II. UITKOMST.

VREDERYK. Wel Klaartje, goejen dag kint. hoe gaet 'et met jou? KLAARTJE. Relykjes. VREDERYK. En hoe met jou Maiken? je bint zulken goên vrouw. MAIKEN. Ja, zo passelyk: 'k zou altemet wel goet wezen, as men 't 'er na maakten Alles wil zo niet ezeit wezen. VREDERYK. Wel hoor: om dat we allebei zo haakten: Jy na je mans beterschap, en ik na ons houwelyk Met Klaartje. zo heb ik nou alleding trouwelyk Beschikt, als ezeit was. de mannen zellen hier komen, En spreken jou zelfs: want ze schynen te schromen, Of ik ook een part zocht te spelen aan je man. Daerom willenze het van jou eerst horen. en dan Heb ik 'et belooft te vreden te stellen. Maar Klaartje, zou jy 'er je zelf ook in quellen? KLAARTJE. Wat zel ik zeggen? 't is myn vader, maar 't doetme zulken verdriet. Lieve Vrederik, dat men moeder zo veel droefheid aan hem ziet, Ik kan 'et je niet uitspreken, ik mach 'r wel lyen, Terwyl ik zie dat het licht tot zyn beterschap zou kunnen gedyen. VREDERYK. Maar is hy inderdaat al zulken bolwurm als j'er van opgeeft? MAIKEN. Och! je hebt van je dagen zulken kaerel niet beleeft. Ik hebt je noch niet half ezeit, men goe knecht, dat vechten, dat vechten. Dat valt me zo zuur, wat het hy van zen leven niet al parten uit gaen rechten? Dat je wist, hoe wel datwe gezeten hadden toen ik hem eerst kreeg? We hadden een brave schoenmakers winkel op, in de halsteeg; In we hadden zulke nering, zulke nering, ik kantje niet zeggen. Het vloeidender in huis, maar altyd mosten wy achter leggen, Deur dat vechten, en deur dat zuipen: dan in de kroeg, dan op de wacht; Dan ereis op straet: het was hem evenveul, of het dag was of nacht. Dat duurden dan dikwils ien hiele week achter malkander; Dan teugen een Sinjeur, dan teugen een brakje, en dan weêr teugen een ander. 't Scheelden hem niet, al had'et teugen zen eigen vaâr eweest. Hy was dikwils hiel uitelaeten, hy leek wel een wild beest. Maar as ikje ezeit heb, 't is nou noch wel zo goet as van te voren. Want sedert dat hy die sneê in de bek kreeg, het hy 'r versworen. Met messen te vechten: dat hy eerst altyd placht te doen: Daer het hy zo mennigen reis an de Schout veur moeten bloên. Dan most ik em ereis 's nachts uit de kortegaard halen. Dan most ik ereis zo veul sluitgeld in de boeyen betalen. En 't is men ook wel ebeurt dat ik 'er hem een week of twee zitten liet; Wat zou ik doen? ik docht, terwyl hy daer zit zo vecht hy niet. Kon me 't hem hier me zo ver krygen, dat me hem dat vuistevechten meê of kon leren. Al sloegeze hem ook dat hy in drie dagen niet opstont, 't zou me niet deren. Want as hy niet vecht, is 'er redelyk meê om te gaen. En as hy oppassen wou, konnewe noch al fatsoenelijk bestaen. Om mynent wil hebben hem de Heeren noch een Officitjen an de brug egeven. En 't schoenlappen en kruyen daerby, daer konne wy noch wel of leven, Al hadde we de rente van Klaartjes gelt niet. En ik spinder noch te met een draetje by, as je ziet. Want die rente krygt hy nou tog altegaar in handen. Ja hy zou de hooftsom ook al lang hebben gaen verpanden, Had 'er Besje daer niet veur eweest, die ouwe sloof. Och Vrederik! wat maakten hy 't die goê vrouwe ook altemet loof. Maar die kon hem wel, daarom deed'ze 'r best datz'er veur zorgden. Want as hy gien geld had bleef hy tuis, daar was niemand die hem borgden. VREDERYK. Maar mienje datje mit slaen al wat op hem winnen zoud? MAIKEN. Ik verzekertje, want niemant wil met hem te doen hebben, daer op is hy stout; Maar kreeg hy eens zo wat, dat hy 't er degen kon voelen; En van zulke lui daer hy 't hem of schaamde meê, 't zou wel koelen. En men kan 't makkelyk doen: want hy het weinig kracht. As zijn neus maar bloet, valt hy schier in onmacht, Zulken kaerel is 't, je hoeft niet eens te vrezen. Een Heiden zou hem met prevelen schier onder de voet lezen. Want, gelyk as ik zeg, even eens is het met het messevechten eschiet. En nou is hy zo bang, dat hy schrikt as hy maar een mes ziet. Hy durft schier gien broot snyen. VREDERYK. Maar, quam ik 't hem nou al te verleren? Wat dunkje? zoutme niet wel licht aan men toekomende houwelyk deren? Om dat 'et juist van myn quam, dat hy zo geslagen was? MAIKEN. O neen: daer staen ik jou borg veur: want zo ras As die kaerel hem die snee in de bek had egeven, Warenze weêr de beste maats; en zy zyn 't altyd ebleven. Is 't niet waer Klaartje? KLAARTJE. Ja zeker: ze waren gedurig by malkaâr; En hy kon hem ook zo in toom houwen: dat het wel schâ en jammer waar, Dat hy sturf. hy kon hem altemet zulken gezicht geven, As hy maar van vechten repten, dat hy begon te schrikken en te beven. Maar hoe hy hem ook onder sim had, hy bleef evenwel zijn beste maat. Doch dat het hy: hy vecht wel ereis; maar hy draagt zen leven gien haat.