MORGEN-UITSTAPJE BY MYNE GEBOORTE STAD.

Aen mynen vriend Jozef Dierckx.

Comment dormir encor'!… la campagne est si belle. —EDOUARD DE SÉRIONNE.—

Nu kykt de lieve lentezon Nog sluimrend 't oosten uit; Zy spiegelt zich in d'heldre bron… Op, op! myn zangster, stem uw luit, Span uwe snaren! 't Lust my met u naer 't veld te varen, Om 't schoone der Natuer, die thans herleeft, Die weder groen en bloei verkregen heeft Te smaken; Om zaêm een vers op de aengename lent', Die men in 't veld het beste kent, Te maken.

Vier ure komt te slaen, Het scheemrend zonnelicht Schiet op den wyzer aen, Die als een vuerge schicht, In vlammen schynt te staen. De schrale winter steeds met sneeuw en ys verzeld, Is tot de vlugt gedwongen, De lente heeft hem met geweld Zyn yzren staf ontwrongen; Nu bloeit het jeugdig groen der wei, Waer duizend bloemen pralen, Waer 't beekje speelt, van banden vry, En kronklend weêr kan dwalen. De dauw stygt op Uit ven en plas, En hangt in kristallynen drop Aen bloem en gras. De vrolyke akkerman Met ryf en hak en spaden, Met pot en pan En drinkflesch meê beladen, Trekt nu de velden in, en verder Zit reeds een zingend herder By zyne kudde en waekt, Met zynen trouwen hond, Dat nergens in het rond Iets van zyn vee in 't zoeken raekt. Nu ziet men op den boord der gracht, Waer men het vee hoort loeijen, De meibloem weêr in volle pracht Aen heuren distel bloeijen; De jonge roozen spoeden zich Uit haren knop te komen, 't Viooltje, steeds zoo nederig, Wilt zynen glans betoomen: Het spreidt zyn aengenamen geur Van onder 't gras der weiden, 't Verbergt ons zyn fluweelen kleur, Zoo leert 't ons d'hoogmoed myden… De zephyr zweeft door bosch en veld Op zyne gouden vleuglen, Die nu Boreas woest geweld Niet meer zoekt in te teuglen: Hy komt met haest in 't groene woud Weêr nimf en boschgod wekken, Die zich by winterdag uit 't hout In eene rots vertrekken. 't Gevogelt springt En huppelt door de takken heen, Het fluit en zingt En raept zyn donzig nest by een: Het woelt als in een mieren nest; Zy zingen allen om het best En fluiten uit al hunne magt, Dan stil, dan schel, Dan zoet, dan fel, Dan hard, en dan weêr zacht…

Myn zangster, nu, waer wilt gy heen! Wilt gy reeds 't woud verlaten?… Welaen! laet ons wat verder treên Langs deez' beboschte straten… Gy vreest!…—Ja hoor, de nachtegael Verheft daer zyne zoete tael, Zy klinkt door bosch en velden, En 't is alleen der englen taek (Ik bleef te kort aen zulke zaek) Van zynen lof te melden!…

Wy willen dan uit 't boschje gaen, Om een bezoek te geven Aen 't huis, dat tegen gindsche baen Zyn strooidak heeft verheven… Een stokoud man zit voor de deur In eenen zetel neder, Hy aêmt den zoeten morgengeur, Leeft met de lente weder: "'k Wensch u den goeden dag, myn man, Gy zit u te verkwikken?…" "Ja, heer, 'k kom hier zoo vroeg ik kan, 'k Zou in myn bed wel stikken; 'k Was immer geerne vroeg te been, Van myne jonste jaren, Als gy, liep ik door velden heen… Denk hoe 't me nu moet varen!… Thans heeft my de oude dag gestramd, Hy neemt my schier het leven, Hy heeft myn arm en been verlamd, Doet al myn leden beven…" "Nu, nu, myn vriend, schep moed, welaen! Uw pyn gaet nu verdwynen, De lieve lente komt weêr aen, De winter deed u kwynen." "'t Kan zyn, mynheer, maer 'k gloof het niet;… Maer zeg, (ik zou het zoo vergeten) Belieft 't u iet Te drinken of wel te eten? O ja, niet waer?… Katrien, kom ras, Breng dezen heer met haest een glas, Of mynen aerden kelk Vol allerverschte melk!" "ô Neen, ik dank u, goede man!" "'t Is goed voor jonge venten…" "Ik dank u, neen, onmooglyk 'k kan…" "Neem aen, toe, maek geen complimenten!" "Kom, reik my 't dan, Ik drink op uw lang leven, Met al wat u behagen kan En u vermaek kan geven: Gezondheid, vriend!"—"Ik heb u dank, Dat het u wel bekome, En dat gezondheid met dien drank Door al uwe aders stroome!" "Nu moet ik weder voor de stad En hare nare straten Het bosch, dat al myn vreugd bevat, En 't ruime veld verlaten!… Vaerwel dan, vriend!"—"Gy ook, Mynheer, Kom als 't u zal believen…"

Myn zangster, ziet gy ginds nu weêr Dien damp naer boven stieven?… Dit is de stad; een dikke smoor Omgeeft haer 'tallen zyden, Kom, stap wat aen, my dunkt ik hoor De diligentie ryden. ô Ja, ginds schokt ze langs den dyk Met volk en goed beladen; Dry rossen trekken haer te glyk Op vier beslagen raden.

Wy naedren… 'k hoor reeds "tik, tak, tak," Den wever op 't getouw; Daer zit en spoelt op haer gemak Een tachtigjaerge vrouw; En kantenwerksters wel gemoed Met 't kussen op de kniën, Kan men byna op elken voet Door 't vensterglaesje zien. Daer ginder staet de schildwacht al, Hy schynt geheel verblyd, Dat hy van nacht de stad en wal Voor vyand heeft bevryd. Nu zyn wy eindlyk in de straet, 't Is alles aen het werk; Wie is die dame die daer gaet Zoo vroeg naer 's Gasthuis-kerk?… Hier zet een winkelier zyn waer Voor zyne deur ten toon, Hy hangt zyn stoffen hier en daer Zoo netjes en zoo schoon… Daer loopt de melkboer met zyn kit Vol haest deur in deur uit, Wyl hier de schoenemaker zit En werkt en vrolyk fluit. Hier doet een sterke smidsgezel Het yzren aembeeld dreunen, En 'k zie wat verder op zyne el Den kleedermaker leunen. Ei, ei! zie toch, zie eens die kroeg, 't Is er nog all' gesloten!… 't Is schand, daer nu al 't volk zoo vroeg Het zonlicht heeft genoten! Wie zie ik daer voor 't venster staen? Ha, 't is een van die kwanten, Die tegen 's morgens slapen gaen, En gansche nachten tranten. De bakker roept: "al heet! al heet!" (Want dit is nu de mode,) Het versche brood is juist gereed Voor die het heeft van noode…

Hou op, myn zangster, 't is genoeg, Ons reisje is nu gedaen,… Treed in, waer wy deez' morgen vroeg Te zaêm zyn uitgegaen.

Turnhout, 1840.