’T HART OP DE VÊLUW. (continued 2)
Reading edition
De mik plofte hoast op den grond, toen Bram ’em oannam uut den geknupten doek; zóó zwoar had ie d’r nooit een gezien.
Moeder Lina, och, ze schreide van vreugd toen ze ’t kleintje ien den erm had. En Oarends?—Hie was te vrêjen zeidie. De roem was uutgesloten, moar—al dat heil hadden ze metterdoad oan hum te danken, went, niewoar, as hie niet met de dillezjans.…
„Bekend!” zei Nolleke. En dan: „’t Geet oe goed niewoar boer Oarends?”
Oarends zat op ’en stoel te bloazen. Nou trok ie ’en bedenkelik gezicht, en zuutjes:
„Niemand markt ’et Nolleke; moar, da’k tegenswoordig zoo wel bin, en zelfs zoover loop, da’s niet goed; da’s ’en slecht teiken. Ik gleuf oan ’en sukkerterink; erst alles zuutigheid en overvloed en dan Nolleke, PAF, GENACHT SOAM!”