THREN IX.

Kupićby ćię mądrośći zá drogié pieniądze, Która (iesli prawdźiwie mienią) wszytki żądze, Wszytki ludzkié frásunki umiész wykorzenić, A człowieká tylko nie w Aniołá odmienić: Który niewié co boleść, frásunku nie czuie, Złym przygodam nie podlégł, stráchom nie hołduie: Ty wszytki rzeczy ludzkié masz zá frászkę sobie, Iednáką myśl ták wszcześćiu, iáko y w żáłobie Záwżdy niesiesz: ty śmierći nigdy sye nie boisz, Bespieczną, nieodmienną, niepożytą stoisz. Ty bogáctwá nie złotem, nie skarby wielkiémi, Ale dosytem mierzysz, y przyrodzonémi Potrzebámi: ty okiem swym nieuchronionym Nędzniká upátruiesz pod dáchem złoconym. A uboższym niezayźrzysz szcześliwégo mienia, Ktoby iedno chćiał słucháć twego upomnienia. Nieszcześliwy ia człowiek, którym látá swoie Ná tym strawił, żebych był uyźrzał progi twoie. Terazem nagle z stopniów ostátnich zrzucony, Y miedzy inszé ieden z wiela policzony.