Een onverwachte ontdekking.

Zij kwamen in een gang.

Ongeveer in het midden daarvan bleef Miss Flora voor een deur aan haar rechterhand staan.

„Wij staan hier voor den ingang naar de drie vertrekken, welke mij en Miss Price tot slaap- en kleedkamer dienen; in een hiervan is gisternacht een diefstal gepleegd,” sprak zij tot Raffles.

„Laat ons binnengaan en de kamers eens in oogenschouw nemen.

„Gij zult dan merken, hoe ik aan mijn achterdocht kom en zelf een oordeel kunnen vormen.

„Om voor elke verrassing veilig te zijn, zal ik dadelijk weer achter ons sluiten.”

Bij die woorden draaide zij den sleutel, die van binnen in het slot stak, om en trad nu met Raffles de kamer binnen, die zij vol trots haar „Oostersche kamer” noemde.

Van hieruit kon men naar links en rechts in twee andere vertrekken komen.

Een daarvan, en wel dat aan den rechterkant, was het boudoir en slaapvertrek van Miss Flora, het andere dat van haar kamenier.

Flora liet Raffles zich het eerst oriënteeren in de middenkamer.

„Ziet gij, Mr. Mackenzie,” sprak zij tot hem, „de gangdeur in deze tusschenkamer wordt des nachts door mij altijd van binnen gesloten, de schuifdeur naar het boudoir daarentegen blijft gewoonlijk wijd openstaan.

„Ook in den afgeloopen nacht was dit het geval.

„Daar mijn bed, zooals gij ziet, vlak tegenover die deur staat, kan ik bij het ontwaken in de Oostersche kamer en naar de deur kijken, welke toegang geeft tot het slaapvertrek van Miss Price.”

„Zeer juist,” antwoordde Raffles, die slechts half luisterde, daar hij, terwijl Flora sprak, bijzonder aandachtig keek naar den muur, waarin zich de gangdeur bevond, en waar een door draperieën bedekte nis onmiddellijk zijn attentie had getrokken.

„Gij sliept dus gisternacht in uw boudoir?”

„Ja, en zooals altijd, was het daar ook toen volmaakt donker. Daarentegen brandde, zooals dat de gewoonte is, in de tusschenkamer, die, zooals gij ziet, mijn boudoir van de kamer van de kamenier scheidt, een lamp.

„De lamp stond op zij, hier op deze tafel.”

Flora wees naar het elegante, sierlijk bewerkte meubelstuk, dat niet ver van de boudoirdeur tegen den muur der tusschenkamer stond.

„Ik kon dus vanuit mijn bed wel het verlichte vertrek, maar niet de lamp zelf zien.”

„Dat spreekt vanzelf,” sprak Raffles, die nu beter luisterde.

„Vertel verder, Miss, ik ben zeer nieuwsgierig.”

„Het zal ongeveer middernacht zijn geweest,” begon Flora opnieuw, „toen ik plotseling uit een benauwden droom ontwaakte.

„Onwillekeurig richtte ik mij in mijn bed op en wendde mijn blik naar den parketvloer van de Oostersche kamer, die helder verlicht werd door de lamp.

„Daar plotseling,”—Miss Flora, die in steeds grootere opgewondenheid sprak, greep in haar enthousiasme de hand van Raffles en drukte die krampachtig tusschen haar kleine vingers—„daar schrok ik plotseling geweldig.

„Ik wilde schreeuwen, ik wilde naar de bel boven mijn kussen grijpen om Miss Price te roepen, maar ik was als verlamd door ontzetting.

„Verbeeld u, Mr. Mackenzie, er was iemand in de Oostersche kamer!

„Ik kon den man zelf niet zien. Maar zijn schaduw, de scherp afgeteekende omtrekken van een wijden mantel, zooals graaf Melrose er gewoonlijk een droeg, zag ik onbewegelijk, maar scherp en duidelijk voor mij.

„Het angstzweet stond mij op het voorhoofd.

„Mijn hart klopte snel en hoorbaar.

„Half opgericht, staarde ik naar het donkere, dreigende en onbewegelijke schaduwbeeld.

„Zoo zat ik geruimen tijd met bevende ledematen, totdat alles om mij heen begon te draaien en ik bewusteloos achterover zonk.

„Toen ik ontwaakte, was de schaduw verdwenen.

„Ik belde en Miss Price verscheen.

„„Heb je niets gehoord?” vroeg ik gejaagd. „Er was iemand in de Oostersche kamer.”

„Verschrikt snelde het meisje, dat nog slaapdronken was, naar de aangrenzende kamer.

„„Onmogelijk,” antwoordde zij, „de sleutel steekt aan den binnenkant in het slot.”

„Aangegrepen door een angstig voorgevoel, sprong ik mijn bed uit en snelde naar het kastje aan den muur, dat ik altijd gesloten houd en wie beschrijft mijn ontzetting, toen ik zag dat uit het juweelenkistje dat daarin stond, het kostbare diamanten collier gestolen was!”

De geliefde van den Lord had, terwijl zij sprak, Raffles met zich naar het boudoir getrokken en nu stonden zij beiden voor het kastje naast het bed.

Raffles onderzocht het nauwkeurig.

„Uw schatkamertje is, zooals ik zie, weer gesloten,” sprak hij. „Als ik een politie-beambte of detective was, zou ik u daarvoor ernstig moeten berispen.

„Men moet voorwerpen, waaraan misdadigers zich hebben vergrepen, zooveel mogelijk in denzelfden toestand laten, waarin men ze vond, om een onderzoek gemakkelijker te maken!”

„Dat is best mogelijk, maar in mijn angst sloot ik het kastje dadelijk weer en legde, zooals gij ziet, zelfs deze ijzeren stang ervoor, opdat mij tenminste het andere sieraad dat naast het brillanten halssnoer in het juweelenkistje lag, niet ontstolen kon worden.”

„Hoe?” riep Raffles vol verbazing uit, „dit tweede sieraad heeft de nachtelijke inbreker, in wien ook ik den graaf vermoed, onaangeroerd gelaten?”

„Ja, zoo is het,” antwoordde Miss Flora, terwijl tranen in haar oogen kwamen.

„Het was hem waarschijnlijk niet de moeite waard, een nagemaakt stuk te rooven.”

„Namaak?” vroeg Raffles vol bevreemding, „wilt gij u wat duidelijker uitdrukken?”

„Het is een nabootsing van het gestolen sieraad,” verklaarde de miss opgewonden. „De schurkachtige graaf vond het, hoewel het een kunstwerk op zichzelf is, blijkbaar beneden zijn waardigheid om het mee te nemen.

„De echte paarlen en brillanten van het halssnoer zijn hem zeker voldoende. Deze vertegenwoordigen, volgens opgaaf van den Lord, een waarde van minstens 500 pond sterling.”

„Drommels, dat is een aardig stuivertje!” riep Raffles uit. „Ik ben zeer nieuwsgierig, het nagebootste halssnoer te zien.

„Werkelijk, Miss Flora, wanneer ik u het collier ter waarde van 500 pond terug zal bezorgen, moet ik eerst weten, hoe het er heeft uitgezien.”

„Zeker, Mr. Mackenzie en daarom zal ik gaarne uw verzoek inwilligen.”

Zij opende bij die woorden het slot der ijzeren stang en dat van het kastje, waarna zij met bevende handen naar het juweelkistje greep, dat op de onderste der beide planken stond.

Toen zij dit er uit had genomen en op de tafel gezet, die helder werd verlicht door de middagzon, zag Raffles bij den eersten blik, dat alleen een geslepen knaap, die het handwerk verstond, dit zaakje in handen gehad kon hebben.

Het juweelenkistje, dat van voren nog gesloten was, was namelijk door den dief geopend door op geslepen manier de stift uit de scharnieren te schuiven.

Hoe interessant deze waarneming ook voor Raffles was, op dit oogenblik stelde hij nog meer belang in het similie-collier in het kistje.

Hij tilde dus haastig het deksel op en, toen het bijzonder kunstig nagebootste halssnoer op het donkerblauw zijden kussen voor hem lag, uitte hij bijna een kreet van verrassing.

Onmiddellijk had hij gezien, dat de dief zich in zijn haast had vergist, dat dit collier echt was en dat Miss Flora zich zonder twijfel schromelijk vergiste, wanneer zij dit voor imitatie hield!

En nog van iets anders was hij bliksemsnel overtuigd geworden, en die overtuiging riep hem plotseling zijn jeugd weer voor den geest:

Dit halssnoer, dat daar voor hem lag, behoorde niet, zoo als Lord Orvis zijn geliefde had verteld, tot de familiestukken zijner voorvaderen, maar tot die der familie Lister!

Ja, ongetwijfeld! Dit was het heiligdom, dat eeuwenlang door de Listers was bewaard als dierbaar aandenken aan een edele, reeds lang gestorven stammoeder van vorstelijke bloede!

Het had hun toebehoord tot aan den noodlottigen dag, waarop de schurkachtige Londensche beursspeculant, die de ouders van Lord Edward Lister hun geheele fortuin afhandig maakte, zich ook dit heerlijke brillanten halssnoer toeëigende!

Van dezen bedrieger had ongetwijfeld een lid van de familie Orvis, die waarschijnlijk tot de intieme vrienden van den Londenschen beursschurk behoorde, het op de een of andere manier verkregen.

Niet eenmaal, maar bij verschillende feestelijke gelegenheden had de moeder van Lord Edward het kleinood van onschatbare waarde gedragen; de sprookjesachtige glans der kostbare paarlen en diamanten had in dien tijd een onuitwischbaren indruk gemaakt op den knaap.

En nu lag het daar voor hem in zijn volle, schitterende pracht—het dierbare souvenir aan zijn gelukkige kinderjaren, aan zijn teerbeminde moeder!

Weemoed en ontroering vulden het hart van Lord Lister en hij had al zijn bovennatuurlijke, door jarenlange oefening verkregen zelfbeheersching noodig om de gevoelens niet te verraden, die hem bestormden.

Het gelukte hem inderdaad, aan zijn gelaat slechts een uitdrukking van verbazing en bewondering te geven.

Geen enkele trek op zijn fijnbesneden gelaat deed vermoeden, wat er in hem omging en dat hij de vergissing van Miss Flora onmiddellijk had opgemerkt.

„Inderdaad, een prachtige nabootsing,” sprak hij, terwijl hij het halssnoer uit het kistje nam en de steenen, die met bijzondere kunst waren geslepen, nauwkeurig bekeek.

„Hoe mooi moet het echte collier zijn! Indeed, een zwaar verlies, wat gij en de Lord hierdoor hebt geleden, Miss Flora!

„Die graaf Melrose moet een zeer geslepen schurk zijn!

„Anders zou hij zich niet hebben vergrepen aan een voorwerp, waarvan het spoor zoo gemakkelijk te volgen is. Ik begin mij ernstig ongerust te maken omtrent het verdere lot van het gestolen halssnoer!”

„En waarom, Mr. Mackenzie?” vroeg Flora angstig.

„Omdat ik honderd tegen een zou durven wedden, dat Melrose alles in het werk zal stellen, om de paarlen en diamanten van het collier weer van de hand te doen.

„Gij zult het collier misschien nooit in zijn eigen vorm terugzien!

„Hier moet zoo snel mogelijk gehandeld worden om den brutalen schurk te pakken te krijgen en hem te beletten de steenen los te breken en te verkoopen.

„Ik moet onmiddellijk zijn spoor volgen.

„Opdat ik dit echter met eenige kans op succes kan doen, is het niet alleen noodig, dat ik dit onechte sieraad voorloopig in mijn bezit neem, maar moet ik ook omtrent de persoonlijkheid en de betrekkingen van den zoogenaamden graaf Melrose iets meer van u vernemen dan hetgeen gij mij tot dusverre hebt meegedeeld.”

Zonder te letten op het ontstelde gelaat van Miss Flora, die zeer verschrikt scheen, toen hij het étui met het collier er in in den borstzak van zijn smoking wegborg, alsof dit van zelf sprak, verliet Raffles het boudoir, nam plaats op den divan in de Oostersche kamer en verzocht de beminde van den Lord eveneens plaats te nemen.

„Zoo,” sprak hij, „hier kunnen wij eens praten. Vertel mij nu openhartig en onbeschroomd alles wat gij omtrent Melrose weet en ook, hoe gij aan de wonderschoone nabootsing van het collier zijt gekomen.

„Dit laatste wilde ik vooral gaarne eerst weten!

„Maar voor alles: wonen de juweliers, die de imitatie hebben vervaardigd, hier in Londen?”

„Ja, zeker!”

„En hun naam?”

„Peperling en Glanmore, Leadenhallstreet.”

Een ironisch lachje gleed over het gelaat van Raffles.

Snel vroeg hij verder:

„En om welke reden, mijn waarde Miss, werd er een duplicaat gemaakt van het prachtige kleinood?”

„Dat is in weinig woorden gezegd,” antwoordde Flora. „Mijn vriend, Lord Orvis, had mij een beetje krap gehouden in den laatsten tijd—ik had dringend geld noodig, veel geld voor mijn nieuwe toiletten,—en daar hij op reis was, moest ik mij zelf helpen.

„Daarom beleende ik—op aanraden van den graaf, die onmiddellijk na het vertrek van den Lord zijn eerste visite bij mij maakte—het echte sieraad om daarop een zekere som,—driehonderd pond—te leenen.

„Tegelijkertijd liet ik mij bij de firma Peperling en Glanmore een getrouw namaaksel vervaardigen van het collier.

„Het was immers altijd mogelijk, dat Orvis eerder terugkwam dan ik dacht.

„Met het similie-sieraad kon ik hem zoolang bedriegen, totdat ik in staat zou zijn, het echte halssieraad terug te halen.”

„Ik begrijp u”, glimlachte Raffles. „Het was misschien wel een beetje onvoorzichtig van u, Miss Flora, om Melrose het halssnoer te laten zien.”

„Hij kwam mij geheel onverwacht bezoeken, toen ik er mij reeds mee had getooid om naar de opera te gaan”, antwoordde Flora. „Hij was er natuurlijk dadelijk verrukt over en prees zijn ouden vriend Orvis vol geestdrift, omdat deze als een echt gentleman zijn uitverkorene zulk een kostbaar geschenk had gegeven.”

„Ried Melrose u, het halssnoer juist bij Peperling en Glanmore te beleenen en om ook bij die firma de imitatie te bestellen?”

„Wel, Mr. Mackenzie, hij beval mij deze firma aan als een van de soliedste en betrouwbaarste van geheel Londen. „Daar ik u helaas op het oogenblik zelf niet uit de verlegenheid kan helpen,” sprak hij, „wil ik u ten minste een juweliersfirma aan de hand doen, die solide is en die in elk geval discreet zal blijven.” En ik werd niet teleurgesteld, want de firma bediende mij correct en snel.”

Raffles glimlachte.

„Onder deze omstandigheden hebt gij u dus zeer verplicht gevoeld tegenover Mr. Melrose?” vroeg hij eenigszins spottend.

„Ik kan het niet ontkennen”, antwoordde Flora blozend. „Niet alleen om zijn goeden raad. Ik was hem ook dankbaar, dat hij mij gedurende eenige weken hielp de gruwelijke verveling te verdrijven, die ik natuurlijk moest ondervinden in de afwezigheid van den Lord.”

„Zeer begrijpelijk. En later verloor mijnheer de graaf uw sympathie.”

„Ja, Mr. Mackenzie. Ik begon hem langzamerhand te wantrouwen en had vooral in den laatsten tijd het gevoel, dat hij mij, misschien op verzoek van den Lord, die zeer jaloersch en wantrouwend is, in stilte gadesloeg en tot dat doel zelfs des nachts om ons huis zwierf.

„Maar ik was zeer ontsteld, toen hij verleden Donderdag op hetzelfde oogenblik, waarop ik, nadat ik een groote som geld van den Lord had ontvangen, het diamanten halssnoer had ingelost, tegelijkertijd met mij voor den winkel van Peperling en Glanmore stond, welke ontmoeting, naar hij zeide, geheel toevallig was.”

„Toen ging hij natuurlijk met u meer naar huis?”

„Ja, hij ging mee. Hij liet zich niet afschepen.

„Onder voorwendsel, dat hij bij zijn laatste bezoek in mijn woning een kostbaren stok had vergeten, volgde hij mij, zonder eerst een uitnoodiging af te wachten en noodigde zichzelf uit om te blijven.”

Raffles lachte luidkeels.

„Dat is werkelijk kostelijk”, sprak hij op vroolijken toon, „mijnheer de graaf was er nu natuurlijk ook getuige van, toen gij het halssnoer in het muurkastje wegsloot en bij het nagemaakte legdet?”

„Ook dit kan ik helaas niet ontkennen”, antwoordde Miss Flora verlegen. „Ik hield hem immers toen nog niet voor een dief en inbreker. Bovendien verklaarde hij dienzelfden avond, Londen misschien voor jaren te moeten verlaten en terug te moeten keeren naar Amerika, zijn vaderland.

„Hij nam dan ook reeds korten tijd daarna afscheid van mij, de hartelijkste groeten achterlatende voor zijn ouden vriend Orvis.”

„En gij geloofdet werkelijk, dat deze man, tegen wien gij reeds een zeker wantrouwen koesterdet, zijn woord zou houden en werkelijk op reis gaan?” vroeg Raffles spottend.

„Zoo is het, Mr. Mackenzie. Ik was ervan overtuigd.”

„Hm, dan verbaast het mij inderdaad zeer, dat gij gisternacht onmiddellijk aan hem dacht, toen gij plotseling de spookachtige schaduw op den parketvloer van deze Oostersche kamer zaagt vallen.”

„Ik weet zelf niet, hoe ik daartoe kwam, Mr. Mackenzie”, antwoordde Flora op zachten toon. „De omtrek van den mantel was het in elk geval niet alleen, wat mij dadelijk aan Melrose deed denken.

„Het was eigenlijk meer een instinctief gevoel, dat in mij opkwam en dat mij de gedachte ingaf: Deze graaf Melrose is geen vroegere vriend van den Lord en evenmin een detective, wien de Lord heeft verzocht, je te bespionneeren. Hij is echter een gemeene gauwdief en misdadiger!”

„Zeer juist! Dergelijke vermoedens bedriegen ons zelden”, antwoordde Raffles met een glimlachje. „Maar nietwaar, Mylady, nu wilt gij mij wel zoo’n beetje de geheele persoonlijkheid schilderen van den graaf, die des nachts in de huizen zijner oude vrienden rondsluipt om hen op zoo gemeene en sluwe wijze te bestelen?

„Hoe ziet de kerel er eigenlijk uit?

„Is hij, wanneer hij overdag als een levend wezen van vleesch en bloed te midden zijner medemenschen rondwandelt, groot of klein? Bruin of blond? Of heeft hij misschien rood haar?

„En dan, waar woonde hij hier in Londen?”

Raffles kreeg echter geen antwoord op al deze vragen.

Hij had nauwelijks uitgesproken of Miss Flora greep hem in de grootste opgewondenheid bij den arm en fluisterde bevend:

„Om Godswil, zwijg, Sir? Als ik mij niet vergis, hoorde ik daar juist de stem van Melrose in den corridor!”

Raffles stond bliksemsnel op.

„Werkelijk?” en hij wreef zich vergenoegd in de handen. „Hm, dat kan niet beter treffen! Nu zal ik dien heer dus zoo meteen persoonlijk leeren kennen! Maar neen, neen!” sprak hij nadenkend. „Voorloopig zal en mag hij nog niets van mij weten!

„Good bye voorloopig, Mylady! Ik verdwijn! Ik zal mij snel verbergen achter die prachtige gordijnen bij de deur naar de gang.

„Daar zal ik gemakkelijk kunnen hooren, wat mijnheer de graaf u te zeggen heeft.

„Niet bang zijn, Miss Flora! zoo vriendelijk en onbevangen mogelijk!”

Reeds in het volgende oogenblik, voordat er aan de deur werd geklopt, had Raffles zich behendig in de nis verborgen, die reeds eerder zijn aandacht had getrokken, omdat daarin een meesterlijk uitgevoerd beeld van de Venus Anadyomene was aangebracht, welke nieuwsgierig tusschen de draperieën, die voor de nis hingen, doorkeek.