FRYSLAN

Ja Fryslân, lân fen alde namme, Ien leaste tokke op de alde stamme, Fen de alde foarse iekebeam! De Schelde in Eider wier dyn seam: Dat al ien folk fen frye Friezen Ind machtich, great ind moedich, ryk! Fen fryens haldend, tagelyk.

Whear is dyn wearga ea to fynen? Gean sykjen nei de fiouwer wynen, Dyn wearga fyn ik nearchens net. What mennich lân oan beastens heth: Ik fiel my feastboun oan myn Fryslân, Mei onforbreakb’re feaste bân: Whant Fryslân is myn Heitelân.

Ja Fryslân ha ik altyd pryze; Ik scoe de fremdling dear op wyze, Op al it moaye fen dy groun. Ik leadde him dat hiel yn ’t roun! Ik sei: hjir is de frijens berne, Hjir wier hy mei de Fryzen ien: Hy siet har djip yn mark ind biin.

Whear is it doch as dear wol moaijer As yn Natuer har wonderryk! Whear is de kunst, ho eak foreed’le, Yn fiere fjirt’ har mar gelyk? Ik boech fol earbiid, graech myn knibbels, Foar ’s Scepper’s noait folprezen wirk; ’k Sjoch d’ Almacht yn de sinne, yn ’t gearske; ’k Hear God yn tongerslaech, ind ljurk. Ind as disse ierde net mear rollet, As disse ues woonplaets net mear is. As yn de nacht fen folchende ieuwen, Dit plak fornytige is for wis. As ’t plakje ierde, ’t niiich stofje, Dear wy it al binei yn sjean, Har oplost ta ien oare foarrem, Whaeruet gjin minscelyk each har kin. Dan scil de lof fen God nei swije: Misscien klinkt heecher lofpasolm, Uet ryner boarst fen heecher tonge, De Heechste daer, dan ’n huldegolm.