Liefde en reclame.

De detective was het boudoir binnengetreden en bekeek nu zorgvuldig alle deuren achtereenvolgens na.

„Waren de deuren dicht, toen het hooge bezoek kwam?” vroeg hij.

„Neen, ik weet heel zeker van niet!” antwoordde Mirza, het kamermeisje.

„Dan heeft de graaf ze dus op slot gedaan,” zeide Sullivan. „Dat is van belang, Miss Dorrit.”

„Ja, er blijkt in ieder geval duidelijk uit, dat de deuren van binnen gesloten zijn door iemand, die de vertrekken door de ontvangkamer van madame Ivy weder heeft verlaten, op de gewone manier. Dat zou er dus voor pleiten, dat de graaf inderdaad de dief is geweest!”

„Goed geredeneerd!” riep Sullivan uit. „Zoo is het! De sleutels zitten alle aan de binnenzijde. Alleen de deur naar het ontvangvertrek is open.”

De detective liep langzaam door het vertrek, en bekeek nauwkeurig de verschillende doozen.

„Hield gij er geen bepaald juweelenkistje op na, madame?” zoo wendde hij zich opnieuw tot de diva, die zenuwachtig zijn gangen volgde.

„Ik heb er wel een, maar ik ben wat slordig uitgevallen, ik leg altijd alles door elkaar! De juweelen lagen hier en daar, overal!”

„En het geldkistje?”

„Dat was goed gesloten en stond in die kast, op den grond, ik vond het geopend terug. En nu wilde ik u wel vragen, of gij het zonder mij kunt stellen, mijnheer, ik ben over mijn tijd vrees ik, en de directie zal misschien niet als verontschuldiging laten gelden, dat ik bestolen ben, en een hooge boete eischen!”

„Nog slechts en enkele vraag, madame, en dan zal ik de rest wel met uw kamermeisje bespreken.

„Welke taal sprak de prins met u?”

„Wel Fransch! En hij sprak het uitstekend!”

„Dan heeft hij het in enkele dagen geleerd, madame!” zeide Sullivan ironisch, „want tot op eergisteren verstond hij geen woord Fransch zoo groot als een huis!”

„Wat, wat wilt gij zeggen,” stamelde de diva, terwijl zij verbleekte en zich aan een tafel moest vasthouden.

„Ik wil zeggen, dat ik sterk vermoed, dat uw prins een heel gewone, of liever een buitengewone bedrieger is geweest, evenals zijn zoogenaamde adjudant. Prins George kent geen Fransch, hoogstens een paar beleefdheidsformules! Maar wij kunnen ons spoedig genoeg overtuigen!”

Hij ging het ontvangvertrek weder binnen, nam de telefoon van den haak, en stelde zich in verbinding met het koninklijk paleis.

Deze verbinding werd, zooals bij alle groote hotels bewerkstelligd door de Hotel Centrale, die door een zestal jonge meisjes werd bediend.

Aan het andere einde van de lijn stond een kamerbediende van den prins hem te woord.

De detective sprak gedurende eenige minuten, en hing toen met een uitdrukking van de grootste verbazing het toestel weder op.

„Dat is het merkwaardigste, wat ik nog ooit beleefd heb, madame!” zeide hij, terwijl hij het boudoir weder binnentrad. „De kamerdienaar van den prins zegt mij zooeven, dat Zijne Hoogheid inderdaad is uitgegaan tegen negen uur, om hier een bezoek aan u te brengen! En die man is in alle intieme geheimen van zijn meester! Ik sta hier voor een raadsel, tenzij.…”

Hij voltooide den zin niet, maar hernam:

„Ik wil u niet langer van uw werk afhouden, madame! Het overige verneem ik wel van het personeel. Ik hoop echter, dat gij dadelijk nadat uw nummer afgeloopen is, hier weder terug keert!”

„Daar kunt gij op rekenen, mijnheer!” zeide Marja, die reeds haar mantel had aangetrokken en haar hoed had opgezet. „Al zou ik er den geheelen nacht voor moeten opblijven, mijn juweelen moeten en zullen mij teruggegeven worden!”

En met die woorden ruischte zij het vertrek uit.

Sullivan keek haar met een half spottend, half medelijdend lachje op zijn schrander gezicht na, en wendde zich toen tot Dorrit Evans met de opmerking:

„Ik geloof dat madame Ivy zich dat een weinig al te gemakkelijk voorstelt! Wij hebben hier blijkbaar met een uiterst handigen bedrieger te doen, of zij en het kamermeisje moeten zich vergissen, en graaf Colebrooke had niets met het geval te doen. Maar dan blijft het raadsel van de Fransche taal! De prins is echter hier geweest, dat staat nu wel vast! Hij schijnt dus binnen korten tijd de Fransche taal machtig te zijn geworden, of hij heeft zijn kennis van de taal van Voltaire altijd geheim gehouden! Hoe het ook zij, zijn aanwezigheid hier staat vast. Blijft over de graaf. Is hij de authentieke graaf Colebrooke geweest? Als hij de man was, die de juweelen stal, dan is dat zoo goed als buiten gesloten, tenzij hij eensklaps cleptomaan is geworden, en zooiets zullen wij nu maar niet aannemen! De graaf is schatrijk, een der rijkste mannen van Londen, misschien wel van geheel Engeland!”

„Dat kan niet waar zijn, mijnheer!” liet nu eensklaps de stem van Mirza zich hooren. „Pas gisteren verklaarde de graaf, dat hij op zwart zaad zat, en dat hij er daarom werk van maakte, den prins aan een of ander avontuurtje te helpen!”

Vol verbazing staarden Sullivan en Miss Evans elkander aan.

Toen barstte de detective uit:

„Dan is die man stellig een bedrieger geweest! Hoe hij zich bij den prins heeft weten in te dringen, is mij een raadsel, maar ik acht in geheel Londen maar een enkelen man in staat, zooiets te wagen! Zijn naam behoef ik u zeker niet te noemen, Miss Dorrit!”

„Neen, die is bekend genoeg!” zeide het jonge meisje met opeengeklemde tanden. „Dus, hij zou hier weer achter zitten, denkt gij?”

„Dat zou mij althans in het minst niet verwonderen! Het is juist iets voor Raffles!”

„Maar telefoneer dan even naar het huis van graaf Colebrooke! Misschien kan hij zelf of zijn kamerbediende inlichtingen geven!”

„Gij hebt gelijk, Miss Dorrit!” riep Sullivan uit.

Hij snelde het andere vertrek weder binnen, en liet zich door de hotelcentrale verbinden met het prachtige woonhuis van graaf Colebrooke aan de Mall gelegen.

Tien minuten later trad hij weder binnen.

Zijn gelaat stond strak en nog nimmer had zijn leerlinge er zulk een grenzelooze verwondering op afgeteekend gezien.

„Wat is er?” vroeg zij nieuwsgierig.

„Wat er is? Wel, de graaf is hier geweest, met den prins, zegt zijn kamerbediende mij!”

„Daar houdt alles bij op!” kreet Dorrit Evans. „Dat is toch bijna onmogelijk! Was de graaf zelf niet thuis?”

„Neen, hij was om half negen uitgegaan. Dat klopt dus. Maar het klopt niet, dat een man als hij bij een variété-mamsel diamanten steelt! Voor den drommel, wat heeft dat alles te beteekenen?”

Hij stond lang in gedachten en haalde toen de schouders op.

„Wij zullen het later wel uitvinden,” zeide hij. „Misschien is de graaf totaal onschuldig en moeten wij de daders heel ergens anders zoeken, onder het hotelpersoneel bijvoorbeeld. Kom, laten wij maar dadelijk eens op onderzoek uitgaan!”

En nu begon de detective met een van die stelselmatig gevoerde onderzoekingen, waardoor hij zich zulk een grooten naam bij Scotland-Yard had weten te verwerven.

Maar na anderhalf uur moest hij bekennen, dat hij nog even ver was als bij het begin, het was zoo goed als ondenkbaar, dat iemand van het personeel den diefstal had kunnen plegen, daar alle gangdeuren immers goed gesloten werden gevonden!

Juist toen Sullivan en Miss Evans weder in het boudoir terug waren gekeerd, trad Marja weder binnen.

Of beter gezegd, zij viel, zij struikelde de kamer in, en liet zich, woedend met de voeten trappelend, op een sofa vallen, na haar hoed met een woest gebaar van het hoofd te hebben gerukt!

„Bedrogen! Voor den gek gehouden door een paar ellendelingen!” kreet zij eindelijk.

„Zoudt gij ons niet eens willen zeggen, wat er eigenlijk gebeurd is, madame?” vroeg Sullivan, die begreep, dat er iets ernstigs moest zijn voorgevallen.

Marja was met een ruk overeind en schreeuwde, terwijl haar zwarte oogen vlamden:

„Prins George en graaf Colebrooke waren in het Hypodrome-Theater.”

„Wat!” riepen Sullivan en Evans tegelijk, die hun ooren niet geloofden. „Allebei?”

„Allebei, en sedert acht uur! De Prins zat in zijn loge! Gij kunt u begrijpen, wat er in mij omging, toen ik het hoorde! Ik weet nog niet, hoe ik er in geslaagd ben, mijn liedjes teneinde te zingen! Ik stuurde iemand met een beleefd briefje naar hem toe, om hem te vragen, of hij werkelijk den geheelen avond in den schouwburg was geweest, omdat het voor mij van groot belang was, dit te weten, en toen kwam graaf Colebrooke zelf achter, een stijve, houten Klaas, die mij zeide, dat de prins en hij inderdaad den geheelen avond in hun loge hadden gezeten! Dus, die beide mannen zijn bedriegers geweest! O, ik zal mij wreken!”

„Maar dan.… de telefoon!” schreeuwde Sullivan woedend.

„Zij hebben voorzien, dat er navraag zou worden gedaan,” zeide Dorrit schouderophalend, „en op het dak van een van Raffles’ huizen, waarover de draden van hier naar de telefooncentrale loopen, hebben zij den draad afgetapt en u zelf antwoord gegeven!”

„Drie dubbele ezel die ik ben,” schreeuwde Sullivan, bijna stikkend van woede, „ja, zoo moet het gegaan zijn! Ik had het moeten weten! Maar nog is alles niet verloren!”

Hij wendde zich tot Mirza, die nog altijd bleek en bevend bij haar meesteres stond en vervolgde haastig:

„Hebt gij mij niet gesproken over een duel, zooeven?”

„Ja, mijnheer, graaf Colebrooke wilde met graaf Carwood duelleeren!”

„Spraken de heeren niet over de plek, waar zij zouden vechten?”

„Neen, daarvan heb ik niets gehoord!”

Sullivan uitte een gesmoorden vloek, en gromde tusschen de tanden:

„Dat is dus ook al mis! Anders had ik hem op de plek der samenkomst laten arresteeren! Hij is in staat, inderdaad den graaf een kleinen prik te geven!”

Maar nu riep Dorrit Evans opeens uit:

„Als wij eens naar graaf Carwood gingen! Hij kan ons immers zeggen, waar het tweegevecht zal plaats hebben?”

„Miss Dorrit, gij hebt alweder gelijk, en ik geloof, dat de woede mijn denkvermogen benevelt!” riep Sullivan vol geestdrift. „Het is reeds zeer laat, maar dat doet er niet toe, laten wij dadelijk naar het huis van den graaf gaan! Gij weet zeker zijn adres?” zoo wendde hij zich tot de variété-danseres, die er over zat na te denken, hoe zij ondanks alles nog de reclametrom zou kunnen roeren.

„Grosvenor Road 76!” antwoordde de jonge vrouw toonloos.

„Dat is een heel eind van hier,” zeide Sullivan. „Maar wij mogen niet aarzelen! Kom mede, Miss Dorrit! Wij hebben hier voorloopig niets meer te doen! Wij gaan op jacht naar de dieven!”

„Als gij mijn juweelen maar terug brengt!” riep Marja uit. „De dieven boezemen mij minder belang in!”

„Dan verschillen wij daaromtrent van meening, madame!” gaf Sullivan ten antwoord. „Het beste zou echter zijn, wanneer wij én de juweelen én de dieven konden vangen!”

Een haastige buiging voor de artiste en de beide detectives verlieten snel het vertrek.

Voor het breede trottoir stond nog de politieauto te wachten, die hen hier had gebracht.

Het was toen half een in den nacht.

Sullivan gaf den chauffeur het adres van graaf Carwood op, en de auto stelde zich in beweging.

Na een rit van een half uur hield de auto stil voor een fraai huis, dat geheel in duisternis gedompeld was.

Sullivan moest herhaalde malen bellen, eer de deur werd geopend door een slaperigen bediende, die hem alles behalve vriendelijk ontving.

Sullivan maakte zijn kwaliteit bekend en gaf het verlangen te kennen, dadelijk bij den graaf te worden toegelaten!

„Maar de graaf slaapt reeds en hij is onwel!” riep de bediende uit.

„Wij zullen hem slechts enkele minuten ophouden!” drong Dorrit aan. „Het betreft een zaak van het grootste gewicht!”

De bediende haalde de schouders op, maar hij ging toch de bezoekers voor, de breede trap op, en langs een groot portaal, tot hij stil stond voor een deur, waarop hij eenige malen luid klopte.

Eindelijk klonk daarbinnen een zwakke stem, die op klagenden toon riep:

„Wat is er toch? Wat wilt gij? Ik wil met rust worden gelaten!”

„Politie!” riep Sullivan met luide stem. „Een dringende zaak! Ik verzoek u vriendelijk, mij dadelijk even te willen ontvangen.”

„Maar wat is er dan toch aan de hand?” hernam de vragende stem. „Ik ben werkelijk niet in een toestand om mij te vertoonen!”

„Wij zullen u niet lang ophouden, graaf!” riep nu Dorrit Evans.

„Mijn hemel, zijn er dames ook nog?” klonk de stem aan den anderen kant van de deur verschrikt. „Die moeten dadelijk vertrekken!”

„Ik ga al, graaf!” hernam de jonge detective lachend.

Pas toen het gerucht van haar voetstappen was weggestorven, werd de deur van de slaapkamer heel langzaam op een kier geopend en daar verscheen graaf Carwood, in een zijden pyjama.

Dat hij het was, kon men echter slechts vermoeden, want zijn gezicht was bijna geheel in een verband gehuld en uit den vorm daarvan bleek duidelijk, dat allebei zijn wangen deerlijk waren opgezet.

Ondanks den toestand kon Sullivan een glimlach niet weerhouden.

De graaf zag er dan ook uit als een figuur uit een kluchtspel, zooals hij daar stond in zijn pyjama, het tipje van zijn neus en een klein gedeelte van zijn mond even zichtbaar, bibberend en bleek.

„Neem me niet kwalijk als ik aanstonds met de deur in het huis val, graaf,” begon Sullivan. „Ik weet van uw tweegevecht af, ik kom u slechts vragen, waar en wanneer het plaats heeft! De zoogenaamde prins George, zoowel als graaf Colebrooke waren bedriegers en ik wil hen arresteeren!”

„Dat heb ik al voor u geweten, meneer de detective!” jammerde graaf Carwood op hartverscheurenden toon. „Dat is juist mijn ongeluk geworden! Luister, dan zal ik het u mededeelen.”

Hij wenkte Sullivan om binnen te komen, liet zich in een gemakkelijken stoel vallen en begon toen met haperende stem:

„Als gij van het tweegevecht afweet, dan moet gij ook weten, op welk een schandelijke wijze ik gisteren behandeld ben door een fotograaf, dien ik bij Marja Ivy, de danseres aantrof! Die kerel had de onbeschaamdheid mij een muilpeer te geven, meneer! Een muilpeer aan mij, de spruit van een geslacht, dat zijn oorsprong tot in het begin van de veertiende eeuw kan nawijzen! Gij zoudt het niet gelooven, maar hedenavond kreeg ik in die zelfde kamer op de andere wang een tweede oorveeg, ditmaal van graaf Colebrooke! Ik ging heen in een toestand, dien gij u wel kunt voorstellen, en met de verklaring, dat ik nog hedenavond zijn getuigen zou wachten. Maar denk u in mijn toestand, toen ik mij naar het Hypodrome-Theater liet rijden, waar ik Marja hoopte te spreken, om vrede met haar te sluiten, en daar prins George en graaf Colebrooke in hun loge zag zitten! Ik vertrouwde mijn oogen niet, vervoegde mij dadelijk bij Zijne Hoogheid en vernam daar den samenhang van het geheele treurspel. Ik moest het slachtoffer zijn geworden van een laaghartig bedrog en ik liet mij dadelijk weder naar huis brengen om de schuldigen te ontmaskeren! Helaas, helaas, had ik er maar aan gedacht om een paar stevige politieagenten mede te brengen!”

De graaf wiegde eenige malen in zijn gemakkelijken stoel heen en weder als een gewonde ijsbeer en vervolgde toen:

„Ik was nauwelijks thuis, of de getuigen kwamen opdagen, en ik wist nu natuurlijk, dat zij de handlangers waren van een paar bedriegers! Ik zeide hun dat er onder deze omstandigheden van dit tweegevecht niets kon komen, want dat ik natuurlijk niet met Jan Rap en zijn maat kon vechten, en weet gij, wat zij toen deden?”

„Ik ben er benieuwd naar, graaf!” zeide Sullivan, die zich weliswaar zeer teleurgesteld gevoelde over de mislukking van zijn plan, maar toch een glimlach onmogelijk kon bedwingen.

„Zij betreurden het, dat er van het duel niets kon komen, zeiden zij en daarop gaven zij mij ieder een muilpeer, meneer, de eene op de linker, de ander op de rechterwang! Zoodat ik van dit alles het slachtoffer ben!”

En ineens uitte de ongelukkige graaf een jammerklacht, was in een wip overeind, ijlde met de vlugheid van een haas op zijn bed toe, en dook met onbegrijpelijke vlugheid onder de dekens.

En zoo eindigde voor hem het avontuur met de Poolsche Variété-diva.

De volgende aflevering (No. 349) bevat:

De dochter van den Spekslager.