Volume 2 — Nobilissimo Viro Johanni Evelyno, Regalis Soc. Socio dignissimo.

Ausus laudato qui quondam reddere versu, Æternum & tentare melos, conamine magno Lucretî nomenque suum donaverat aevo: Ille leves atomos audaci pangere musa Aggreditur, variis & semina caeca figuris, Naturaeque vias: non quæ Schola garrula jactat, Non quae rixanti fert barbara turba Lyaeo: Ingentes animi sensus, & pondera rerum, Grandior expressit Genius, nec scripta minora Ev’linum decuisse solent. Tuque per obscuros (victor Boylæe) recessus, Naturae meditaris opus, qua luce coloresciii:1 Percipimus, quali magnus ferit organa motu Cartesius, quali volitant primordia plexu Ex atomis, Gassende, tuis; simulacraque rerum Diffugiunt tacito vastum per inane meatu: Mutato varios mentitur lana colores Lumine; dum tales ardens habet ipse figuras Purpura, Sidonioque aliae tinxere veneno: Materiam assiduo variatam, ut Protea, motu Concipis, hinc formae patuit nascentis origo, Hinc hominum species, & vasti machina caeli:ciii:2 Ipse creare deus, solusque ostendere mundum Boylæus potuit, sed nunc favet aemula virtus, (Magne Eveline) tibi, & generosos excitat ignes: Pergite, Scipiadæ duo, qui vet mille Marones Obruitis, longo & meriti lassatis honore. Tu vero dilecte nimis! qui stemmate ab alto Patricios deducis avos, cerasque parentum Wottonicæciv:1 de stirpe domus; virtutibus aequas Nunc generis monumenta tui, post taedia ponti Innumerasque errore vias, quid Sequana fallax, Hostilis quae Rhenus agit, quae Tibris, & Ister, Nota tibi: triplici quid perfida Roma corona Gessit, & Adriaca Venetus deliberat arce, Qualiaque Odrysias vexârunt prælia lunas. Hic qui naturae interpres & sedulus artis Cultor, qui mores hominum cognovit, & urbes: Dum Phœbo comes ire parat, mentemque capacem Vidit uterque polus, nec Grajum cana vetustas Hunc latuit; veterum nunc prisca numismata regum Eruit, & Latias per mystica templa ruinas: Æstimat ille forum, & vasti fundamina Circi, Cumque ruinoso Capitolia prisca theatro, Et dominos colles altaeque palatia Romæ: Regales notat inde domos, ut mole superba Surgat apex, molles quae tecta imitantur Ionas,civ:2 Qualia Romulea, Gothica quae marmora dextra, Quicquid Tuscus habet, mira panduntur ab arte. O famae patriaeque sacer! vel diruta chartis Vivet Roma tuis; te vindice, laeta Corinthus Stabit adhuc, magno nequiquam invisa Metello. Nunc quoque ruris opes dulcesque ante omnia curas Pandis ovans; tristes maneat quae cura Decembres; Pleiades haec Hyadesque jubent, haec laeta Bootes Semina mandat humi, atque ardenti haec Sirius agro Cœpit ut aestiva segetes torrere favilla, Hoc Maii vernantis opus, dum florea serta Invitant Dominas ruris, dum vere tepenti Ridet ager, renovatque suos Narcissus amores. Haud aliter victrix divinam Æneida vates Lusit opus, simul & gracili modulatus avena, Fata decent majora tuos, Eveline, triumphos, Æternum renovatur honos, te nulla vetustas Obruet, atque tua servanda volumina cedro Durent, & meritam cingat tibi laurea frontem Qui vitam Silvis donasti & Floribus ævum.