8. Bibelstunde über Matthäus 18, 1-5 von Pastor Helms, Warnemünde.

Lewen Mitchristen! Wenn ik hüt abend en Bibelstunn in uns plattdütsch Sprak hollen do, denn is dat ne Prov, de ik mak, un ok von dis Prov ward gellen, dat Lihrwark ken Meisterstück is un aller Anfang swor. Äwer ik will ’t doch versäuken, ob ik ’t farig krig, un ob wi wat dorvon hewwen. Ik do ’t nich — dat will ik furts seggen — wil de en odder anner niglich is, woans sonne Sak sik woll regiert, ne ik do dat von den ’n Gedanken ut, dat uns Christenglow ne Sak is för ’t däglich Lewen. In ’t däglich Lewen äwer spräken doch woll de meisten von uns plattdütsch. Worüm süll denn nich ok Gotts Wurd mal plattdütsch predigt ward’n? Ik mügg dat woll farig krigen, dat jedwerein, de hüt abend von hier nah Hus geiht, mihr noch as süß weiten ded: wat Gotts Wurd seggt, dat hürt rin in den Warkeldag un will ok de Woch regeren, nich blot den Sünndag. Uns Herrgott de redt mit uns so, dat wi dat verstahn känen, nu will he äwer ok, dat wi uns dat seggen laten un doran denken jeden Dag un jede Stunn, denn to ’n Spaß seggt he uns dat nich, dat is em heil Irnst dormit. Dat is em liksterwelt so irnst mit dat, wat he uns seggt, as uns, de wi Vadders un Mudders sünd, dat is, wenn wi uns Kinner wat seggen don. Wi willen denn ok, dat se uns Orre parieren sölen un dat don.

Wi sünd all den’ Herrgott sin Kinner, ok wenn wi all gris Hoor un vel Schrumpel int Gesicht hewwen. Un dorvon will uns dat Gottswurd vertellen, wat wi hüt abend hüren willen, so as dat schrewen steiht in Matthäus sin Evangelium, Kapittel achteihn, wo dat heiten deit:

De Jünger kemen na Jesus un säden: wecker is woll de Grötst in ’t Himmelriek? Jesus rep en Kind ran, stellt dat midden mang ehr un säd: Ik seg jug, wenn ji nich umkihrt un as de Kinner wardt, denn kamt ji nich in ’t Himmelriek. Wecker sik sülwst lütt makt, so as dit Kind, de is de Grötst int Himmelriek. Un wecker ’n son’ Kind upnimmt in minen Nam, de nimmt mi up. —

Äwer unsen Herrgott hedd sik all männigein wunnert. He makt dat ümmer anners as wi Minschen dat ment un hofft hewwen un as wi dat maken deden. Un dorüm is all männig een an unsen Herrgott irrig worren un is von em weglopen un hedd seggt: ne, nu glöw ik’t nich mihr, dat ’n Gott giwt, de de Welt regert! Wo, dat sall ’n Gott gewen, de de Leiw is un de Gerechtigkeit un dorbi hedd he minen Jung nahmen odder minen Mann, un ik heww em doch so veel beden, heww bedt, un bün to Kirch gahn, un nu likerst! Un dor ward so Böses dan in de Welt, ward lagen un bedragen, schawen un stahlen, un dat wenigst kümmt rut un ward bistraft un veel von disse Gauners de lewen ’nen groten Dag — un de Herrgott, de kikt sik dat ruhig mit an, staats mit’n Dunner rintoslahn. Ne, dat will mi nich in ’n Kopp, nu glöw ik garnix mihr! — Hest woll ok all öfters so hürt odder hest vilicht sülwst all so redt.

Kikt, dat kümmt mi ümmer so vör, wenn ik Minschen so reden hür, an Krankenbedden odder in Truerhüser, as wenn min Jung seggen wür: ne, nu glöw ik nich mihr, dat ik ’n Vadding un Mudding hew, de mi lew hewwen — de don jo nich, wat ik will, de gewen mi nich, wat ik mi so dacht harr un wat ik beden heww! — Wat würst du seggen, wenn din Lütt so to di sed? Lat mi mal ganz groww reden. Du würst seggen: Du Näswater, wat vesteihst du dorvon mit din Kinnerverstand un din kindlich Unvernunft. Un wenn du god an’n Kopp büst, denn lachst du doräwer un denkst: wäs du man irst grot, denn sühst du dat in, woto dat god is, dat du nich allens krigst un nich din Kopp gellt, sonnern min. Ob nich uns Herrgott ok männigmal so seggt un denkt? Ik glöw he wunnert sik noch öfter äwer uns, as wi uns äwer em, un männigmal, denn högt he sik, wat wi doch för unverstännige Kinner sünd un willen doch so grote kloke Lüd sin un spälen uns up un smiten uns in de Bost, as wenn wi wunner wat wiren un vörstellen deden un de Weisheit mit Läpel eten hadden.

Wi bedrägen uns gegen den Herrgott as unverstännige Kinner, äwer würklich Kinner sin to em as unsen Vadder, ne dat willen wi nich. Worüm egentlich nich? Wil wi hüttodags noch grad sonne Gesinnung hewwen, as de Jüngers duntomalen. De Minschen sünd ganz anners worren in disse bald twei dusend Johr, äwer dat Minschenhart is in depsten Grunn datsülwig blewen. De Jüngers wullen all hoch rut un een wull ümmer noch den annern utsteken un jede wull de Bas sin, dor wull ok de een noch mehr gellen as de anner. Akkrat so, as’t bi uns hüt ok is: Keen will unnen sin, all willen wi baben sitten un de öbbelst sin un dat kümmt uns ok gornich dorup an, enen annern runnertoperren un mit den Ellbagen üm uns to stöten, wenn wi blot hochkamen, dat’s de Hauptsak. Frag de Welt, se giwwt di ümmer de sülwig Antwurt: de Hauptsak is, dat de Minsch vörwarts kümmt int Lewen, ümmer vörwarts, un wenn’t nich grad gahn will, denn möst du’t mal mit’n krummen Weg versöken, de Hauptsak is: vörwarts, hoch rup, un ümmer höger! So seggt de Welt.

Un uns Herrgott? He redt jo to uns dörch unsen Herrn Jesus. So is Gott, as de wir, so denkt Gott, as de redt hedd. Un wat seggt Jesus? He seggt dat grad Gegendeil von »vörwarts«, he seggt ümkihren möst du, süß kümmst du nich trecht! »Wenn ji nich ümkihrt un as de Kinner wardt, denn kamt ji nich int Himmelriek«. Ja würklich, uns Herrgott is en, äwer den’ möt de Minsch sik ümmer wedder wunnern!

Denn hewwen jo woll würklich de Lüd recht, de seggen don, de Christen dat sünd Reaktionäre, as se dat nömen, Lüd de ümmer trüchwarts willen staats vörwarts? Is dat so? Is dat so, dat dat Christentum gegen den Fortschritt is un will, dat hier up de Ird ümmer allens bi’n Ollen bliwt? De so reden, de kennen jo woll gornix von de Weltgeschichte! Wer hedd denn dat toweg bröcht, dat de Kranken un de Krüppels un de Waisenkinner un de Blinnen nich mihr rümstött warren, dat se ehr Pleg un Upwohrung krigen? Dat gew dat in olle Tiden gornich, dor hedd jedwerein blots an sik dacht un wer swak wir, de köm unner de Räd’. Dat hedd dat Christentum irst in de Welt bröcht un ebenso, dat de Frugens acht’t warren un neben den Mann stahn, un nich unner em. Is dat allens ken Furtschritt? Ken Vörwarts? Ik men, dat is woll ebensoveel wirt as all de Erfinnungen von elektrisch Licht un Iserbahnen un wat’ all is, wat de Minschengeist sik utklüstert hedd. Un disse Ding hewwen doch ok grad de christlichen Völker erfunnen, vel mihr as de Heiden. Is dat woll de reine Tofall? Ik meen, dat möt ok woll so sin, dat wer en richtigen Christen is, dat de ok en düchtigen Kirl wesen kann, denn de hedd nich blot wat in’ Kopp, he hedd ok wat int Hart.

Äwer von all disse Ding redt Jesus jo gornich, he denkt an uns Gesinnung un dat wi so ahn Lew’ sünd un so äwerböstig un so upgeblasen un so egensüchtig. Un dorüm seggt he: so wißt du int Himmelriek? So kümmst du viellicht dörch de Welt un dat Lewen un kriggst nen Hümpel Geld un ’n groten Namen bi de Minschen. Äwer denkst du denn gornich doran, dat denn nahst ok noch wat kümmt un wat denn? Kannst ok blot ’n Spirken mitnehmen von all din Geld un all de bunten Schins, vör de de Minschen woll gor ehr Seel verköpen? Minsch, du löpst jo verkihrt, du büst up ’n heil falschen Weg, di Weg is jo gor ken Vörwartsweg, he geiht in Sump un dor versackst du in un ken kann di denn redden, he bringt di an’ Awgrund un denn störkst du rin un geihst koppheister. Kik di doch mal üm! Dor büst du an ’n Minschen vörbigahn, de up din Hülp töwen ded un dor hest du up ’n Minschenhart peddt un dor heddst du enen dalstött, kann dat woll de richtige Weg sin? Ja, lat uns doch mal stillstahn un äwerleggen: woans gahn wi un wo sall dat rute kamen? Ik glöw, wenn wi so nachdenken un dorbi kikt de Herr Jesus uns so dep int Og, he de alle Minschen kennt un alle Minschen helpen will, denn fangt wi an to sluchzen un to rohren un lopen nah unsen Vadder hen un bidden em: Vadder, nimm du uns an de Hand un gah mit uns un lat uns ümmer an din Hand gahn, denn geiht nix verkihrt.

Kikt, dat will de Herr Jesus. Dorto stellt he uns hüt mit in den Kreis von sin Jüngers un seggt: wat, ji willt ok all so hoch herut un en up den annern pedden? Weit’ ji nich, dat de Hochmutsdüwel un Gott nich tohop passen? Hier, son Kind, dat is up den rechten Weg, so möt dat ok mit jug un in jug warren: vör Gott sünd wi all ganz lütting, äwer he is jo jug Vadder, lat em doch maken, he leddt jug den richtigen Weg!

Ik heww dis Dag ne Geschicht lest von en lütten Jung, von vier, fiv Johr. De müß starwen. Un dor hedd he toletzt ümmer blot dat en beden: »Mudding, bliw bi mi!« Dat wir sin letzte Bidd, äwer ok sin depste. Dat anner wir em allens glik, äwer alleen wul he nich sin. Ant Starwen hedd he woll knapp dacht; wat weit son Kind vont Starwen? Äwer he hedd dat markt, dat he in’ depen düstern Grunn wir un dor wir em bang vör all dat Düster. Un donn kem dat ut em rut: »Mudding bliw bi mi!«

Willn wi uns schämen un schanieren, dat uns ok mennigmal so to Mot is? Dat is doch wat echt minschliches, wat dor to ’n Vörschin kümmt. Dat hürt äwerall to ’n Minschen dorto, dat he Kind is un wen hewwen möt, den he ganz vertrugen kann. Dat sünd in Würklichkeit ganz arme Lüd un jammerhafte Gesellen, de sik noch gor dick don dormit, dat se disse Sehnsucht nah de Vadderhand nich mihr kennen, dat se dor äwer hen sünd.

Wi willen doch Minschen bliwen un dat Heimweh nich in uns dod maken. Wi will’n äwer nich blot, wenn uns dat leg geiht un wi alleen nich mihr ut un in weten, nah de Vadderhand gripen, wi willn hüt noch ümkihren un hengahn na unsen Vadder un em bidden: »Lat mi wedder din Kind sin, bliw bi mi un lat mi mit di gahn as frames un origes Kind, dat in all’n Ding’ dinen Willen deet un up din Wurd hürt.« Denn känt wi ruhig sin, denn geiht uns Weg richtig, ok wenn ’t mal dörch Düster geiht odder dörch dat Water — wi kiken tohöcht un seggen: du büst bi mi!

Un nu noch en poor Würd. Woans bün ik grad up dissen Text verfollen? Dor hewwen mi 2 Deil to bröcht. Toirst, wi stahn vör dat Winachtsfest, dat uns wedder an de Krüw stellt un en lütt Kinning uns wist un to uns seggt: kik, dat is din Heiland, in dit Kind kümmt de lew Gott to di un will di dörch dit Kind helpen un bliwt likerst de grote Herrgott, de de ganze heil grote Welt regert! Dat will uns grot Minschen gor nich in ’n Kopp rin, dor stött uns de Hochmotsdüwel ok ümmer wedder up un segt: wat, son Kind un dat soll di helpen? Dat is woll wat för Kinner, äwer doch nix för uns. — Un dorüm hadd ik mi so dacht, dat künn ne feine Adventsstunn gewen, wenn wi mal dorvon uns seggen leten, dat wi alltohop ümmer wedder Kinner warren möten, so lütt un so vull Vertrugen as en Kind to sin Vadding un Mudding, wenn wi nich heil verkihrt lopen un ant Enn’ to schannen warren willen.

Un denn dat anner: dor ward grad in disse Dag för de Kinner sammelt un ok an din Dör kloppt de Bad, de di üm ne Gaw bidt för de Kinner un ehr Not. Dor sall nu kener denken, he hadd dorför ken Tid odder ken Geld. Wat seggt uns Heiland? »Wekker en son Kind upnimmt in min’ Nam, dat heit, wil dat so min Will un Wunsch is, un ji girn dohn willt, wat ik jug segg, de nimmt gornich blot son lütt knendlich Wesen up, ne de nimmt mi sülwst up, de deiht mi wat to lew.« O wat is dat för ’n schönes Wurd! Nich na grote Ding’, de de Lüd sehn un von de se all snacken don, kikt uns Herr ut, ne he töwt dorup, wat wi woll uns dal hollen un uns’ Lew bewisen don in den Deinst an den Lütten up de de grote Welt gor ken Achtung giwt. Dorüm is’t ’n christlich Wark, wenn wi för de Lütten wat don un uns Herrgott will ’t so ansehn, as wenn wi ’t em sülwst to Lew don.

Wi sünd jo all Kinner, de in de grote Welt Janken hewwen, nah Hus to kamen. Lat uns alltohop rechte Kinner sin to unsen Vadder in’ Himmel, so vull Vertrugen em an de Hand faten, so wiß em in de Ogen kiken, so girn sin Wurd hüren un sin Gebot don, as uns Kinner dat bi uns maken. Denn warren wi dat ok ümmer wedder marken: wi sünd nich alleen, he is bi uns, uns grote Herr un uns lew Vadder.

Amen.