Minnebrief van en sniierknecht.

Miekelief! ʼt Hef noe gans en gaor gin fatsoen, da je miin liefde zoa kold en zoa verwierd handelen bliift. Hoe ʼk et oak mit oe zuuk te riigen en te plooien, ik kriig er maor nie zoa ak et gaerne ha. Altiids bliift oew hart nog rechtevoort tägen mii as stiif linnen. Mennig kamezaol, boks en wammes van de goeje luuj heb ik bekant stik verknipt en versniien, daor ʼk zat, en miin heufd oaver oe tornde en pluusde. Da ʼk er oak heftig oaver epruust heb, en er vinnig ziek af ewest bin, daʼs oe bekend; en nao de leste krupsie bin ʼk nog nie zoa ʼk heur, want hoe ʼk et wend of drääi, ʼk weet oan oe gin mouwen te passen.

Zeg et toch glad uut, wa je tägen mii het, dat je mii as en olde lappe op ziiʼ smiit. Bin ʼk nie zoa goed bii de pinken as de beste veur miin brood? De heele wäke, van ʼs maondags tot zaoterdags, zit ik jummers stik staovast van ʼs märgens tot ʼs aovens bii baos Nol op ʼe taofel: en veur miin jannever-centen laot de wäärd =u=ut de Golden Ploege gin neie schuur bii ʼt huus zetten. Zondag, da mis nie, zie je me altiids in de predekaotie en ʼs aovens, nao koffitiid, bii oew vaoder op den haerd, om te höören naor ʼt neis =u=ut de krant. Dan doe ʼk jummers puur alles veur oe, en ʼk maok et oe zoa handzaom, as in minn krank vermeugen is: en da naodje zol zoa deurloapen as i ens miin vrouw waort gin enkele steeke zal er aon losgaon.

Maor ʼk leuve, daor zit um de kneupe nie. ʼt Is nog die ägenste smalle heerschop, die klarke van onzen notaoris, die ʼt um duut. Daorum gao je, oak deur den dag altiids zoa mooi aonʼedaon, ʼegold en ʼezilverd, bekant of i nao de karke gaot. Miekelief! Miekelief! waor dwaolen ouw zinnen; hoe kan i zoa bot ziin? ʼk Heb oe al zoa mennigmaol oaver dissen gepokkeneerden snoeshaon onder ʼt parsiizer ʼehad en zint er nog de olde knepen niet uut? Hoe kan oe et hart toch zoa hooge staon, da je um dien kwibus en goeien wärkman onder stelt?

Meinde mit um te zullen äten uut de kurf zonder zörge? Nemaor, daʼs vlak de lappe neffen ʼt gat. Da klarken lait um maor wiendaiers: en zolt i de maot holden veur de juffer van en notaoris al is ʼt oak op en plat dörpke? Nemaor, daerne! daor zii i nie toe ʼesnejen: da zol oe vugen as en neie lap op en old wammes; da stao nie en da holdt nie.—Da mot dissen verwierden heerschop oak nie vremd ziin, hoe zunig hi kiiken kan, maor hi teutelt mit oe, um oew rooie wängkes en oew blaouwe eugkes, en as i oe in dʼellene hef ebrocht, zal i oe handelen as en lapzalver; waor veinde dan heul veur oew hartepiin? Daorum, Miekelief! stel dissen springer uut oew zin en hold oe lääg bii ʼe grond, dan val i nie hoog. Denk aon ʼt spreukske: “Ongeliiken aord, dient niet ʼepaord”. Wij passen mekaor, waor je et beziet, um saomen genuuglik te läven en onzen staot te bliiven vuren. Kwik er ens mit oew olders, daor doe je braof aon; die zullen et oe wel veurmäten; en as ik zondag bii oe kom en i mii beduudt, da je met mii houwen wilt, zal miin martelen en armoeien tʼende ziin, en van klinklaor plezier za ʼk oe en heftig mooi loddereinsdeuske kaopen veur en pressent, al kost et oak en golden dekaot.

Hadee, Mieke! tot zondag. S.

Ostendsch.

(Voor “Nederlandsche Volkskunde” geschreven door den Eerw. Heer Frank Baur, doct^s, litt.)

Eer wos e kér e våder, è jâ twé zuns.

Den årme man wos wéewåre! È de joengsten va de twei hâde goesten om e vojåžetsje te doene. Mo de kwèsje wos va dʼortsjes! De joenge brakke goeng no ze vådere èn i zej: “Våder, gée mʼ osjeblief ʼt chelt da me toekomt, ʼt part va moeder zåliger!” De våder schuddege zen hôofd èn zej: “Joengen, joengen, je lop no jen oengeluk!”—“Ba ʼk en doe, antwordege de kwåpèrte: lat et min mo riskieren!”

È je kréég ze part! È je goenk nor en vèrre stréke, olover ʼt zeitsje! È je wos nog mo fine ʼt gat üt, of je begoste va ze gèld te léven, lik God üpt Sas! Olie dågen schinken è drinken, smeiren en teiren mè de schonste nichtsjes, è ze traktéren mè tartsjes è spekken è gŏedewèrk.

È ja, è dat en kostege azo ni lange deuren: ze portekadee gerocht olichte léég, ze kleiren vielen in slunsen, je zach ter üt lik ne schooier! Mè véle rooi kwaamp i te lange laste bi nen beistekŏpman in de kost: mor in platse van olle dågen ze bükstje goe vul te krigen, wos ʼt årmoe va god za mʼ zégen! En os zen dèrmen grolden, je mochte nog üt den trog va de zwins ni mêe éten! Mèd ol ze werken è vroeten ât en, os ʼt ol te fin effekte kwam, nog gén någel om ze gat te krauwen! ʼt Wåter liep va zen èrte, os ʼt en an ʼt üs pejsde, wo dat de knechten åten è droenken è tafeltje-dèk-je spéélden! Wo dat de stüten zo vèt gebutterd waren, è ʼt Roesselaersch bier zo lèkker!

Tŏe tat en up ne schônen dag ol zen koeråže in zen ʼanden paktege, è no ze våder goenk è zej: “Våder, ʼk èn ol me geld vertsjoekt; ʼk zin te vül dan ʼk nog je zeune zoen kunnen zin: mo lat me bi joen blüven voe knècht!...”

“Wei, joengen toch!” riep ze våder: ”è je zoe tog ni willen zéker! Gée me zeire en tóóte: ʼk èn tog zo lange no je gewacht!” È je kréeg nieuwe kleirs en nieuwe sluffers an: è je wos wéer de zeune va ze våder!

Het Brabantsch vormt den middelterm tusschen het Hollandsch en het Limburgsen; en onder Brabantsch verstaan wij hier het Westbrabantsch, het Antwerpsch, het Aalstersch, het Leuvensch, het Oostvlaamsch. Wij wezen op de overeenkomst met het Oost- en Strandhollandsch. Maar slapheid van artikulatie verbindt de taal van de afstammelingen der Salische Franken toch ook met de Zeeuwen, die zij immers ook zeer nabij staan in volkstype en in innigheid van temperament. Op gemeenschappelijk Keltisch substraat wijst, behalve de eigenaardigheid van de behandeling der finale n, de herhaling van het persoonlijk voornaamwoord vóor en na den werkwoordsvorm: ik-ekik enz. En anderzijds verbindt hen de Keltische toon, de lossere volksaard, het sanguïnisch temperament weer met Limburg. De bonte staalkaart der Brabantsche dialekten—mag ik even wijzen op de voortreffelijke behandeling van het Aalstersch door Prof. Colinet en van het Leuvensch door L. Goemans?—is het reflex van hun sterk-uitgesproken gemeenschapszin, van hun aanhankelijkheid aan stad en dorp, van de versnippering van hun grondgebied.

Leuvensch.

(Voor “Nederlandsche Volkskunde” geschreven door den Heer Frans Smeesters, stud. litt.)