LANSCIPSBYLD

Hearlyk Natuer dear! Whear de wetterfal, Neast de oerâlde iik, Yn ’t iensomme wâld, Har ieniche pracht Ruysdael’s pinseel mar, Wirdich ’t oafbeelden— Oan de forbaesde Blikken ten toon spraedt, Wheryn al de kleur, Fen edelgestjint, To libjen bejint, Fen ljacht bejint it Straelen to sjitten: Wirdt as yn ienen ’n Weareld fen kleur.

Whear op syn klippiche Oewer de dinnen, Wuefjend de tokken, Wiid litte soeije— Whear ’t donsich mosckleed, Yn griene franjes, Heech fen ’e kanten, Ta ’t dounsjend wetter— Yn breede plooijen, Weidsc dear delhinget, As wier ’t Natuer ’t net— Nooit net to folle— Weast, om dit scouspul, Riik oan to lidzen;— ’t Scoemet ind bruwset, ’t Klettert ind flonkert: ’n Hearlyk gehiel!

Prachtich gesicht dear! Lichte ind heuwel Golfjend fen segen! Sa fier as ’t eech rikt, Baeret de rogge, Yn ’t frisc noard-oasten— Hjir yn partijen, Jaechet it wyntsje, Ien keppel ieren, Ta ponkere troppen; Ind whear dear jinsen, Soeit it sa stadich, As waerd it widse— Wylst ljacht de middei, Fen de onbewolkte Simmersce himmel Him dear oerspraedt.

Ind oer it bosc dear, ’n Sé fol fen tinten! Sjoch ho de wyn nou Djip yn dy boenen Woelt, ind op syde Wolken fen bledden, Sa mar yn ienen Strykt, ind it binnenst Fen it forbarch’ne, Foar ’t gesicht bleatleit! Sjoch ho de wylch dear— Dy oppe romte, Dear sa allinne, Yn stille oafsondrinch, Mei syn ljachtgriene Bledsjes fen sulwer— Waeit ynne wyn!

Aerdich leit ’t doarpke, Yn ’t heuwlyk lânscip, Tsjin de hellinch oan, Mei syn lyst toerke, Dat it blou spitske, Leech boppe de iiken, Die ’t tjerkhoaf scaedje— Uetstekt mar wijnich! ’n Tropke fen ypren, Steane om ’t doarpsplijn Dear fiourkantich, Whear tuscen ’t bledguod, Op bloue pannen, ’t Sinneljocht flonkert, Hast eechforblynend, Mei scrille ljachten, Heeltiid mar whear.

De ald standermoune, Stjit op syn sânberch, (Ieuwen stie hy dear) Stewich to draeijen, Klear tsjin de aftergroun— Mei folle seijels Djip ynne hekken, Deldrukt troch ’t waeijen— Lit mar it radwerk, Snorje ind soesje; Lit mar de rogstiin, Sjongend de kerrels, Brekke yn stikken— Wylst mar de roeden, Boartsjend de poesten, Opfange op ’t hekwirk, Mar onforpoosd.

Oer bruene heide— Whear fen ’e kymen, Ta heuweltoppen, Saeft de groun opriist— Dekt de horizon, Donker boscaadje Whear fen min net wit, Whear soks mei lidze. Ind ’t scerpe wyte, Fen heeche sânduen, Blinkt ljocht yn de eechen, Uet fiere fjirte, Jin yn ’e mjitte, Alles by ien nomd: Ien stik fol hearlyks Fol fen oafwikslinch: Natuerpoëzy!