IX. UITKOMST.

HILLEBRAND. Wel fijnman, ik mach jou wel wachten an de schuit. Nou isze weg, is 't nou wel? schobbejak? VECHTER. Wel, ouwe guit, Wat schort jou te schobbejakken? HILLEBRAND. Men mag zulke vlegels wel werk langen. Nou bin ik ien hielen dag ten achteren. VECHTER. O vent: waerje over tien jaar ehangen, Zo had ik nou om jou werk zo veul slagen niet ehad. En spreekje nog een woort, ik veter jou ook wel ereis naeje gat. En hael myn haer weêr. veur jou hoef ik niet te vrezen. HILLEBRAND. Weetje dat al wel vriend? ik plecht in myn jonge tyd al meê een haan te wezen: En ik loof, dat 'et myn noch niet hiel vergeten is, al heb ik 'et in lange tyd niet edaen. VECHTER. Wel ouwe rammelaer, jy vechten? ik zouje tot stront slaen. HILLEBRAND. Kom, kom, ik moet jou dat stout spreken ereis verleeren. Hoe wilje maar? mit 'et mesjen, of mit vuisten? ik moetje ereis ostineeren. VECHTER. Neen, neen, de duivel, neen, met gien mes, men vrint, Dat heb ik verzworen. HILLEBRAND. O ho! men dunkt datje bang bint. Kom, dan moet ik je ereis met vuisten nae je gat veteren. en vat hem aan. VECHTER. Hou op, kaerel, je slaetme te schanden. HILLEBRAND. Ik kan 't niet beteren. 't Is je eige schult. VECHTER. O! ô! ô! HILLEBRAND. Hou je bek. VECHTER. Help. hel.... HILLEBRAND. Leg stil, zeg ik. hou op een aâr tyd weêr ouwe lui veur de gek. VECHTER. Help wyf: Klaartje help: ik zel men leven niet meer vechten. MAIKEN. Ja, kan hy zo veul mit zen slaen uitrechten, Hy slae dan vry tot morgen toe. VECHTER. Ik belooftje, as hy maar ophoud, ik bin 't nou zeker al moê. MAIKEN. Hoe lang zel 't duuren? VECHTER. Al myn leven. HILLEBRAND. Magze 'r wel op vertrouwen? VECHTER. Jaze, waarachtig. HILLEBRAND. Wel ik zel dan ophouwen; Maar.... VECHTER. Me leven niet, men leven niet meer. Hilleb. binnen. De drommel! wat doenme myn lyf, en me kop, en men bakkes zeer. Heb ik 'et noit ehad, zo heb ik nou myn bekomst ekregen. Lieven tyd, men armen, 't is ofze hondert pond wegen; Maar de zyne wogen noch meêr: dat heb ik wel evoelt. Ik verzekertje, die drie tornen hebben me myn vechtlust ekoelt. Ja wel, ik moet 'et klagen, ik kan het niet verkroppen; Eerst van een goet kaerel, die hem van zelf laet of kloppen: Die geeftme myn huit vol slagen, en een blaeuw oog. Daer nae komt 'er een ventjen, as een turfjen hoog, Dat smyt men onder, of ik niemendal was; maar 't slimst van allen, Zo ien ouwe vent, zen tanden waren al uit evallen: Hy kon niet langer recht gaen: zulken bestevaâr. Zen handen beefden al, hy was wel tachtentig jaar, Loof ik. en die komtme zo gemakkelyk dwingen. Myn lieve wyf, kanneme zulke lui zo klein doen zingen, Jy mocht de poppen in de kop krygen, en komme myn ook ereis op myn huit: En dan was ik hiel bedurven. ik schay 'er liever betyds uit. MAIKEN. Van myn hebje gien noot, vaâr, ik zelje niet deeren. VECHTER. Lieve tyd, had myn iemant dat vechten maar wat eer kunnen verleeren, Ik had hem myn beste schat wel egeven, tot zyn loon. MAIKEN. Wel het is noch tyd, vaâr: je zaken staen noch al even schoon. As je maar oppassen wilt. en had iemant, dunktme, jou dat woeste leven Zo verleert, je hoort niet te weten wat je hem noch zoud geven. Zo 't je aârs verleert is? men betert hem noit te laat. VECHTER. Verleert, ik verzekerje dat; ik hiel hem veur myn beste maat. Maiken, zo ik wist, dat iemand, met weten, Gezocht had, het vechten myn zo te doen vergeten; Maar dat is nou zo niet, doch ik beloofje op myn trouw, Dat ik het niet meer doen zel; maar ik zel met jou Voortaen stil gaen leven: en passen op myn lappen. En waerenze hier, dieme zo ofeklopt hadden: ik liet noch wel een vaantjen tappen.