DE DUIVEL.
Reading edition
Aen mynen vriend Wil. Dierckx.
I.
"Riez et blasphémez dans vos heures oisives, "Moi je ferai passer vos bouches convulsives "Du rire au grincement de dents!…" —VICTOR HUGO.—
Albert, de zoon eens ryken graefs, Woonde op een prachtig slot, En leefde daer gelyk een vorst In weelde en in genot.
De jonker deed all' naer zyn zin, Kwam nooit in kluis of kerk, Gaf nooit een aelmoes of deed nooit Een enkel goede werk.
Hy dreef den spot met al wat aen Den Godsdienst maer behoort, En zyn gesprek (want hy was ryk) Werd nooit in 't minst gestoord.
't Was immer noen- of avondmael, Of drink- of dansparty, En zonder feestje ging er wis Geen enkle dag voorby.
Dan was er weêr een vreemde vorst Dien men op 't slot verzocht, En die daer eenge dagen bleef, Vermoeid van langen togt;
Dan weder werden daer verwacht Al de eedlen van de streek, Die soms aldaer met knecht en ros Verbleven gansch de week;
Of 't waren zonen van barons, Die kwamen daer ter jagt, En 't meestal zwommen in den wyn Tot 't midden van den nacht.
Met hen had Albert 't liefst te doen, Dit immers was zyn soort,… Dan werd er iets uit een gedaen, Gewisseld menig woord…
Eens,—z'hadden gansch den dag gevischt— De vangst was goed geweest; Daerom vermaekten zy zich goed En dronken ze om het meest.
't Was avond; allen waren in De groote zael vergaerd, In hun gesprek bleef niets, weêr zelfs De Godsdienst ongespaerd.
Zy spraken spottend over all' Wat maer godsdienstig was, Wat men in heilge schriften, of In Godes wet eens las.
Nu was op 't laetst, ik weet niet hoe, De zamenspraek geraekt Op d'hel, nu werd er vry gespot En vry wat losgebraekt.
—"Wat! riep Albert op 't laetsten uit, Gelooft gy daervan iet? Een hel… dit maekt men kindren wys, Maer my of u toch niet.
"Neen, wat men ook van duivels zegg' Of van hun helsche magt, Ik daeg den besten van hen uit,— Hy kome nog van nacht!"—
Dat ik dit woord, dacht jonker al, Toch niet gesproken hadd'… Maer 't schaetrend lagchen van den stoet Deed dat hy 't dra vergat.
—"Neen, eene hel, die is er niet, En duivels nog al min; Kom, op Alberts gezondheid, ras, Kom, schenk me nog eens in!"—
—"My ook, loop heen, breng wyn, ras, wyn! Gezwind, lakei, en yl!— En allen schokten onder hen Hun glas op Alberts heil…
Nu sprak men van iets anders weêr, En de opgepropte schael Werd nog al meer dan eens geleêgd, Eer men verliet de zael.
Op 't einde toch gaf wyn en vaek Elk een tot slapen lust, En al de jonkers trokken moê En zwymelend ter rust.
II.
"Gods vierschaer, op uw eisch ontploeid, "Zendt u naer Satans ryk."— —TH. VAN RYSWYCK.—
En de helle huilde met triompherende galmen op Roberto's komst. —HENDRIK CONSCIENCE.—
Nog dreunde 't uer van middernacht In menig holle graf, Wen jonker Albert 't licht uitblies En zich te bed begaf;
Hy had een voet reeds op de spond En trok den tweeden aen, Wanneer hy voelde een kille hand Aen zyne leden slâen…
—"Hulp!"—riep hy, toen hy hoorde een woest, Een helsch en wreed gegil, Maer Satan ('t was hem) maekte wel, Hy zweeg een weinig stil:
Hy sloeg zyn breeden hoornen klaeuw Op 's jonkers fynen mond; Geen knecht of makker die zyn stem Gehoord had, noch verstond…
—"Wie zyt ge?" morde jonker nu, Een weinig los geraekt, "Weet dat men my in myn vertrek Niet ongestraft genaekt.
"Laet af!"—vervolgde hy, terwyl Hy naer een slagzweerd greep; Hoe meer toch jonker woelde en wrong Hoe harder Satan neep…
Zyne oogen blonken in hun kring Als flikkerende vlam, De kamer was vol rook, die hem Uit mond en neusgat kwam;
Hy had twee horens en een staert, Zyn romp was zwart en rouw, Van scherpe nagels was hy ook Voorzien aen poot en klaeuw;
—"Ik ben," sprak hy op eenen toon Zoo grof, zoo hol, zoo fel, Dat hy den jonker siddren deed, "De duivel uit de hel…
"g'Hebt me onbezonnen even daer Van nacht by u gedaegd: Gy ziet hoe 'k ben gereed; ik dien Geen tweede mael gevraegd.
"Een stondje nog en 'k toon u klaer Myn ryk waer gy meê spot; Een stondje nog, we reizen zaêm Naer 't onderaerdsche kot.
"Reeds veel te lang loerde ik op u, En nu is 't uer geslaen, Dat ik voor eeuwig u bezit; Ge zyt de myn, kom aen!"—
—"Hulp!"—riep de jonker nogmaels, doch Vergeefs was zyne kreet; Want de aerde scheurde rondom hem In eene breede spleet.
En jonker Albert vastgeklampt Door zynen reisgezel, Viel met hem langs die baen gewis In 't brandend ryk der hel!
En drymael dreunde 't gansche slot Als door een donderslag; En ieder rees de bedsteê uit Waer hy te slapen lag.
En allen kwamen by elkaêr, Gewekt door 't wild gerucht; Doch nergens werd er iets gemerkt, Zelfs hoorde men geen zucht.
Albert alleen werd dra gemist, Men trad in zyn vertrek; Daer vond men niets dan 't spoor, hetgeen Nog solfer spuwde en pek!
En ieder giste dra 't geval En merkte Godes magt, Die Alberts honend spotgesprek Gestraft had in dien nacht.
De knechten vlugtten haestig weg, De jonkers trokken voort.— Sints bleef het slot ook onbewoond, Gesloten bleef de poort.
Turnhout, 1840.