OP MEMME JIERDEI.

Nou rêst hwet út; de sêfte stoel stiet ré, En roazen rûke, as op dizz’ dei foreale; Midsimmer wijt de keamer ta in seale Sa ljocht en rom, as ’t glânzgjen oer de sé.

Foar ’t finster bloeit it blauwe blomte yn eale Fornoeging om de blide dei. Bûnt fé Giet weidzjend yn de greiden fier, en ’t swé Fen ’t goud-hea rûkt as wijreek yn ús seale.

Sa is Jins dei, ljocht, krêftich as Jins wêzen; Wynt silvren tried ek yn Jins hier, Jins moed Wirdt yn de kjeltme fen de froast nea fêrzen.

In ljochter Geast hat oer ús wrâldwei noed; Hwa’t lyk as Jy det tankjend wit, hat lêzen It boek fen ’t wiere, en libbet bliid en froed.

Nou rêst hwet út: faek wier Jins dei sa drok! De jierren wierne as weagen yn it wide, Fol krêft en preal en diigre striid; Jo bide Great, weardich wirk, gjin sêft-swiet dreame-lok.

Sims wier Jins soarch in pleach, Jins ljeafde in jok— Nea twiivlen Jy, Jins hert hat nea binide; Sa rêst dizz’ dei hwet út fen bann’ger tiden, In blide lins, in skoft fen oantins-lok.

Ja, ’t libben easke krêft fen Jo, dy’t hiel Allinne yn wide romten stridend stiene, Fen neat skewield, de iens’mens as Jins diel.

Mar hwet Jins warbre hannen diger diene, Jins bern forjit it ninter; yn syn siel Bliuwt al Jins soarch yn oantins fêst foriene.

Ik wit, Jy tinke hjoed om him, hwaens each, Ienris ús ljeafste treast, tobriek yn lijen, Jins man, myn Heit—de nacht bigloep him mijen En diek him hoeden mei hjar deadlik reach.

’k Hear yet syn stimme, yet syn trêd; ho teach Hy sterk en fêst oer ’t skymrich paed! Yn swijen Droech hy syn leed, yn krêft oerwoun er ’t lijen— Hy rêstgje sêft, dy’t fen ús ierde teach.

Mar sjuch, hy is yn my wer riisd. Syn bern Hat fen syn geast, is skepen nei syn byld, En hwet forstoar, riist nei it ljocht omhegen.

Sa bliuwt syn ljeafde en wêzen ús biskern, En ’t is, as gean wy dêr’t in hoedzjend skyld Us wegen dekt, lyk wy bitrouwend fregen.

Yn Fryslân is de simmer-jountiid ljocht Fen goud’ne glâns en lij fen dream en wille; It beamte rûz’t, fen wiffe gloede oertrille, Sêft eft in dreame-prins syn ljeafde oertocht.

Elts lûd giet hoar oer miede en wei, as brocht Fen kleard’re wyn; it gea is frjemd forstille— Den ’t jounlet út in fiere toer, forsille Oer ’t iep’ne mêd, dêr ’t ljurkje rêst al socht.

Mem, ljeave, wêz’ Jins jountiid lyk by ’t simmer Yn Fryslân ’t greate ljocht ta rêst him set, Yn sêfte steat en preal en bliid geglimmer—

Wêz ien, dy’t ek yn joun de frede met, Fyn yn sa’n rêst Jins treast en blidens jimmer— Dêrta myn liet as silvrich jountiidslet.