LA BLINDA GLITUMULO

Kara amiko lia skribis pri liaj unuaj penadoj gliti post kiam li blindiĝis; “Post kelkaj penoj la sola malfacilaĵo estis, malhelpi lin ke li ne glitiru pli rapide ol mi. Ĉiu el ni tenis la ekstremaĵon de bastono, kaj ĉar ni estis sur la Serpentine (nomo de lago) kie estis homamaso, ni havis multe da kolizioj. Tamen, ĉar ni estis paro, kaj unu el ni estis peza viro, ni ja superis en tiuj renkontoj.” Post kelkaj jaroj Fawcett glitiris libere kaj bone en sufiĉe da spaco, kaj fidis nur al la voĉo de sia amiko por gvidi lin.

Okazis iafoje ke li falis tra la glacio, kaj gaje ekkriis al siaj amikoj, kiuj ne vidas lin kiam li malaperis, “Jen, ĉu neniu el vi intencas eltiri min?” kaj, tre amuzite je la malfeliĉaĵo, li estas tuj eltirita. Li pensis ke estas amuze gliti, eĉ kiam, pro la degelado de la glacio, la akvo en kelkaj lokoj kovris la glacion ĝis liaj maleoloj. Li faris longajn vojaĝojn sur siaj glitiloj, kaj estis iom pli sana pro la ekzercado. Li estis tute sentimema, sed vi ne devas timigi viajn patrinojn imitante lin en lia senzorga sporto.

Li daŭrigis sian fiŝkaptadon kun granda plezuro. Kiam ajn li povas forlasi siajn devojn en la universitato li rapidis denove al sia amata Salisbury, kie li tute rememoris la riveretojn, kaj ordinare venigis fiŝkaptiston por akompani lin. Fawcett kaptis multe da salmoj kaj trutoj, kaj dum la vintro li kaptis ezokojn de la supraĵo de la glacio. Plaĉis al li resti ĉe la hejmo de la fiŝkaptisto, kie estis multe da birdoj, kies kantado ravigis lin.

Unu tagon kiam li fiŝkaptis laŭ la bordo de la rivereto kun amiko, kiu jam antaŭeniris lin, lin kontentigis terura tirado je la hokfadeno. “Jen!” li ekkriis ĝoje, “fine mi havas grandegan fiŝon.” Lia amiko sin turnis por rigardi, kaj ekridegis dum li respondis, “Vi ja havas grandan kaj mirindan fiŝon! Vi estas hokinta mian hundon je liaj buklaj longaj haroj, kaj li faras sian eblon por liberigi sin.”

Tiamaniere Fawcett ellaboris siajn planojn por fari sin forta, feliĉa viro. Nuntempe ni povas trovi nenian pli bonan konsilon por ĉiuj blinduloj, ol lia, “Faru tion, kion vi povas por agi kvazaŭ vi ne estus blindaj; estu kuraĝaj, kaj helpu vin mem.”

Lia nevenkebla kuraĝo devigis lin ne nur daŭrigi sian intencon fariĝi reganto por ke li havu la plej bonan okazon por helpi homojn, sed li kondutis kontraŭ sia malhelpaĵo kvazaŭ ĝi estus rimedo por helpi lin pli multe labori kaj iri pli rekte kaj rapide al lia celo.

Li estis malriĉa, nekonata, tute blinda, sed jaron post la akcidento, li multe progresis laŭ la vojo al sukceso. Lia kuraĝa gajeco devigis personojn forgesi ke li estas blinda, kaj kvankam li neniam ŝatis ion, kio donis doloron al aliaj, li plene ĝuis ĉiujn bonaĵojn de vivo. Li estis tre gaja, kaj ĉiam deziris ke aliaj partoprenu lian gajecon. Iafoje, kiam li estis malsana, kaj oni priskribis ĉampanon por li, li tute rifuzis tuŝi ĝin se la tuta familio ne povis ankaŭ ĝui la regaladon.