’T BLINKENDE HOANJE. (continued 2)
Reading edition
’t Is ook woar, en den Bolmans is anders zoo’n bovenste mins! God zal ’t wel weten.
Dat trouwen is toch moar ’en oogenblikske wark. Kemiek dat ze allebei met troan’ ien de oog’ stoan. ’t Zal toch ’t rechte wel wêzen.…?—Mins! a’j is vuulen kos hoe die hand’ mekoar drukten!
En de veurmoalige kastlooper met die vremde lillikke mins oan zien lienkerkant, kiek, ze zingen uut ’t eigeste buukske met z’n beiën—’t buukske van moeder Geertje—en, ku’j’t begriepen, de erste, die kort gelêje oan God noch zaligheid docht, nou zingt ie met d’oog’ duk noar Boven, en hard da’j ’m buuten wel heuren kunt, het dank- en het loflied den Heere.
Hebben de minsen hum niet gekend.… God kende hum zeker.
Nou is’t uut. ’t Geet alles veur de jonggetrouwden zoo’n bietje op zied. D’r zin d’r ook veul die êfkes ’t hoar onder de pet loate kieken.—’t Is oarig da’j nou zoo weet dat ’t man en vrouw is; heel heel oarig, moar ’t meist voor Dorus en Geertje.
Alles ziet er buuten veur ’t jonge poar dan ook zoo glansachtig uut. Hoe kunnen ze meinen dat ’t koud in de locht is! Werm is ’t van binnen, en, werm zal ’t wel blieven.
t’ Oavend is’t brulloft ien Harmens achterhuus. ’t Jongvolk het schik genogt in d’r lêven. De been’ kommen ook van den vloer. Knilles, de kerresier, blaast dat ie gedurig zoo rood as ’en kalkoensen haan wordt, en, as ie van Mulderkens Hanske bloast—woar j’ook al op walsen kunt—dan, dan drukt er den Dorus zijn wiefken oan ’t hart: dan kust ie haar vlak op ’t mollige snuutje; dan fluustren die twee nog zoo’n bietje op zich eiges; en joa: „Joa die karsepit—verechtig ze het hum bewoard, en tegen de leinte dan zal z’em goan poten.”