VI. UITKOMST.

HILLEBRAND. Hou, schoenlapper, wilje ien vrachtje kruyen? VECHTER. Een vrachje kruyen? waer moet 'et wezen? 'k wou hem liever wat ofbruyen. HILLEBRAND. An de Haagse schuit; maar binnen ien quartier. VECHTER. 't Is wel. HILLEBRAND. Maar, niet te verzuimen, je moet 'et halen, hier Over in de straet, daer die luiden daer staen en praten. Zieje 't? VECHTER. Ja, ja, 'k zie 't wel. HILLEBRAND. Maar ... je moest me niet wachten laten. VECHTER. Ik zelje tyds genoeg by wezen, of 't moest wezen dat ik een buitkansje kreeg. Dat 's te zeggen, dat ik teugen de ien of de aâr moest vechten onderweeg. Vechter binnen. VREDERYK. Hillebrand, dat elk nou oppast. HILLEBRAND. Zorg jy niet. VREDERYK. Nou zelt wel lukken; Maar Maiken, wie hoordender zen leven van zulke stukken? Wat kaerel is dat! MAIKEN. Ja, nou hebje 'r zelfs ehoort. VREDERYK. Och Klaartje lief! ging ons houwelyk toch nou ereis voort: Ik verlang 'er zo na, ik kantje niet uitspreken. Dat men altyd juist in de iene zwaerigheid, of in de ander moet steken, Dat is wel verdrietig. dat je vader ommers nou zoo wonderlyk niet en waar, Dan was alle ding wel, en ons hylik was klaar. KLAARTJE. Ja Vrederik, dat hy ook zo niet eweest was, je had me nou niet ekregen; Ik had al over vier jaar etrouwt eweest, maar dat hiel het tegen. Daer vryden een Bontwerker nae men, en het was wel een fraai borst; Maar zyn Besje was 'er zo teugen, dat hy hier niet komen dorst, En dat allien om myn vaârs vechten. en zo quam 't dat het niet ebeurt is. VREDERYK. Dan is het noch al zo goet as quaet, voor myn, dat hy zo gehumeurt is. KLAARTJE. Veur myn ook. want jy staetme noch al vry wat beter an, as hy. MAIKEN. Kinderen, daer komt hy al an kruyen, hou jy lui je wat an ien zy.