Volume 2 — EULOGIUM PRO SUORUM TEMPORUM CONDITIONE, TANTIS PRINCIPIBUS NON INDIGNUM, PER SKELTONIDA LAUREATUM, ORATOREM REGIUM.
Reading edition
Huc, pia Calliope, propera, mea casta puella, Et mecum resona carmina plena deo. Septimus Henricus, Britonum memorabilis heros, Anglica terra, tuus magnanimus Priamus, Attalus hic opibus, rigidus Cato, clarus Acestes, Sub gelido clausus marmore jam recubat.[691] Sic[692] honor omnis, opes, probitas, sic gloria regum, Omnia nutabunt[693] mortis ad imperium. Anglia, num lacrymas? rides; lacrymare quid obstas? Dum vixit, lacrymas; dum moritur, jubilas. 10 Canta,[694] tamen penses, dum vixerat, Angligenenses Vibrabant enses, bella nec ulla timent. Undique bella fremunt nunc, undique prœlia surgunt: Noster honor solus, filius, ecce, suus! Noster honor solus, qui pondera tanta subire Non timet, intrepidus arma gerenda vocat; Arma gerenda vocat, (superi sua cœpta secundent!) Ut quatiat Pallas ægida sæpe rogat. Sors tamen est versanda diu, sors ultima belli: Myrmidonum dominus Marte[695] silente ruit; 20 Et quem non valuit validis superare sub armis Mars, tamen occubuit insidiis Paridis. Nos incerta quidem pro certis ponere rebus Arguit, et prohibet Delius ipse pater. Omnia sunt hominum dubio labentia fato, Marte sub incerto militat omnis homo. Omne decus nostrum, nostra et spes unica tantum, Jam bene qui regnat, hunc Jovis umbra tegat! Ut quamvis mentem labor est inhibere volentem, Pauca tamen liceat dicere pace sua: 30 Pace tua liceat mihi nunc tibi dicere pauca, Dulce meum decus, et sola Britanna salus. Summa rei nostræ remanet, celeberrime princeps, In te præcipuo, qui modo sceptra geris. Si tibi fata favent, faveant[696] precor atque precabor, Anglia, tunc plaude; sin minus, ipsa[697] vale. Polychronitudo basileos.