OAN ’T KLEINE REVIERKE. (continued 2)

Vlêgel, rep moar, klep moar, klop;

’t Wark, doar kumt Gods zêgen op.”

Nou is ’t genogt ouwe mins! Goat er zitten; hier op dit benkske. Voorders zal Lammert wel veur oe dorsen en warken. Lammert die nou al siends twee moand’ weer bouwknecht op ’t Putterserf is, en ’t liedeke nooit, nee nooit zal vergêten.

En zie—doar reikt Dolfke van vrouw Willems den ouwe ’en pampier toe, en, veul weten ’t wel wat ien ’t pampier steet te lêzen: Den honderdjoarige kreeg veur zien kleinzeun, op Trienekes veursproak, ’t huuske dat ie zoo lang ien pacht hiew, met nog den akker d’r bij woar Lammert, uut eigen beroad, de ploeg ien de hand’ greep.

En ze schrauwen weer: „Lang zal ie lêven! lang zullen ze lêven!!” Dat, dát was erst oarig!

En zoo oanstonds zal ’t wark weer beginnen, maar erst drukt nog Lammert de hand van mooi-blonde Triene, van Triene, die mergen de lieflikke bruud zal wêzen van kloeke Leendert van ’t Lingeland. En—as ie ’t gedoan het, dan pakt ie zien Geurtje, die trouw hum verzurgde. En zie—as ze zoo’n bietje achterover geet, dan kruupen de rooje kroal’ uut heur duukske noar boven. Nee! ’t vuur het ze krek geloaten zooas ze woaren; ’s oavends het ze ze goaf ien den as weergevonden, en—’en neie droad het ze d’r loater deurgeregen, ’en starke droad die vast niet zou brêken.

Heur, drie uren sleet de klok.

„Op! oan ’et wark!”

En zie dan, ’et joagt weer, en ’t streujt en ’t dorst weer; en ’t lieflik revierke, weerkoatsend dien akker, lacht vroolik ien’t zonlicht: Vlijt loont er z’n heer!