Handschrift F (continued 2)
Reading edition
Jc seg v hoe wi daden:
Doe ic in huus gegaen quam
Ende Ermelijn an mi vernam
Dat ic wilde uaren ouer zee,
3200Hare herten wert so wee
Dat si lange in ommacht lach. (fo. 122 rb.)
Ende alse Cuwart dat sach,
Comt ende helpt mi!
3205Mire moyen, si is in ommacht.’
Dat riep hi mit groter cracht.’
Doe sprac Bellijn: ‘iane wast el,
En trowen, ic verstont wel
Dat Cuaert dreef groet mesbaer:
3210Jc waende hem iet mesfallen waer.’
Mi waer lieuer, mesquame iet
Mijn kinde of minen wiue,
Dat hem mesquame an sinen liue.’
3215Reinaer sprac: ‘uernamedi iet
Dat mi die coninc gistren hiet
Vor harde vele sire liede,
Eer ic vten lande sciede,
3220Suldise hem dragen, Bellijn, neue?
Et is gescreuen al gereet,’
Bellijn sprac: ‘inne weet.
Reynaert, wistic dat v gedichte
Trouwe ware, hi mochte lichte
Droege, had ic enige dinc
Eer des coninx lettre hier bleuen,
3230Jc soudu eer die scorpe geuen,
Her Bellijn, die ic draghe,
Des coninx lettere dar in.
Ghi sulter af hebben groet gewin,
Ghi sult den coninc, minen here,
Herde willecome sijn.’
Dit louede mijn here Bellijn.
Reynaert ginc in sijn acdochte
3240Ende keerde weder ende brochte
Sinen vrient Bellijn iegen (fo. 122 va.)
Dat houet van Cuarde gedregen,
Jndie scorpe gesteken,
Ende hinc bi sinen quaden treken
3245Die scurpe hem anden hals,
Ende beual hem als ende als
Dat hidie lettere niet en soude
Besien, oft hi garne woude
Hem den coninc te vriende maken.
3250Hi seide dattie lettere staken
Jndie scurpe uerholenlike,
Ende oft hi wilde wesen rike
Ende sinen here · den coninc, had lief,
Dat hi hem seide dattie brief
3255Bihem so ware gescreuen,
Ende hi dar raet toe had gegeuen.
Hi souts hem weten danc.
Dit uerhorde Bellijn ende uerspranc
Vander stat, dar hi op stoet,
3260Hogher dan ander haluen uoet:
So blide was hi van deser dinc,
Die hem te torne seder verginc.
Bellijn sprac doe: Reynaert, here,
Nv wetic dat gi [mi] doet ere.
3265Jc sal uallen in groten lof
Bi v, alsemen in dat hof
Sal seggen dat ic wel can dichten
Mit sconen worden ende mit slichten,
Alsi dat ics niet en can.
3270Men seit: ‘ets menich man
Goet gesciet, des hem god onste,
Jn saken die hi luttel conste.’
Hier na sprac Bellijn: ‘her Reynaert,
Laet v lief · wil Cuart
3275Mit mi te houe weder gaen?’
‘Neen,’ sprac Reynaert: ‘hi sal v saen
Volgen bi desen seluen pade:
Nv gaet uorwart mit gemake.
3280Jc sal Cuart sulke sake
Ondecken die noch es verholen.’ (fo. 122 vb.)
‘Reynaert, bliuet godeuolen!’
Sprac Bellijn · ende dede hem tervaert.
Wat sal nu doen Reynaert?
3285Hi keerde in sijn acdochte
Ende seide: ons naket groet gerochte,
Bliue wi hier langer · ende grote pine.
Ghereet v, Ermeline,
Ende mine kinder al gader,
3290Volget mi · ic ben v vader.
Ende pine wi ons dat wi ontfaren!’
Nv ne was dar geen langer sparen,
Si deden hem alle op de uaert,
Ermelijn ende Reynaert
3295Ende har ionge welpekine,
Ende mijn her Bellijn, de ram,
Heuet gelopen, des hi quam
Te houe een luttel vor middach.
3300Ende alse die coninc Bellijn sach,
Die de scurpe weder brochte,
Daer Brunen, den bere, onsochte
Te voren om was gedaen,
Doe sprac hi te Belline saen:
3305‘Her Bellijn, van wane comdi?
War es Reynaert? hoe comt dat hi
Die scurpe niet met hem ne draget?’
Bellijn sprac: ‘her coninc, ic maget
V rechte seggen dat ic weet.
3310Doe Reynaert was al gereet
Ende sinen casteel rumen soude,
Doe seide hi dat hi woude
Een paer lettre, coninc vri,
V senden, ende doe bat hi mi
3315Dat icse droege dur v lieue.
Jc seide, meer dan · vij · brieue
Soudic dur uwen wille draghen.
Doene conste Reynaert niet beiaghen
3320Dese scurpe hi mi doe brochte
Entie lettere dar in gesteken. (fo. 123 ra.)
Coninc, gine hort noyt spreken
Van betren dichter dan ic ben:
Dese lettere dichtic hem,
3325Gaet mi te goede ofte quade.
Dese brief was bi minen rade
Aldus gemaket ende gescreuen.’
Doe hietene hem die coninc geuen
Bockarde, den goeden clerc:
3330Die was, die in dat werc
Meer conste dan iemen die dar was.
Bockart plach emmer dat hi las
Die lettere die te hem quamen.
Bruneel ende hi die namen
3335Die scurpe vanden halse Bellijns,
Die bider dompheit sijns
Hier toe had geseit so uerre,
Dat hijs cortelike sal werden erre.
Die scurpe ontfinc Bockart, de clerc.
3340Doe moste bliken Reinaerts werc,
Alse hi dat houet wt trac.
Bockart besaget ende sprac:
‘Helpe, wat lettre sijn dit!
Here coninc, bi mire wit,
3345Dit is thouet van Cuarde.
Help, dat gi noit Reinaerde,
Coninc, gelouen sout so verre!’
Doe mochtmen sien droeue ende erre
Den coninc entie coninginne.
3350Die coninc stont in drouen sinne
Ende sloech sijn houet neder.
Ouer lanc hief hijt op weder
Ende begonste werpen wt
Een dat vreislixte geluut,
3355Dat noyt van dire wart gehort;
Doe spranc vort har Firapeel,
Die lupart, hi was een deel
Des coninx maech, hi dorst wel doen,
3360Ende sprac ten coninc Lyoen:
‘Hoe driuedi dus groet ongeuoech? (fo. 123 rb.)
Ghi meslietet v genoech,
Al ware die coninginne doet.
Doet wel ende wijsheit groet
3365Ende matet uwen sin ende v seer.’
Jnne mages niet dat ic ben erre,
Mi heuet een quaet wicht so verre
Jn sterc geleit bi barate,
3370Dat ic mi seluen daer om hate
Ende ic mijn herte heb verloren.
Den stoute Brunen ende Ysegrim,
Mi heuet een valsch pelgrim
3375Doen verwerken so sere,
Dattet al gaet an mijn ere
Ende an mijn leuen, dats recht.’
Doe sprac Firapeel echt:
‘Es dar mesdaen, men salt soenen
3380Men sal den wolf ende Brunen, den coenen,
Ouer scoen ende ouer uel,
Ouer toren ende ouer pine
3385Sint dat hi selue heuet beliet.
Hi heuet hem seluen an getiet
Dat hi Cuarde, den hase, verriet.
Des es hem qualike gesciet.
3390Ende dar na sul wi alle lopen
Na Reinaerde ende sullen vangen
Ende sullen sind kele hangen.’
Nota.