IV. UITKOMST.

VECHTER. Daer is al myn geld al weêr op, den brui, En ik heb noch niet iens evochten. Ja wel: ik heb nou zulken vechtenden bui. Wat! dat ik 'er nou niet toe komen ken, en ik doe 't zo gaeren. Zie daer. al was 't teugen de drommel zelf, ik wou 'er wel teugen plokhaeren. Is 'er nou niemand niet? niemand niet? waer binje nou allegaar? Hein onversaagt? Haantje? Tysbolwurm? kom vry mit malkaâr. VREDERYK. Vechter Janz, een woortje. VECHTER. Wel. VREDERYK. Hoe zellewe 't endelyk mit mekaar stellen? Zel ik jou dochter hebben? of zoekje me maar zo wat te quellen? Je weet nou datwe malkaâr bezint hebben, en je kant myn persoon. Je weet wat myn doen is, en waer ik woon. Myn ouwers binnen vrome luitjens, die zoetelykjes haar rentjes leven: Dat weetje meê. VECHTER. Dat doet'et hem niet maat: zou ik jou myn dochter geven? Daer ik alle jaaren zulken schoonen biergeld van 'er renten trek? Dat zinze niet zwager, dan was ik wel een sakkeraerze gek. Weg, weg, kaerel, praat me niet van zulke zaken; Maar wilje wat slaagen hebben? daer kanje makkelyker an raken. VREDERYK. Wel: dat 's ommers gien bescheit, van een man as jy bint. Ik mien je dochter mit eeren, en ik hebze hartelyk bezint, En zy myn meê, daerom bedenkje ereis ter degen. Zy is over vyf maanden toch mondig: dan kanje 'r ommers niet tegen, Dat weetje wel, daerom verzoek ik 'et jou nou mit fatsoen. En om cordiaal te gaen. is 'et je noch om een jaar renten te doen? Daer zel ik niet op zien. ik wou niet gaeren tegen jou zin trouwen. Dat zel ikje dadelyk geven: alleen omje te vrind te houwen. VECHTER. Dat zinze noch al niet. mondig, of niet mondig, je zeltze toch niet hebben vent. VREDERYK. Wat schort 'er dan aan? ik bin ommers een nuchtere borst. ik werk men een hielen dag an 't end. Ik doe men best, om myn overal fatzoenelyk te dragen, En dat allien, om jou en je dochter te behagen. Ik heb noch al een mooi stuivertjen over egaart meê. VECHTER. Dat doet het hem ook al niet; maar kan je wel vechten? hee? VREDERYK. Ik bin gien vechter noch smyter. maar wat is dat te zeggen? VECHTER. Wat dat te zeggen is? dat zel ikje ereis uit gaen leggen. Hoor: ik geef onze Klaar, haar leven, geen ander kaerel tot een man, Of ik moet hem eerst beproeven, of hy al louter plokhairen kan. Eerst moet hy al een kansje twe drie tegen myn wagen; Eer ik hem toe zal staen, dat hy eens na heur komt vragen. En dan moeten wy akkerderen, in plaats van houwelyksgoet, Hoe dikwils dat hy zuiver tegen myn vechten moet. VREDERYK. Wat huwelyks voorwaarde zou dat wezen? VECHTER. Wacht, wacht, je moet noch al meer horen. Om alles wel ter degen te bedingen van te voren: In plaats dat andere lui, alle weken eens by 'er ouwers ten eten gaen, Zo zouwe wy mekaar, alle weken ereis, helder of moeten slaen. Wat zegje? hebje'r zin in? laetewe dan voor eerst ereis beginnen. VREDERYK. Wel Vechter! wel Vechter! benje wel ter degen by jou zinnen? Zou ik gaen vechten tegen de geen die ik tot myn schoonvader verzoeken wou? Zou ik daer nae gaen vechten, tegen de vader van myn eigen vrou? Wel, wat dollemans praat is dat? VECHTER. O ho, je begint al te vrezen. Maar zo leid de zaak, verstaeje wel, 't zou niet anders kunnen wezen. VREDERYK. Dan moet ik noch wat patientie nemen, en gaen; maar 't zou wel kunnen zijn: Datje wel haast een ander portuur vond, in de plaats van mijn. VECHTER. Ik wou dat 'et al waer was. ik mien hy zou van de drommel dromen; Maar daer gunze zien ik myn wyf uit den huis komen. Ik moet ereis kyken of daer niet een kansje veur myn is. Ik zoek 'et over al, en over al loop ik mis.