EN PARLAMENTO

La tutan tempon Fawcett parolis kaj paroladis je multaj societoj kaj kunvenoj. Lia plej granda deziro estis helpi ke ĉiuj ricevu justan ŝancon. Li ne trovis sufiĉe da libereco en la universitato, ĉar oni ne permesis ke homoj kun iuj religiaj kredoj ricevu honoraĵojn. Li pensis ke la hebreoj, kristanoj, mahometanoj kaj aliaj devus havi egalajn rajtojn kaj privilegiojn se ili povus fari la saman laboron. Li ankaŭ pensis ke ne estas juste ke la riĉuloj kaj la reĝino posedas ĉiom de la bela tero, kaj ne lasu iom da arboj, aŭ kampoj en kiuj la malriĉuloj povus ludi. Li tre penis esti elektita al la Parlamento, por ke li helpu senpere en la regado kiu faris la leĝojn por la malriĉuloj same kiel por la riĉuloj; sed la publiko opiniis ke blindulo ne sukcese povas esti estro. Li tre ŝatis citi famajn verkistojn, kaj ofte citis el teatraĵo de Shakespeare, “Estas iom da animboneco en malbonaĵoj se oni observe distilus ĝin.” Via instruisto klarigos al vi tion, kaj kiel vera ĝi estas, kaj mi esperas ke vi ĝin rememoros ĝis kiam vi estos grizharaj viroj kaj virinoj. Li verkis pamfletojn pri la tiamaj demandoj kaj vane penis atingi kelkajn liberajn lokojn en Parlamento. Liaj kontraŭstarantoj demandis kiel blindulo povas trovi la vojon al la parlamentejo aŭ kiel li povas kompreni la planojn por urbaj plibonigado kaj la aranĝado de la stratoj. Fawcett diris al ili ke li povas venki tiajn malfacilaĵojn metante pinglojn en karton. Li povis studi tiajn problemojn pri la aranĝado de urboj aŭ fervojoj same kiel niaj blindaj infanoj studas la geografion nuntempe per siaj dek okuloj.

Kiam Fawcett estis tridekdu-jara li atingis sian celon, kaj fariĝis parlamentano, kie li estis sendita kiel ano de Brighton (Brajt’n).

Li skribis al sia patro post kiam li revenis je la fino de la unua tago kiel parlamentano, “Mi ĵus revenis post mia unua sperto en la parlamentejo.... Mi baldaŭ eksciis ke mi facile povos trovi mian vojon ĉien.... Ĉiuj estis plej servemaj. Mi estis tute premigita je gratuloj.... Mi povas piediri ĝis la parlamentejo en precize kvarono da horo.” Vi vidas, ke li estis daŭriganta sian bonan kutimon doni al sia korpo ĝian porcion de ekzerco. Tiu ĉi estis kredeble unu el la kialoj de lia bonsano, kiu helpis tiel multe al lia sukceso.

Li estis tre fiera pri sia ĝardeno, kaj pri la legomoj kaj floroj kiujn li kreskigis en Londono, je dekkvin minutoj malproksime de la parlamentejo. Li senhezite konis palpe ĉiun floron kaj legomon, kaj ĝoje montris ilin al siaj vizitantoj.

Kiam li faris sian unuan gravan paroladon en la parlamentejo li parolis pri la manko de instruado inter la malriĉuloj. Li diris ke oni haltas la radojn de la administracio por fari leĝojn por reguligi la brutinfektaĵon sed ke la malriĉuloj estis tute malzorgitaj kaj neinstruitaj; ke en multaj lokoj ne estas eĉ unu junulo kiu povas legi la tagĵurnalon. Li faris multe por plibonigi la instruadon de la homoj kaj por atingi pli bonan justecon por la hindoj, la granda popolo en Azio kiun regas la angloj. Li zorgis pri la financaj interesoj de tiuj hindoj tiel bone ke ili estis tre dankemaj al li, kaj opiniis tiun ĉi blindulon, kiu neniam vizitis ilian landon (kiun li konis nur per siaj kartoj kun pingloj, sia legado kaj studado) unu el siaj plej komprenantaj kaj simpatiaj amikoj. Dankeme pro liaj servoj ili sendis belajn donacojn al lia edzino kaj al li mem, kaj volis havi lin kiel sian reprezentanton en la registraro, sed li rifuzis fari tion, preferante ankoraŭ fari sian eblon por ili senrekompence, kiel ilia amiko.

Kiel parlamentano li povis potence helpi la malriĉulojn. Per lia influo, ludkampoj kaj parkoj estis rezervataj por ili; kaj per senĉesaj industrio kaj intereso li malhelpis ke oni dehaku kaj forprenu la Novan Arbaron, unu el la plej belaj arbaroj en Anglujo, de la homoj por kiuj ĝi estas nun laŭleĝe protektata kiel konstanta benado kaj monumento al ilia blinda amiko.