AEN EEN REIZIGER.

Aen mynen vriend S. Ssplichal.

La nuit! ne crains tu pas d'entrevoir la stature Du brigand, dont un sabre a chargé la ceinture? . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Ne crains-tu pas surtout qu'un follet à cette heure N'allonge sous tes pas le chemin qui te leurre?… —VICTOR HUGO.—

Gy reiziger, door woud of hei, Of over berg of veld, Die, altyd eenzaem op uw weg, Door niemand wordt verzeld, Maek dat gy uw bestemming staêg Bereikt, eer de avond daelt, Eer gy verkeerde wegen neemt, Of in het bosch verdwaelt: Weet dat, zoodra als de avondster Aen d'hemel prykt, de geest Eens vreemden krygers, hier gedood, Ontwaekt en niets meer vreest; En dat, wanneer hy u ontwaerd' En vond in zyne magt, Gy dwaeldet, door hem voortgestuwd, Gewis den heelen nacht; Dan joeg hy door zyn woest geraes, Ja schrik en vrees u aen, Of hy ontstak een dwaellicht ras Verwyderd uit uw baen. Misschien houdt gy voor bygeloof Of schrik, 't geen ik u zing… Gy dwaelt; hoor uit den mond myns vriends Wat hy eens onderging: "Eens, 'k reisde alleen, reeds was de zon— Ter westkim ingedoken, Door wind alléén werd de avondstilt' Van tyd tot tyd verbroken; De duisternis had ik allengs Op de aerde neêr zien zygen, En al 't gerucht langzamerhand Op 't heelal hooren zwygen; Ik was nog ruim eene uer van 't dorp Waer ik moest gaen vernachten, En waer myn magen my reeds lang Onrustig moesten wachten; Ik naekte thans een groote woud, Met doodsche en sombre dreven, Waerin men zei dat elke boom Geluid en spraek kon geven; 't Was digt by een dier plaetsen, waer Ons zuiderlyke buren Hun hoogmoed ('t viel hun zelden voor!) Eens moesten goed bezuren; Ja eertyds had daer Belgies zoon, In eenen zyner slagen Getoond dat hy 't uitheemsche juk Niet lyden kon of dragen. Ik ging een goeden stap… toen ik By duizende geruchten, Hoorde eensklaps aen myn regter hand Zeer hevig drymael zuchten; Het spel begon, wat verder weêr Daer hoorde ik iemand schettren, En aen den andren kant in 't hout Twee degens kryschend klettren. 'k Ging voort, maer 'k trok uit mynen stok Een half verroesten degen, En 'k vrong hem in de vuist,… maer 'k zag Zich iets voor my bewegen!… En achter my hoorde ik myn naem Zeer duidlyk drymael noemen… Ik peisde, de eerste die my naekt Zal 't zich toch niet beroemen! En licht,—dat blonk er overal, 'k Ging voort, hoewel verschrokken, En 'k zag naer 't dwaellicht niet, dat my Van mynen weg woû lokken. Dit ging zoo voort, ik hoorde staêg Of weenen, klagen, reden, Dan lagchen, gillen, zingen, dan Weêr roepen, zuchten, treden. Zoo raekte ik eindlyk uit het woud En trad de pachthoef binnen, Alwaer men juist het avondmael By 't houtvuer ging beginnen: Ik zag zoo bleek wel als een doek 'k Stond regt slap op de beenen, 'k Vertelde hun wat me overkwam In 't bosch daer zoo met eenen… "—Gy zyt—zoo sprak myn oude neef— Een wissen dood ontloopen, Want had ge eens omgezien, dans moest Gy 't met den dood bekoopen; Dan vondt gy nimmer uwen weg Uit bosch—'t is zeker—weder; Dan zeegt gy ja van schrik en angst Gewis ontzield ter neder. En had ge een lichtje nagegaen, Dan raektet gy verloren, Dan was in poel, of ven, of kuil De dood u ook beschoren—" En by het warme mutsaerd-vuer Na 't avondmael gezeten, Verhaelde hy hoe 's vyands heir Daer eens was uitgemeten; En hoe hun leger werd verdelgd Door byl en martelslagen, En hoe de lyken, na den slag, Op een gestapeld lagen; Hoe hunne geesten nu des nachts Hun hoon en schande wreken, Met hier en daer een armen belg En hals en nek te breken; En hoe men somtyds reizers vond, Versmoord in poel of grachten, Die zynen raed—"zie nimmer om—" Niet volgden of verachtten!—"

Gy reiziger door woud of hei' Of over berg of veld, Die altyd eenzaem op uw reis Door niemand wordt verzeld; Maek dat gy uw bestemming staêg Bereikt, eer de avond daelt, Eer gy verkeerde wegen neemt, Of in het bosch verdwaelt.

Brussel, 1841.