggelijk juist.

Bram ging naar boven om het ding, wat mooglijk een familiestuk moest vervangen,—te zetten waar het wèl hoorde. Boy en ik, uitpuffend in een paar luie stoelen, bleven achter. Opeens klonk er boven een geluid van scherven, een gestamp van voeten, een driftige slag van een deur en de jammering van Bram:

„Au—allemachtig—au!” en hij stoof binnen, met een nieuwe schram, ditmaal over zijn hand.

„Wat heb je noú weer aan de hand?” vroeg Boy verbluft.

„Een krabbel, dat zie je,” antwoordde Bram gevat.

„Is het die kat weer?” vroeg ik.

„Ja—springt me dat loeder uit het nachtkastje.”

„Gedecideerd—hij moet joú hebben,” meende Boy.

„Ik moet hém hebben. Allemachtig als ik dat kreng in m’n handen krijg, draai ’k hem de nek om,” dreigde Bram.

„Hoe zúllen we hem krijgen?” opperde ik het vraagstuk.

„Ik verdom het—ik ga die kamer niet meer in. Ik slaap wel hier op de canapee,”—verklaarde Bram.

„Ben je zéker dat ie nòg op je kamer zit?” vroeg ik.

„Waarachtig,—ik heb hem direct gesmeerd, de deur dichtgegooid.”

„Ja wat dán?”

We hielden krijgsraad. Een uitgehongerde kat is een gevaarlijk beest, véel gevaarlijker dan een haai of een ratelslang. Bram stelde voor om vanaf het achterbalcon, door een kier van het raam, rattenkruid naar binnen te gooien; maar we hadden dat niet als jam of boter voor het ontbijt in huis. Overigens merkte Boy op dat rattenkruid voor ratten is en niet voor katten. Hij stelde dan ook voor de kamer uit te zwavelen, door een brandend stuk door de even open deur te schuiven. Maar dat was brandgevaar. Juist was ik met het nuchter plan voor den dag gekomen om het beest eenvoudig met wat eten te bedaren, toen Boy langzaam, in beduusde verbazing door de open deur in de duistere gang starend, zei:

„Wel verdraaid!—Zeg—blijf even stil zitten!” en den revolver te voorschijn haalde, met voorzichtige bedaardheid, en het ding opeens afknalde.—De slag daverde door de kamer. Dan werd het stil:

„Geraakt!” zegevierde Boy—„zoo dood als een pier.”

We vertrouwden het nog niet, wachten af wat er van komen zou. Maar het bléef stil in huis, en we gingen kijken. Het was een groote grauwe kater, met dikken kop, waarin—midden tusschen de oogen—een roode wond van Boy’s meesterschot getuigde. Een gemeene straatkat, vies, vol groote schurftplekken, ingeslopen vermoedelijk bij het vertrek van onzen voorganger. Bram’s vrees, dat we wéer een familiestuk van dezen hadden vernietigd, bleek dan ook ongegrond.

„Ik zág z’n oogen loeren in ’t donker,” zei Boy.

„Allemachtig wat een smerig beest,—ik kieper een liter karbol in m’n kast eer ik er m’n kleeren in ophang,”—voorspelde Bram.

„Als je ten minste nú al geen schurft hebt,” opperde ik.

Bram werd wit om zijn neus. Greep toen zijn hoed van de tafel.

„Wat ga je doen?”

„Naar de apotheek!” riep Bram, de trap afrennend.

„Neem die kat meé—smijt ’m op straat!” riep ik nog.

„Doe jij het!” en de huisdeur sloeg dicht.

Boy nam een tang van het fornuis, kneep het lijk in zijn nekvel en droeg het een eind de straat op.

Even later kwam Bram terug met een flesch carbol en een andere sublimaat, een doosje jodeformpoeier en een potje jodiumzalf en begon zich zelf én het nachtkastje én de spiegelkast te ontsmetten. Dan draaide hij de matras om (lakens bezaten we nog niet), want je wist nooit of het kreng dáár ook niet opgezeten had. Ten laatste raapte hij met een weemoedigen zucht de scherven van het kortstondig vaatwerk op, dat bij den schrik hem ontvallen was.

Toen we, na ál die ervaringen, naar bed gingen, dreef er door het huis een rare geur van katers, karbol, jodeform en kruitdamp.

Den volgenden dag kwam onze verhuisboel.

Ieder jongmensch komt meestal ná zijn schooltijd in het volmaakt overtollige bezit van een schrijftafel, een studeerlamp en een boekenkast. Deftige groene gordijnen dienen dan veelal om de armoedigheid der boekerijen te bedekken.

Het was met dit huisraad, met nog wat platen en snuisterijen, met een stel lakens, slopen en handdoeken, door de mama’s van Boy en Bram welwillend afgestaan, dat we het bovenhuis zouden volmaken.

’s Morgens vroeg al werd er gebeld. Het was de schipper uit Leiden, die Brams boeltje bracht: studeerlamp, schrijftafel, boekenkast, kist met boeken en wasch. Tegen twaalf uur kwamen dezelfde spullen voor Boy en mij.

Bram zag er erbarmelijk uit met de groote krabbel dwars over het voorhoofd. Nijdig had hij op een doosdeksel met zwarte inktletters geschilderd: Katten worden geweerd, en dit tusschen het ruitje en het traliehekje van de huisdeur geplaatst.

Was het wonder dat onze woning weldra in de buurt als „’t Gekkenhuis” bekend stond?

„Nou éen ding,”—beweerde ik na het koffiedrinken, waaraan evenwel alle koffie ontbroken had—„laten we afspreken dat van avond alles klaar is.”

En we togen, ieder in onze eigen kamers, aan het werk. Juist was ik bezig de planken van mijn boekenkast te bezetten en zong Boy, in de kamer daarnaast, hartverscheurend van:

„You can always tell when a coon is in love”.

toen er gebeld werd.

„Dat zijn de lakens,” voorspelde ik.

„Doe eens even open Bram!” riep Boy.

Maar Bram bleek uithuizig en Boy ging, trok aan het touw,—en meteen was het huis vol gesnater.

„Dag Boy!” juichte Kitty.

„Waar is Bram?” vroeg Toos.

„Wat een leuke pan,” meende Non.

Wanhopig over de stoornis rende ik naar beneden, vroeg bars:

„Hebben jullie niet gezien wat er op de deur staat?”

„We komen helpen,” verklaarde Toos.

„Leuke pan—een huis inrichten,” vond Non.

Terwijl ik net stond te bepleiten, dat het heel veel leuker zou zijn als ze het huis klaár zagen, en terwijl Boy nuffig zijn handen waschte en met Kitty smoesde, ging de huisdeur weer open, stond Bram opeens midden in de groep. Hij kleurde, gaf handjes, hield de linker krampachtig op den rug. Maar dat hielp niet.

„O—gunst!—aijakkes!” gillachte Kitty.

… Bram had weer een nachtvaatwerk gekocht; liet het maar oppervlakkig inpakken.

De meisjes waren niet tot bedaren te brengen. Bram vond het pijnlijk en ging stiekem met het ding naar boven, iets mompelend van:

„Den Reinen ist alles rein.”

„Hoe komt hij zoo geschramd?” onderzocht Toos medelijdend.

Boy vertelde het kattenkwaad. Kitty keek vol bewondering naar Boy, toen ik de schietgeschiedenis verhaalde, die hij bescheidenlijk wegliet.

„En nou vooruit—marsch!” beval ik.

„We komen hélpen,”—pruilde Kitty.

Er werd gebeld: het linnengoed kwam.

„Dán gaan jullie de bedden opmaken,”—gebood ik, onverbiddelijk.

Kitty wou Boy’s leger doen; Toos dat van armen gekrabbelden Bram, die zich in zijn kamer had afgezonderd ná het figuur; Non zou het mijne onderhanden nemen.

„Zijn al die boeken van jou?” vroeg ze, na een poosje mijn kamer binnenkomend.

„Ja—maar niet snuffelen hoor. Ben je al klaár met m’n bed?”

„Kom maar kijken.”

„Ik geloóf het wel. Heb je om water in de karaf en in de kan gedacht?”

„Ja”—zei ze—en toen: „Is het waár dat jij oók boeken schrijft?”

„Ben je nu mal? Wie heeft je dien onzin verteld?”

„Ik hoorde het. Dus niet?”

„Wel nee—hoe kóm je er bij?”

„Dat is jammer. Echt leuk—een schrijver te kennen.”

„Non,”—zei ik vaderlijk—„je bent een kuiken.—Kijk, daar zit de theeboel in; pak die nu uit, wasch ze af,—dan gaan we straks in de huiskamer theedrinken.”

„Ja,” zei ze, maar bleéf treuzelen.

„Non—wat héb je?” vroeg ik.

„Niks,” ontweek ze.

„Je hebt wél wat,” hield ik vol en kwakte nijdig een grieksch woordenboek in de kast.

„Ik wou je wat vragen,” kwam ze schuchter.

„Hemel nog toe—jullie komen me allemaál wat vragen!” beklaagde ik me.

„Wie dan meer?”

„Kitty—verleden.”

„Kitty is met Boy, nietwaar?”

„Ja, dat hoór je,” antwoordde ik, hoewel het in Boy’s en Bram’s kamer verdacht stil was.

„Je weet best wat ik bedoel,” gaf ze boos terug.

Ik zat er mee in: was ze op Boy of op mij verliefd?

„Weet je wat je bent?” sneed ik botweg af.—„Je bent een nieuwsgierig Aagje.”

„Ik wou het wéten,” hield ze vol.

„Vraag het aan hún,” raadde ik,—steeds in het onzekere, „ik weet niets.”

„Toe nou,” smeekte ze.

„Non—je bent vervelend.”

„En jij bent onhébbelijk,” nijdigde ze.

„Maak nou geen ruzie Non, maar zet thee,”—overreedde ik.

„Zég het dan!” stampvoette ze.

„Vertel jij andermans geheimen?”

„Nee.”

„Nou ik oók niet,” kwam ik halsstarrig.

„Dus ze zijn wél geëngageerd,” redeneerde ze.

„Al zanik je tot morgenochtend, ik zeg je niets,” beweerde ik, beginselvast.

„Je bent een naarling,” zei ze, glimlachend,—„maar ik vind je tóch wel leuk.”

„Och kom,” twijfelde ik, lont meenende te ruiken.

„Schrijf je heusch geen boeken?” kwam ze weer vertrouwlijk.

„Vertik jij het heúsch thee te gaan zetten?”

En ze ging. „Waarde heer,”—zei ik tot mezelven,—„waarde heer, dat begint er raar voor je uit te zien.”

En ik hurkte neer op de ladder, liet de touwen van het op te hangen schilderij glippen en piekerde: Zou ze op Boy verliefd zijn? Nee—want dan had ze niet iets blij’s over zich gekregen toen zij zijn verloving vermoedde. Zou ze het voor een ánder vragen? Maar voor wie? voor propneus of bleekneus? Dat was te mal. Dus voor haarzelven. Dat was lam, lastig … En toen verloor ik mijn evenwicht en plofte van de ladder.

Non—bezorgd door het lawaai, dat Kitty en Boy en Toos en Bram blijkbaar volkomen onverschillig liet, kwam kijken.

„Heb je je pijn gedaan?” vroeg ze.

„Nee,” jokte ik, mijn elleboog wrijvend, die met de tafel aanraking had gevonden.

„De thee is bijna klaar,” kondigde Non aan,—en wilde weer heengaan.

„Non!”—riep ik, besloten tot paardenmiddelen.

„Non kwám, aarzelend.

„Non,”—begon ik—„nu wil ik weten waarom je me zooeven uithoorde.”

Non trok punten aan haar zakdoek.

„Waarom wou jij dat weten van Boy en Kitty?” ondervroeg ik.

„Zoo maar—uit nieuwsgierigheid,”—zei ze, onbevangen.

„Ben jij soms op … è—… op Boy?”

Ze glimlachte, keek me oprecht aan:

„Welnee,” verklaarde ze.

„Waarom begón je er dan over?” hield ik aan.—„Zoó belangrijk was het toch niet om er ruzie over te maken?”

„Ik wou weten of jij ook een zwak voor Kitty hadt,” verklaarde ze schuchter.

Ik meende afgunst te ontwaren, keek meelijdend. Maar Non zag me vorschend aan, begreep mijn gedachten en begon te glimlachen.

„Ik zal het je maar vertellen,” zei ze.

„’t Wordt tijd,” meende ik, waar ik er geen touw meer aan vast knoopen kon.

„Ik dacht … nou dat jij op mij verliefd was.”

„En verder?” kwam ik in spanning.

„Nou—dat had ik lam gevonden,” besliste ze nuchter.

Ik schaterde het opeens uit; zij—hartelijk—lachte mee.

„Malle Non!” riep ik—„en ik die dacht dat jij … O ’t is om je een kriek te lachen!”

„Dacht jij dat ik …?” riep ze verontwaardigd.

„Ja,”—hikte ik.

„Wat een pedante vlegel ben jij,” verbaasde ze zich, zelfbewust.

„En nu zijn en blijven we goede vrienden—hè Non?” veronderstelde ik.

„Top,”—zei ze, en toen, zuchtend: „Héhé—ik ben maar blij dat het zóo afgeloopen is,—ik zat er zoo mee in.”

Ik hing het schilderij op; de kamer was klaar.

Beneden in de zitkamer stond de thee te pruttelen, maar geen der anderen was te bekennen. Dies bonsde ik op Brams deur.

„Wat moet je?” vroeg hij.

„De thee is klaar,” meldde Non.

„Hè, is het al zoo laat?” vroeg Bram, wiens gedachten wat verward schenen.

„Toos is het bed klaar?” vroeg ik.

„Nee,” zei ze kleurend.

„Ajo—marsch dan—eerder krijg je geen thee.”

„Jakkes Bram—wat ben je lui,” vond Non, „wat is het nog een rommel hier.”

„Alleen m’n boeken nog maar,” verdedigde zich Bram.

Ook Boy werd opgeschrikt:

„Zeg—kun je niet kloppen?” Hij zat hand in hand met Kitty op de schrijftafel, terwijl er toch stoelen te over waren.

„Kitty het bed,” vermaande ik nuchter.

„Gunst ja,” deed ze verbaasd.

Eindelijk—tegen vijf uur, was het huis klaar, hadden we ons netjes gewasschen en zaten in de huiskamer thee te drinken, voor de eerste maal.

Buiten regende het.

„Jammer dat de winter al begint,” vond Non,—„nu kunnen we niet meer tennissen.”

„Komen jullie maar dagelijks oploopen—dan kun je de meid nog eens helpen,” raadde Bram.

„Hebben jullie er al een?” vroeg Kitty.

„Nee—morgen krijgen we een zichtzending,” verkondigde Boy.

„Leuk—een meid huren,” meende Non.

„Mogen we er bij zijn als jullie kiezen?” vroeg Toos. Maar dat weigerden we.

Den volgenden ochtend, om tien uur, begón de zichtzending. Boy, Bram en ik, met onze gunstigste gezichten, hoewel Bram er met zijn kattekrabbels raár uitzag,—zaten om de tafel, deftig, ernstig. De eerste was een Marie, blonde, brutale meid.

„Gunst is het bij drie stredenten?—Nee dan ga ik maar heene,”—en ze ging.

De tweede was een Jans, oók blond, maar schuchter.

„Ik heb nooit bij heéren alleen gediend,”—bekende ze maagdelijk—„altoos bij families met kinderen,”—en ze ging.

Er kwamen ánderen, die zich állen bij ons als in een kooi met wilde beesten schenen te voelen en heéngingen. Het was om wanhopig te worden. Juist hadden we er bijna eén in de val gelokt,—Jans heette ze, toen Boy uit verstrooidheid zijn revolver uit den zak haalde en er mee te spelen begon. Met een gil vloog Jans de deur uit, minstens meenend in een moordenaarshol verzeild te zijn geraakt, zooals je dat in de „Wilsons” las. Zoo waren er al een dozijn bij ons over den drempel geweest, toen zich Janne aanmeldde. Op haar zilveren haren droeg ze een wiebelend mal kapothoedje; over de schouders een zonderlingen mantel met zwarte loovertjes. Maar ze had goedig-slimme grauwe oogen in haar oud rimpelgezicht en een vriendelijke glimlach speelde om haar bloedlooze lippen.

„Ik heb altoos in Delft bij studenten gediend,” vertelde ze, „en ze mochten Janne graag—al zeg ik het zelf. Ik ben nog wel eens bij families geweest, maar ik ben liever bij jong volk. Als u mijn den boel maar bestiere laat, dan zal u eens zien hoe fijn het gaat.”

Janne maakte een gunstigen indruk.

„Tien gulden in de maand en vrije wasch,” stelde Bram voor met een kennis van zaken die me verwonderde.

„Best,”—zei Janne—„dat gaf m’nheer Bierkes ook. Kent u die niet?—die studeert in Delft.”

Boy bekende m’nheer Bierkes niet te kennen.

„Is het niet te zwaar voor je, Janne—zoo heél alleen voor drie heeren te zorgen—koken, kamers doen, vaten wasschen?” vroeg Bram nog.

„Welnee—maak u zich maar geen zorgen. Janne kan meer dan ’n jónge meid,”—verklaarde ze.

„Goed.—Kun je vandaág al in dienst komen?” vroeg Boy.

„Zouden de heeren niet eerst m’n getuigschriften willen zien?” kwam ze eerlijk.

„Welnee,” vonden we.

„Krijg ik dan m’n goospenning?” vroeg ze.

„What does she want?” vroeg Boy.

„To get her fee,”—legde Bram uit,—en stopte haar meteen twee riksen in de hand.

En zoo trok Janne naar zolder, betuigde zich tevreden over de beide dienstbodenkamers, die ze ter beschikking kreeg, en viel dan meteen op de onopgemaakte bedden aan.

Toen tegen vier uur de meisjes kwamen en Kitty schuchter aan de indrukwekkende grijze „dame” vroeg:

„Kunt u me ook zeggen of de heeren thuis zijn?” verbaasde Janne zich niet in het minst.

„Gaat u binnen freules,” zei ze glimlachend—„de heeren zullen wel naar u verlangd hebben.”

Want Janne was een slimmert.

„Wat een spook,” vond Kitty, stuipjeslachend.

„Ik schrok me dood toen ik ze zag,” verklaarde Non.

„Non eén ding,” besloot Boy, „geen kwaad woord over Janne en geen malle opmerkingen achter haar rug. Ze is wát aardig.”

Want Janne had vriendelijk hem zijn boord helpen aandoen.

„De heeren hebben wát een lieve vriendinnetjes,” vond Janne dien avond, toen ze ons lekker eten opdiende.—„Ik voel me wel twintig jaar jonger nou ik weer bij jong volk ben.”

„Leve Janne!” riep Boy onstuimig.

Maar na het eten, toen we haar wilden helpen met vaten wasschen, werden we de keuken uitgesmeten.

„Dat kan ik alleén wel af,” beweerde Janne.

„Wat een bof—zoó’n meid”, kwam Bram, vol bewondering,—en ging toen in zijn kamer, waar hij vol geweld een kram in de muur joeg.

Een oogenblik later werd er gebeld. Boy en ik, op de bovenverdieping, luisterden. Janne riep Bram, die aan de trap bleef staan, een ouweheerenstem klonk van onderen:

„Ik heb niks willen zeggen al die dagen, maar noú moet dat gehamer en die herrie maar eens uit wezen.”

„U hebt het maar te zeggen,” vond Bram.

„Is dát een schandaal maken!” kwam weer de ouwe heer—„en dan waarachtig in een nette buurt die jonge vrouwen over de vloer.”

„Bedoelt die mijn?” grappigde Janne.

„Zoudt u zich alsjeblieft niet willen bemoeien met dingen die u niets aangaan?” verzocht Bram.

„Ik ben oók jong geweest …” begon de ouwe heer.

„Ja—dat zál wel,” veronderstelde Bram.

„… maar in onzen tijd …” vervolgde de bezoeker, die onze onderbuur bleek.

„Ik heb niets met úw tijd te maken, het is nou ónze tijd,”—redeneerde Bram nutteloos.

„… in ónzen tijd wérkten jongelui,” vervolgde de onderbuur zijn preek.

„Zoudt u de deur willen dicht doen als u weggaat?” voorzag Bram.

„… en hadden ze respect voor grijze haren,” ging weer de zedeles door.

„Och kom?” kwam Bram.

„… en hield je niet je buren tot negen uur ’s avonds wakker.”

„O, ja?”

„… en smeet je geen kattenkrengen op straat.”

„’t Was een kreng m’n heer,” gaf Bram toe.

„… en liep je niet op klaarlichten dag met een pot de chambre over straat.”

„Koopt u ze ’s nachts?” onderzocht Bram.

„… en zette je niet van die rare opschriften, als „Katten worden geweerd”, op een nette deur.”

„Het was niet tegen u bedoeld,” verontschuldigde zich Bram.

„… en antwoordde je beleefd als ouwere tot je spraken.”

„Als u het lang maakt ga ik er bij zitten,” voorspelde Bram.

„Genoeg m’nheer—genoég!” driftigde de onderbuur.

„Dat vindt ik ook,” verklaarde Bram. „Doet u de deur goed dicht?—het slot springt soms niet in de knip,”—en Bram ging kalm zijn kamer in, begon weer te hameren.

Toen klom de ouwe heer de trap op, ging de ontvangkamer in. Boy en ik daalden af, kwamen ook de kamer binnen.

„God dat is leuk,”—zei Boy, onnoozel,—„theevisite. Gaat u zitten, met wien heb ik de eer?”

„Gebruikt u suiker en melk?” vroeg ik.

„Zal ik u eens wat zeggen?” bulderde de ouwe heer.

„Zeg u het maar,” moedigde Boy aan.

„U bent kwajongens—kwájongens!”—en hij stapte nijdig de kamer uit.

„Zal ik u even bijlichten op de trap?” bood Boy aan, en toen:

„Zeg Janne—heb jij die deur open gelaten? Dat moet je niet doen, de eerste de beste zou binnen kunnen loopen.”

De heer bonsde de deur dicht. Janne, met tranen in de oogen, zat op een keukenstoel te schudden, kon er geen woord uit krijgen.

Bram,—nu het hameren gedaan was, kwam binnen.

„Heb je nou toch ooit van je leven?” vroeg hij.

„’t Is huisvredebreuk,” verklaarde ik.

„Jammer dat we geen rattenkruid in huis hadden. Laat het morgen halen,”—voorzag Boy.