HOOFDSTUK XV.

Het meesterke was met Jakob, zijn gids, al eenige dagen onderweg. Hij had de Transvaalsche grens reeds lang achter den rug, en was zoo gelukkig geweest, elken nacht een onderkomen te vinden onder het gastvrije dak van een Afrikaanschen Boer.

De hoop echter, dat hij nog heden avond de plaats van zijn bestemming zou bereiken, zou niet worden vervuld. Immers hij was volgens Jakob's verzekering, die het weten kon, nog verscheidene mijlen van het doel zijner reis verwijderd, en de avond begon reeds te vallen.

Er schoot dus niets anders over dan hier langs den grooten weg halt te houden en onder den blooten hemel te kampeeren.

Nu, voor den Afrikaanschen Boer is dat niet erg. Of het rieten dak van een boerenhuis of de schitterende sterrenhemel van Afrika zich welft boven zijn hoofd—hij maalt er niet om.

Doch het meesterke had een vreesachtige natuur, en het gehuil van een roofdier in de verte vervulde zijn hart met angst.

Hij maakte zich echter voorbarige zorgen, want juist de persoon, om wien hij bovenal dezen tocht had ondernomen, was in de onmiddelijke nabijheid.

Juist was de poney afgezadeld, toen de klank der trompet weerklonk, en een troep ruiters kwam aanrijden.

Het was een sterke patrouille van Rhodes' cavalerie, die onder aanvoering van luitenant Harreson een militaire tocht door het binnenland maakte.

Zoowel Frits Jansen als Jack Williams behoorden tot de patrouille, en heftig en luide klopte het hart van Frits, toen hij den kleinen, muisvalen poney zag grazen, en in het harde, spichtige gras, tegen den stam van een eenzamen wilgeboom, het meesterke gewaar werd.

Doch ook het meesterke had, in spijt van diens militaire kleeding, den zoon van baas Jansen herkend.

Onmiddellijk wendde Frits Jansen den teugel, en reed naar den bevelvoerder.

„Luitenant,” zeide hij, „ik zie daar een mijner kennissen; mag ik hem spreken?”

„Dat bleeke ventje daar?” lachte de Luitenant. „Ga je gang! Daar ginds op die heuvelen zullen wij ons kamp opslaan, en gij krijgt tot morgen vroeg verlof!”

Frits liet zich dit geen twee keeren zeggen, en haastte zich, om bij het meesterke te komen.

Het was een recht hartelijk, roerend wederzien, en de jonge Boer, die den weerbarstigen hengst zoo onbarmhartig had gestriemd, had al zijn zelfbeheersching noodig om meester te blijven van zijn gevoel.

„En hoe maakt het Vader?” was zijn eerste vraag.

„Hij is gezond,” antwoordde het meesterke.

„Heeft hij nog een boodschap voor mij meegegeven?” vraagde Frits aarzelend, maar vol spanning.

Het meesterke echter werd bij deze vraag bedroefd en schudde het hoofd.

Er volgde een korte, pijnlijke pauze, doch het meesterke legde zijn zwakke hand op Frits Jansen's breeden schouder, en terwijl hij hem aankeek met zijn zachte oogen, hernam hij: „Verzoen u met uw vader!”

„Dat wil ik!” riep Frits op hartstochtelijken toon.

„En vraag hem vergiffenis voor uw optreden op dien noodlottigen namiddag, toen gij van Waterfontein gingt!” zeide het meesterke.

„Ik wàs te heftig,” zeide Frits; „Ik vergat den eerbied, dien ik aan mijn vader ben verschuldigd, en het doet mij meer leed dan ik zeggen kan.”

„En al kunt ge Waterfontein niet meer uit zijn asch te voorschijn roepen—” zeide het meesterke.

„Wat bedoelt ge?” vraagde Frits Jansen met groote oogen.

„Ik bedoel die brandstichting,” zeide het meesterke schoorvoetend.

„Wèlke brandstichting?” riep Frits in klimmende verbazing.

„Wèlke brandstichting?” zeide het meesterke met zijn zachte stem, maar er lag een stil en klagend verwijt in zijn woorden: „Frits, hoe kunt ge dat vragen! Ik bedoel dat gij uw daad, de brandstichting op Waterfontein niet ongedaan kunt maken, doch gij kunt uw vader om vergiffenis vragen.”

Maar het gelaat van den jongen Boer was bij deze woorden zoo wit geworden als de witte kelk der veldbloemen aan zijn voeten.

„Ligt Waterfontein in de asch? En ben ik de dader? Ik?”

Hij sprak deze woorden niet uit,—hij schreeuwde ze uit.

Het meesterke sloeg de oogen neer, en Jakob, die op eenigen afstand wat hout bijeensprokkelde, om een vuur aan te leggen, keek verwonderd op.

Doch Frits kwam allengs tot eenige kalmte.

„Wie heeft het gezien?” vraagde hij langzaam.

„Hector,” antwoordde het meesterke.

„Zóó—die leugenaar!” riep Frits met bittere verachting; „en die wordt geloofd!”

„Schaap heeft het ook gezien,” zeide het meesterke.

„Zóó—een tweede exemplaar van hetzelfde soort!” barstte Frits Jansen los met een wilden lach.

„En Eliëzer heeft het gezien,” zeide het meesterke.

„Eliëzer?” vraagde Frits met schrik: „Eliëzer?”

„Ja,” bevestigde het meesterke.

Toen bestierf de wilde lach op Frits Jansen's gelaat, en zijn brandende oogen staarden verbijsterd naar de verte.

Plotseling bleef hij, met gekruiste armen, voor het meesterke staan.

„Gelooft ge, dat er een God bestaat?” vraagde hij met heesche stem.

„Ja, dat geloof ik,” zeide het meesterke vol eerbied.

„En dat Hij almachtig is en rechtvaardig?”

„Ja,” zeide het meesterke: „almachtig, rechtvaardig en genadig!”

„En als ik nu die monsterachtige daad niet heb begaan, zal Hij dan mijn onschuld aan den dag brengen?”

„Ja,” zeide het meesterke met ernst en volle overtuiging, „dat zal Hij doen vroeg of laat, op Zijn tijd!”

„Ik geloof het ook,” zeide Frits met een bedaardheid, die wonderlijk afstak bij zijn hartstochtelijkheid van zoo even; „ik geloof het ook, en als ik het niet geloofde, dan nam ik den loop van dit geweer in mijn mond, en maakte aan de foltering een snel einde!”

„Dus gij zijt onschuldig aan den brand?” vraagde nu het meesterke, op zijn beurt verbaasd, doch deze vraag drong den ongelukkige als een pijl in het hart.

„Moet ge dat nog vragen?” zeide hij, nu niet wild, maar met een eindelooze smart in zijn stem: „meesterke, moet gij dat nog vragen?”

Deze uitroep echter ontroerde de ziel van het meesterke, en gevolg gevend aan een plotselinge ingeving, zeide hij: „Frits, mijn vriend, ga mee!”

Hij nam den ongelukkige bij de hand en leidde hem naar een kreupelbosch in de nabijheid. En het meesterke knielde neer, en ook Frits Jansen knielde neer. En het meesterke, dat kind der smarte, goot zijn ziel uit voor God en bad voor Frits Jansen. En dit zacht gesproken gebed was als balsem op de brandende wonde, en als olie op de hooggaande golven in Frits Jansen's gemoed.