De Koeisjieters.
Reading edition
(Leuvensch Verhaal).
Oep ene kie aa ʼt er wee lilek gespanne en wit er van iene pas gebrand en gemoet: ʼt was tege den oevend, oep den Eksentoore, woe da naa de luibank stoet oep den boelvar Remie. Da was doe de verstêreking van de Brisselse poot; ʼt kloester van de Sellebries stont doe toen nog nit achter en doemee kost de schilwacht van doe den ielen Brisselse stieweg overzien tot on den Azeren bereg, mee klier wier. Zoe tisse licht en doenker ziet dâne woeker iet van den Azeren bereg af kome gelak en troep saldoete, mee witte broeke en doenker jasse: “Da moette dʼOestenrâkers zân!”
Rietepakie loept em den tooren af en goet de wacht verwittege. De poot wed toegedon en nen troemelier loept de Brisselse stroet af vee de garsevik bojien te troemele: al et folk kwam boete gebetteld en dʼiel stad stond oep en ing. ʼt Was er e lieve van den elsen dievel: de joengelen on ʼt blête, de vraalie on ʼt jenken en de manne roepen en tieren onderie.
Twie boemkeetels woeren oep den Eksentoore geplaceet en de saldoete mee donderbissen en gewiere doeneffe. Tisse de boeme zoege ze dâ witgeplekte troep oep eer zeevetien gemakken afkome, jist ofda zʼ oep wandel woere. Na was doe iene van dâ manne, die janfatoet wilde speelen achter ze sjietgat. Zonder noe de kapetaan te wachte sjit em ze gewier af flak in den troep oep de stieweg. Zoe gaa as dʼ ander dad oede begoste zʼ oek te sjiete: tot iene van de boemkeetels toe goenk mee ne lileke slag af!
Dʼ Oestenrâkers stoven oetien last alle kante: e stik of twie kwoempen in volle charge oep de stad afgeloope, woe dat de verschrikte Leeveniers zoege daddet koeie woeren in ploits van saldoete.
Seedert toen widde de Leeveniers Koeisjieters geiete!
Bredasch.
(Uit Leopold, Van de Schelde tot de Weichsel I, bl. 328).