GRIETJE OP ’T HEUNINGS-ARF. (continued 2)
Reading edition
Op ’t oogenblik is Grietje geen klein bietje gelukkig. ’t Spiet heur wel dat Oarie, heur oudste bruur, de eenige is, die stillekes te B. bleef, went, siends ie den weerwolf zoo dapper versloeg, het ie ’t verdrêjd um ooit weer ’en voet hier ien ’t derpke te zetten; ’t spiet Grietje wel, moar toch—ze vuult zich zoo arg en zoo oaklik gelukkig; niewoar, heur onspoed was leerink veur eigen en ander gewêst; heur Peter, den liefste, hie nuumt hoar zien wiefke, en zal heur bescharmen zoolang as ie oajemt.
En—zie, nou ie is êfkes met Grietje ’t gejoel ien de schuur is ontgoan, de schuur woar Grietje de wroak van dat lillikke wief most betoalen; nou ze soam ien den hof bij ’t volle moanlicht veur ’t blomparkske blieven stoan, en Grietje te midden van ’t liefdegefluuster, de plek wiest woar ’t gêle wief heur vast het beluusterd, nou vuult er den Peter nog ’en andere liefdegloed. Zie, doar trekt ie den mooisten Keuning Doavid, de forse blom van ’t doalioastruuk, en—„dat ’en mins as dié woar de bluum noar genuumd wier, nog ens kos opstoan, met ’en slienger ien de hand, en ’en meulesteen d’r ien, en alle dwoalgeleuf de harsens d’r mee plette!” dat wou en dat bad ie, nou ie de blom plant op Grietjes boezem.