3. Kinnerprädigt to Wienachsabend. Von Pastor H. Schecker in Blender, Kr. Verden-Aller.

Luk. 2, 10. Un de Engel de sä to de Schepers: »Wäst man nich bange! denn süh! ik verkünnige jo ne anewäten grote Freide; dor schall sick dat ganze Volk to freien; denn jo is vandage de Heiland geboren, dat is de Herr Kristus in David siene Stadt. Un dat schall dat Teeken för jo wäsen: Finnen schöt ji dat lütje Kind in Luen inwickelt, un in ne Krübbe dor schall ’t inliggen.«

Dat harr de Engel to de Schepers secht. Un de, de läten sick dat nich tweemol seggen; nä, forts sünd se opsprungen un hebbt sick opn Wech mokt un se sünd mihr lopen as gaan, un dat duere keen Vättelstünne, dor wörn se all ünnen ankamen in Bethlehem un stünnen vör dat Wertshus. Awer dor sloepen se all lange, un wör oewerall keen Lecht mihr to säin; — allens stickedüster. Man blos dor achter in ’n Spieker, dor schimmere noch en swacken Lechtschien dör dat lüttje Finster. Vörsichtig gaat se ranner, un een van de Schepers kloppt an de Dör, un dat duer nich lange, dor make een van binnen apen. De ole San Josef was ’t, un he harr in de eene Hand en Traanfunzel, un de anner Hand de höll he sick baben de Ogen, üm to säin, wat denn dor buten noch los wör. Verwunnert kiekt he de Schepers int Gesicht un fragt jum, wat se denn dor noch so late to säuken harrn.

Dor vertellt se em, wat se dor buten opn Felle wunnerbores biläwt harrn, un dat keen annern as en richtigen hilligen Gottsengel jum herschickt harre, dat se sick dat hillige Kristkindchen mol ankieken schullen, un ow se hier woll recht kamen wören.

Na, dor harrn ji mol säin mößt, wat de ole Josef för grote Ogen maken däe, as he dat to hüren kräg!

»Na«, sä he, »denn so kamt man rin, ji Gesegneten des Herrn; ji sünd för de richtige Doer kamen.« Un he lüchte jum vorut.

Na, dat wir jo denn so recht wat för den groten Scheperjungen, de ok mitkamen wör. He drängel sick dör un mit eenen Satz wör he ok all bi de Krübben togange: »Och, kiek mol, Vader, dor liggt dat lütje Kristkind in de Krübben! So wat het een doch all sien Läwdaag noch nich säin: en Kind in de Kookrübben; wat het denn dat op sick?«

De Vader de bedüet em, dat he hier nich son Spittakel maken dröfte: »Junge, du ole lägorige Bengel, sühst du denn nich, dat dat Kind slöppt?«

Un liese, ganz liese trät se nu alltohope heranner, de olen Schepers mitsams de Kinner, de se mitnaamen harrn van Felle.

San Josef de höll de Lüchten tohöchde, dat se sick dat Kind ok van alle Sieden genau ankieken künnt. Ach un ßüh! dor liggt ok de holdsälige Mutter Maria un kiekt de Kinner un de olen Lüe so fründlich an un winkt jum to, se schulln man ganz driest en bäten nöger rankamen an de Krübben. Un dor stünnen se nu un freien sick un säen nix un hölen den Atem an, dat man blos dat Kristkindchen nich opwaken schulle.

Tolest dor faate sick de öllst van de Schepers en Hart un sä to de annern: »So«, sä he, »nu wö wie op de Knee liggen gaan un dat hillige Gottskind anbäen«. Un dat däen se denn ok. Un de ole Schepers Opa de füng an to bäen un sine troen Ogen de lüchten dorbie: »Och, mien beste leewe Jesuskind! dat ick olen Keerl ok dat noch biläwen draf, dat du Minsch geboren büst! Wolange hebbt se dor nu all op luert! Ut dankboren Harten grüß ick di, du aller Welt eer Heiland! Ick wäit, du wullt dien Volk Israel sälig maken. Mak ok mie sälig! Amen.«

Un dor füng ok de tweete an to bäen: »O du leiwliches Kind! du büst de worraftige Davidsoen, un du warst ok noch emal en groten König weern, un dien Königriek dat ward noch mol väl grötter weern as Daviden sien, nä sogor noch väl grötter as den Kaiser Augustus sien. Lat ok mi to dienen Rieke hentohören! Amen.«

Un de drüdde de sä: »Leewe holdsälig Kindken, wat David all vör väle hunnert Joore hier in Bethlehem wäsen is un wat ick upstuns noch bün, en Scheper, dat warst du ok noch emol weern, un ut aller Welt Ennen warst du die diene Schape tohopesäuken un warst ’r ne grote Herde ut maken un warst se höen op ne jümmer groene Aue, un an frischet Water dor weerd diene Schape ok keen Mangel to lien bruken. Lat ok mie to diene Schape räkent weern! Amen.«

Un de veert de bäe: »Leewe Jesuskind, wat büst du arm woorn un büst doch de worraftige Gott van Vader in Ewigkeit geborn, so as ’t in tweeten Attiekel schräm steit. Szüh! ick bün ok man en armen Daglöner un kann die nich väl gäbn; awer eens wäit ick, dat warst du woll geern van mi annämen: mien armet Hart full Sünne un full Not. Mak du et sälig! Amen.«

Un nu kräig ok de grote Junge weller Mood, de dor toirst so lud rinpoltert kamen wör, un he folge siene Hänne un bäe: »Och, leewe Kristkind, min lütje Broer to Hus de is woll ok en fienen, gladden Jungen, awer du büst noch väl, väl gladder; du büst de schoenst ünner de Menschenkinner. Szüh! wo ick di vandaage to säin kriege, dor fallt mi boots de Bibelspruch weller in, den ick nülichst in de Kunformantenstünne harr leeren mößt: »Us is een Kind geborn, een Soen is us schonken, de driggt siene Königsherrschop op sien Schullern, un he häit: Wunnerrat, Kraftheld, Ewigvader, Freedefürst. Amen.«

Un gans tolest dor füng denn ok de lütje Deern an to bäen; awer de wär noch bäten watt dumm un wüß noch nich ganz väl to seggen; awers een Gebett dat harr se all leert un dat bäe se nu ok vör: »Ick bün man lütt, mien Hart mak rein; schall ans nümms in waanen as Jesus alleen. Amen.«

Un dor sä ok de ole Opa Amen to, un de annern säen ok alltohope Amen. Awer de Jungfroo Maria de reep de lütje Deern ganz dichte bi sik ranner un strake ehr ens oewer un froeg ehr, wo se häitn däe un ow se tokam Ostern all na Schole mößte, un se säe to de annern: »Ji hebbt jo alltohope gladd bäet, awer de lütje Trina ehr Gebett dat het mi noch an besten gefallen.«

As se sik nu all an dat Kristkindchen satt käken harrn, dor gäwen se de Mutter Maria un Josef alle na de Reege de Hand, un se bedanken sik ok välmals, dat se jum noch so late in Stall rinlaten harrn un wünschen ne goe Nacht.

Un dor, as se nu buten stünnen, ehr dat se weller to jumeere Schape trüg güngen, dor stelln se sik alltohope noch emal vörn Stall in Halwkreis herümmer, un de Schepers de kräigen jumeere Blashörn heruter un blösen en ganz wunnerschoenet näiet Leed, un de Kinner de süngen dortoo, un dat mot ja denn woll ganz anewäten gladd un soet dör de stille Nacht hendör klungen hebbn — toerst ganz sachte, un denn jümmer luder, jümmer heller, jümmer juchzender — un se süngen un se blösen: