MAITIIDS

Jo wol is ’t mooi yn ’t onlân, whear, Ien simmerkoeltsje bruwst troch ’t reit, Dat droomerich to flustrjen leit, Ind dan whear guwlt ind ruwset, dear, Whear trijekant ind popel groeit, Neast drybled, holpielk, tuwrebout— Saeft as flewiel. Der twiscen bloeit, By ’t iepen dopke yn wyt ind goud, De swanneblom; yn ’t scaed fen ’t blead Leit stil to bleakerjen yn scoel, Fen ’t wylgenboskje by ien koel Ongrounlyk wetter, wol biread, Ta ’n scoat op ’n tige lekk’re buet, De dikke dikke snoek; pounswier. Sjoch, hark, dear jinsen, net hiel fier Dear floddert oer it tichte ruet, De markol, sjoch dear sit it neast, Uet wetter opbout, ynne pet Whear hja jier uet jier yn al breadt. Dear op ’e alde dampeal reast De jerrebarre; jister kaem, Hy uet it fiere sueden oan, Ind fleag de âlde fjilden roun, Wilst yn besit hy ’t neast whear naem Op ’t alde hiem, fen fleden jier. Ind d’ oare op ’e scoarre naed Mei lange treadden, dea bidaerd, Oan ’t kuijern is. Fier ou, hiel fier, Heart min him kleppr’jen; mannich ien Stekt nou ’e holle op oer ’t fjild, Neiscjirrich harkjend, want it jilt Him sjean, die him noch net sjoen hien. My is ’t de blyde tynge: ’t wier Dat wer natuer mei jonge kracht, Nei moarnen lange winternacht. Hjar wille ind nocht whear kryge hie.