Een handlanger der politie in angst en verlegenheid.

Eenige oogenblikken daarna overschreed een opvallend magere heer, die fatterig was gekleed en wiens gelaatstrekken een hatelijke, loerende uitdrukking hadden, den drempel van de Oostersche kamer.

De groote onbekende, die onmiddellijk de draperieën der nis dicht had geschoven, zoodat hij geheel daarachter verborgen was, had zich bijna verraden door een kreet van verbazing bij het zien van den bezoeker.

Als hij zich niet heel erg vergiste, was deze niemand anders dan een van die misdadigers, die door de politie der groote steden worden gebruikt om tegen een karige belooning spionnendiensten te verrichten onder hun vroegere collega’s en die daarom er altijd op uit zijn, hun inkomsten te vermeerderen door hun vroeger beroep uit te oefenen.

Hij herinnerde zich onmiddellijk, den „graaf” meermalen te hebben gezien in gezelschap van de Vloo, den alom gevreesden detective en particuliere secretaris van Mr. Baxter.

Zijn vermoeden, dat alleen hij de dief kon zijn geweest, werd nog sterker bij het zien van den persoon.

„Als die kerel niet een gemeene handlanger van de politie en een werktuig is van mijn vriend Baxter van Scotland Yard”, dacht hij bij zichzelf, „laat ik mij ophangen! Deze schurk, in wien men met een enkelen oogopslag den vroegeren misdadiger herkent, speelt een zeer gevaarlijke dubbele rol.

„Ik zou er een eed op durven doen, dat hij in dienst is van den politie-inspecteur Baxter, en de opdracht heeft, de helersfirma Peperling en Glanmore in het oog te houden, terwijl hij tevens door diezelfde firma is aangenomen of er zich misschien zelf voor heeft aangeboden, om het kostbare diamanten halssnoer, dat, God zij dank, tijdig in mijn bezit kwam, tegen een zekere belooning van de schoone Flora te stelen en weer in handen te brengen van deze juweliersfirma.

„Ik ben werkelijk zeer benieuwd, wat deze stommeling, die ondanks zijn handigheid als inbreker geen brillanten van glas kan onderscheiden, zal doen om Flora het echte collier afhandig te maken, dat hij per abuis gisternacht in het muurkastje heeft laten liggen.”

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

Intusschen had de schoone minnares van den Lord den graaf uitgenoodigd, naast haar op den divan plaats te nemen.

„Gij verstaat de kunst om iemand te verrassen, waarde vriend,” sprak zij tot hem met haar liefsten glimlach.

„Voor een paar dagen naamt gij plechtig afscheid voor jaren en nu reeds weer uw aangenaam bezoek!

„Hebt gij misschien op uw overvaart naar Amerika schipbreuk geleden? Of was uw verlangen naar Kings Road zoo sterk?”

„Het spijt mij inderdaad zeer, niet eveneens op schertsenden toon te kunnen antwoorden,” antwoordde de graaf met een doodbiddersgezicht.

„De reden, waarom gij mij hier ziet, is helaas een andere dan gij vermoedt.”

„Gij doet mij schrikken, graaf!” antwoordde Miss Flora, terwijl zij haar blik vol verwachting op den bezoeker richtte, „dat klinkt, alsof gij mij een slechte tijding bracht!”

„Dat is inderdaad het geval! Ik was het Kanaal nog niet gepasseerd, toen ik tot mijn niet geringe verbazing gistermiddag op zee door een marconigram onmiddellijk naar Londen werd teruggeroepen.

„Ik gaf dadelijk gehoor aan dezen oproep en liet mij ter hoogte van Brighton aan land zetten, om zoo snel mogelijk hierheen te reizen.

„De naam van den afzender van het telegram had mij namelijk het vermoeden doen opvatten, dat mijn terugkomst misschien in verband stond met u, Mylady!”

„Met mij?” riep het meisje met onverholen verbazing uit.

„Ja,” vervolgde de graaf, een doordringenden blik werpend op zijn schoone buurvrouw, „de afzender van het telegram was de heer Dan Peperling, de vertegenwoordiger van de firma Peperling en Glanmore in de Leadenhall Street.”

„Wat heb ik nog met die firma te maken!” riep Flora vol verbazing uit, terwijl zij haar blik niet neersloeg voor dien van den graaf.

„Nadat ik Donderdag het mij beleende bedrag met woekerrente heb terugbetaald aan Peperling en Glanmore, heb ik niets meer te maken met die firma.”

„Dit zoudt gij met het volste recht kunnen beweren, mylady, als uw terugbetaling geheel correct was geweest.”

De graaf haalde de schouders op en vervolgde:

„Maar dit was, helaas, het geval niet!”

„Wat wilt gij met die voor mij raadselachtige woorden zeggen?” riep Flora toornig uit. „Beteekent dat misschien, dat ik de van mij terugverlangde som niet in haar geheel heb betaald?”

„O neen, mylady,” glimlachte de graaf geheimzinnig, terwijl hij van den divan opstond, „gij hebt het bedrag wel terugbetaald, maar het papiergeld, waarmee gij het verschuldigde hebt voldaan, was, volgens herhaalde verklaring van den heer Peperling, valsch!”

„Wat? Zou ik met valsch geld hebben betaald?” riep Flora woedend tot den mageren Mephisto, wiens gelaat weer tot een duivelschen grijns was verwrongen.

„Weet gij wel, dat gij daar een zware beleediging uitspreekt tegen mij en tegen Lord Orvis, die volgens uw herhaalde verzekeringen immers de beste vriend uit uw jeugd is.

„De banknoten waren van hem afkomstig. Hij heeft ze mij per aangeteekenden brief Woensdag uit Biarritz toegezonden.

„Maak u toch niet belachelijk, graaf! Hoe kunt gij u dergelijke nonsens door Mr. Peperling laten wijsmaken en er ook slechts een oogenblik aan gelooven?

„En bovendien, waarom treedt juist gij op als advocaat voor dien heer?”

„Hebt gij dan vergeten, Mylady, dat ik het was, die u met hem in kennis bracht en de beleening voor u in orde bracht?” antwoordde de graaf boosaardig.

„Ik moet u eerlijk bekennen, Flora, dat deze geschiedenis met de banknoten mij zeer, zeer onaangenaam is.

„Ik ben in zekeren zin bij de firma Peperling en Glanmore borg gebleven voor u en nu betaalt gij op deze manier!

„Weet gij, wat Peperling beweert?

„Hij zweert bij hoog en laag, dat de bankbiljetten, die gij hem hebt gegeven, niet meer of minder zijn dan—gestolen bankbiljetten, waarvan de nummers bekend zijn.

„Orvis heeft ze misschien tegen een tiende van de werkelijke waarde van den een of anderen schurk gekregen.

„Het is ook mogelijk, dat hij er zelf in geloopen is, maar in geen geval heeft Peperling lust die witte en grijze stukjes papier als waardevol te erkennen en aan te nemen.”

„En alleen om mij dit mee te deelen, zijt gij teruggekomen?” vroeg Flora verontwaardigd.

„Neen, niet alleen daarom. Men heeft mij ook opgedragen, u een schikking voor te stellen met de firma Peperling en Glanmore. Luister:

„De heer Peperling verlangt van u de onmiddellijke uitbetaling van het u geleende bedrag met de rente in echt bankpapier, of—indien gij hiertoe niet in staat mocht zijn, teruggave van het echte brillanten halssnoer, dat de firma zoolang onder haar berusting wil houden, totdat de uitbetaling, waarop zij het volste recht heeft, door u is geschied.”

De achter het gordijn verborgen groote onbekende had bij deze woorden van den zoogenaamden graaf bijna zijn zelfbeheersching verloren.

De afzetterij van dezen kerel, die nu duidelijk verried, dat hij met de juweliersfirma onder een hoed speelde, amuseerde hem eigenlijk meer, dan dat zij hem vertoornde.

Het liefst had hij hardop gelachen.

Snel sloeg hij de beide gordijnen, waarachter hij verborgen was, uit elkaar en stak er zijn hoofd voor een kort oogenblik door om de attentie te trekken van Miss Flora, die zoo door den schurk in het nauw werd gebracht.

Hij had de voldoening, dat het schoone meisje hem dadelijk zag.

Zij glimlachte, zonder dat de graaf er iets van merkte, hem heimelijk toe en begreep ook de bedoeling van haar geheimen bondgenoot, die haar beduidde, zich in geen geval door den afperser te laten dwingen, maar hem rustig verder te laten spreken en den schijn aan te nemen, alsof zij volkomen geloof sloeg aan zijn bedriegerijen.

Zij deed daarom, alsof zij zeer verschrikt was.

„En als ik nu niet inga op de condities, die Peperling mij stelt?” vroeg zij angstig en bevend.

„Dan zal Peperling dadelijk u en Lord Orvis gerechtelijk laten vervolgen!” antwoordde de graaf met nadruk.

„Om ’s Hemels wil!” riep het meisje uit, „zoover mag het tot geen enkelen prijs komen! Ik zou sterven, als Peperling zijn bedreiging uitvoerde. Wij moeten aan geld zien te komen!”

„Zeer juist, Mylady. Maar zijt gij werkelijk niet in het bezit van het benoodigde bedrag?”

Flora wrong wanhopig de handen.

„Ik heb alleen nog het pakket banknoten, waarvan ik Donderdag betaalde”, sprak zij mismoedig, „maar daar zij, volgens beweren van den juwelier, valsch zijn, zal ik er niets aan hebben”.

„Nu, wij zouden ze in elk geval nauwkeurig kunnen onderzoeken”, stelde de graaf voor. „Misschien is de rest van het geld, dat gij zeker ook in het muurkastje van uw boudoir hebt geborgen, goed”.

„Dat geve de Hemel!” zuchtte Flora.

„Het zou ontzettend zijn, als ik gedwongen was, het brillanten halssnoer nogmaals bij Peperling en Glanmore te deponeeren. Dit brillanten halssnoer—”

Een plotselinge wenk van Raffles, die zijn hand waarschuwend door de portière stak, deed haar zwijgen.

„Kom”, vervolgde zij, „wij zullen naar het boudoir gaan en de banknoten onderzoeken. Ik houd ze zelfs nu nog niet voor valsch!

„Orvis is in geldzaken veel te serieus, om zich door den een of anderen oplichter valsch of gestolen bankpapier in handen te laten stoppen.

„En dat de vriend uit uw jeugd zelf een vervalscher van papiergeld of iets dergelijks zou zijn, zult gij, heer graaf, zeker allerminst vermoeden?”

„Maar ik bid u, Mylady, wat een vraag!” riep de graaf verontwaardigd uit, terwijl hij Flora in haar slaapvertrek volgde.

„Wie weet, door welk ongelukkig toeval de vervloekte papieren, waarmee gij Peperling hebt betaald, in het bezit van mijn vriend zijn gekomen. Hij heeft er waarschijnlijk niets van gemerkt!”

Met nauwelijks bedwongen ongeduld zag Melrose nu, hoe Flora het muurkastje opende en er een pakje papiergeld, dat in het bovenste vak lag, uitnam.

Met bevende handen greep hij ernaar en nam haar bijna met geweld de banknoten af, welke Flora hem met tegenzin overliet.

Het waren alle biljetten van duizend pond.

Zij vertegenwoordigden een niet onbeduidende som.

Snel ging hij naar het venster en begon ze daar een voor een te bekijken, in de eerste plaats om te zien, hoe hoog hun gezamenlijke waarde was, waarna hij de biljetten stuk voor stuk aan een nauwkeurig onderzoek onderwierp.

Hij was hiermede zoo druk bezig, dat het aan zijn aandacht ontsnapte, dat Raffles, om hem niet uit het oog te verliezen, met zachte, onhoorbare schreden uit zijn schuilhoek te voorschijn was gekomen en vlak naast de deur van het boudoir bleef staan.

Vandaar kon hij elke beweging van den schurk en van miss Flora volgen, zonder zelf gevaar te loopen door hen te worden gezien.

De graaf was nu klaar met het onderzoek der bankbiljetten.

Hij haalde de schouders op.

„Een noodlottige geschiedenis!” sprak: hij op deelnemenden toon tot Flora. „Hoe moeilijk het mij ook valt, toch moet ik u mededeelen, dat deze bankbiljetten vervalscht, meesterlijk vervalscht zijn!”

„Onmogelijk!” riep Flora op ongeloovigen toon en wilde de bankbiljetten uit de hand van den graaf trekken.

„Ik zal deze biljetten nog door iemand anders laten onderzoeken, dan zal wel blijken, dat gij ongelijk hebt!”

„Onder geen enkele voorwaarde zal ik, als uw oprechte vriend, dit toelaten,” antwoordde de graaf, snel het pakket bankpapier in zijn borstzak stekende.

„Gij zoudt niet alleen den lord, maar ook uzelf in het verderf storten. Gij zoudt ongetwijfeld beiden verdacht worden, tot een bende valsche munters te behooren, vooral wanneer Peperling zijn bedreiging uitvoerde, om u gerechtelijk te laten vervolgen.”

„Graaf!” riep Flora, nu werkelijk ongerust uit. „Gij wilt toch het geld, dat op het oogenblik mijn geheele vermogen uitmaakt, niet onder uw berusting houden?”

„De hemel beware mij!” riep de schurk uit, „zoodra ik buiten op een stil plekje ben gekomen, verscheur ik deze bankbiljetten in duizend kleine stukjes en geef ze prijs aan den wind. Misschien ook gooi ik ze in de Theems of ik verbrand ze, opdat de corpora delicti zoo snel mogelijk worden vernietigd en van de wereld verdwijnen!”

Flora vroeg met een snellen blik raad aan Mr. Mackenzie, dien zij bij de boudoirdeur vermoedde, en was een beetje verwonderd, toen Raffles haar door een handbeweging te kennen gaf, dat zij zich in de maatregelen, welke de graaf wenschte te nemen, moest schikken.

Maar haar stem trilde van zenuwachtigheid, toen zij antwoordde:

„Inderdaad, sir, gij oefent voogdij over mij uit op een manier, die ik mij niet langer kan laten welgevallen.

„Als gij u nu eens vergistet, wat betreft de bankbiljetten?”

„Dat is ten eenenmale onmogelijk, mijn waarde!” beweerde Melrose. „Bedenk eens, hoeveel papiergeld reeds door mijn handen is gegaan; geloof mij, mylady, dat ik slechts uw belang wensch!”

„Maar wat moet ik nu beginnen?” riep Flora angstig uit. „Ik heb het geld noodig, ik zei u immers reeds dat dit geld mijn geheele vermogen uitmaakt?”

„Den moed niet verliezen, mylady! Wij zullen wel raad schaffen! Het brillanten halssnoer, ik bedoel natuurlijk het echte en niet het similiestuk, is immers zoo waardevol, dat Peperling er u ongetwijfeld weer een zeer aanzienlijk bedrag op zal voorschieten, als gij het hem nu door mij toezendt.

„Ja, lieve vriendin, gij moet door den zuren appel heenbijten en nogmaals voor den dag komen met het prachtige sieraad!”

Hij was bij die woorden het muurkastje genaderd en keek er met onrustig zoekende blikken in.

Nu had hij het juweelkistje ontdekt en ging een stap achteruit van schrik.

Zelfs een zeer naïef toeschouwer moest merken, dat het aanstellerij en comedie van hem was.

„Om ’s hemels wil!” riep hij, „wat moet ik zien! Hebt gij, Mylady, reeds bemerkt, wat er met het kistje is gebeurd?

„Het maakt geheel en al den indruk, alsof hier pas een inbreker aan het werk is geweest. Kijk eens hier, dierbare vriendin, de scharnieren aan de achterzijde zijn losgemaakt, neen, zij hangen alleen nog maar los aan het hout!

„De asjes zijn eruit geschoven! Ik vermoed iets vreeselijks!”

Met sidderende handen tilde hij het kistje eruit en opende het deksel.

En nu veranderde de comedie, die hij tot nu toe had gespeeld, in werkelijkheid, hij schrok inderdaad geweldig, toen hij in het kistje keek en niets, letterlijk niets vond!

„Mylady!” riep hij bijna gillend uit en hij greep Flora’s pols zoo stevig vast, dat zij nauwelijks een kreet van pijn kon onderdrukken. „Waar zijn de beide colliers? Waar is het heerlijke, echte brillanten halssnoer?”

Een hoonend antwoord lag het schoone meisje reeds op de tong.

Maar zij wist zich te beheerschen.

„Ik weet het niet”, antwoordde zij op onverschilligen toon, den graaf met doordringende blikken aanziende. „Het is gisternacht gestolen!”

„En het andere? Het similie-collier? Is dat ook weg?” vroeg Melrose nog dringender, want hij wist wel, dat het collier, dat hij als onecht had laten liggen, het echte was geweest.

„Het similie-collier?” antwoordde Flora plotseling met nadruk, „dat bevindt zich in de handen van een man die naar ik stellig hoop, den dief van het echte collier zal vinden en mij het kleinood weldra weer terug zal bezorgen.”

De graaf verbleekte.

„Wie is die man?” riep hij, zoo vol aandacht aan Flora’s lippen hangend, dat hij het eigenaardige, zacht snorrende geluid niet vernam, dat in de Oostersche kamer hoorbaar was en dat aan Flora’s aandacht niet ontsnapte.

„Ik ken hem niet nauwkeurig”, antwoordde zij, de schouders ophalend.

„Hoe! Kent gij den man niet eens, dien gij een dergelijk stuk van vrij groote waarde toevertrouwt en dien gij belast met een dergelijke kiesche aangelegenheid? Heeft hij zich dan niet op voldoende wijze aan u bekend gemaakt?”

„Neen, graaf, waarom zou hij? Ik vertrouw hem op zijn eerlijk gelaat; het was mij voldoende, dat hij zich eenvoudig aan mij voorstelde als Mr. Mackenzie.”

„O, Mylady, ik vrees, dat gij in handen zijt gevallen van een bedrieger!” kermde de graaf.

Daarop lachte hij plotseling nerveus.

„Ach!” riep hij uit, zich met de hand tegen het voorhoofd slaande, „nu gaat mij een licht op! Niet waar? Gij zijt het geweest, die de vreemde advertentie in de „Evening News” heeft geplaatst?

„Gij zijt het, Mylady, die onmiddellijk in relatie wenschtet te treden met een energiek, handig persoon, die de behandeling op zich zou willen nemen van een moeilijke taak, waaraan misschien zelfs gevaar verbonden zou zijn?”

„Ik kan het niet ontkennen”, antwoordde Flora droogweg.

„Wanneer is die energieke, handige persoon hier geweest?”

„Dat kan ik niet nauwkeurig zeggen.”

„Welnu, dan kan ik uw geheugen misschien te hulp komen!” riep de graaf hoonend, maar door onmiskenbaren angst aangegrepen, terwijl zijn grijze oogen een vreemde uitdrukking aannamen.

„Hij is zoo juist hier geweest!

„Ja, ja, Mylady,—kort voordat ik de kamer binnenkwam, meende ik, hier iemand te hooren spreken.

„Ik wil, ik moet dien man leeren kennen! Ik moet u uit de handen van een bedrieger redden!”

Miss Flora beefde en was niet in staat, te antwoorden.

Welke tooneelen zouden zich afspelen tusschen de beide mannen?

Groote hemel! Misschien kwam het zelfs tot een bloedig gevecht!

En zij, een zwakke, hulpelooze vrouw, alleen met hen!

Vooral was zij angstig voor den graaf, wiens geheele wezen zoo opeens was veranderd!

Ja, nu wist zij het, dat hij inderdaad een misdadiger, een brutale, gemeene kerel was!

Haar voorgevoel had haar niet bedrogen. Niemand anders dan de graaf kon den vorigen nacht in de Oostersche kamer zijn geweest!

Hij en geen ander had den diefstal gepleegd! Zijn schaduw was het geweest, welke zij had gezien!

En nu haalde hij een revolver uit zijn zak te voorschijn.

In haar verbeelding hoorde zij reeds de schoten, die er moesten vallen!

Daar—wat was dat?

Nu sprong hij op de nis toe, waarin Mr. Mackenzie zich had verborgen!

Flora bedekte haar gelaat met beide handen.

Een seconde later moest hij haar vreemden bondgenoot ontmoeten!— —

Maar wat beteekende die woedende uitroep van verbazing van den graaf?—

Zij liet de handen zinken.

Zij meende, haar oogen niet te mogen gelooven.

Daar in de nis, die leeg was, waarin niets was te zien van Mr. Mackenzie, stond de graaf met lijkbleek gelaat.

Hij staarde als wezenloos naar een visitekaartje, dat hij een oogenblik geleden uit de hand van het marmeren beeld had genomen, waarin het was vastgeklemd!

„Hij, hij is hier geweest?” riep hij, eindelijk weer tot zichzelf komend, vol woede uit. „O, nu is mij alles duidelijk! Nu weet ik, Mylady, wie uw collier heeft gestolen!

„Ik moet weg, ik moet dadelijk weg! Good bye, Flora, ik volg hem en ik kom niet terug, voordat het mij is gelukt, hem te pakken te krijgen!”

In het volgende oogenblik had hij het visitekaartje op den grond geworpen, zich tot Flora’s uiterste verbazing over het marmeren beeld heengebogen en op een knopje in het voetstuk gedrukt.

Onmiddellijk daarop was hij, terwijl opnieuw het eigenaardige geluid werd vernomen, dat Flora zooeven reeds had gehoord, achter het beeld, dat plotseling begon te draaien, door een smalle opening in den muur, die een oogenblik zichtbaar werd en zich daarna weer sloot, aan haar blikken onttrokken.

Het raadsel was opgelost!

Zij wist nu, hoe de misdadiger, wiens schaduw haar den vorigen nacht zooveel angst had bezorgd, de Oostersche kamer, die van binnen gesloten was, was binnengedrongen!

Nu wist zij, dat ook haar bondgenoot, Mr. Mackenzie, die zooeven nog in de nis had gestaan, eveneens langs dezen geheimzinnigen weg was gevlucht!

Maar waarom had hij dit gedaan?

Waarom had hij zich niet onmiddellijk op den schurk geworpen, hem overweldigd en tot teruggave van het gestolene gedwongen?

Hier stond zij voor een nieuw raadsel.

Zou het visitekaartje, dat de misdadiger zooeven in handen had gehad en dat nu naast het marmeren beeld op den grond lag, haar opheldering geven?

Bevend raapte zij het op en slaakte een kreet van grenzenlooze verbazing.

Op het kaartje, dat met een gouden randje was afgezet, had zij den naam gelezen: John C. Raffles!

John C. Raffles! De geniale meester-dief, die overal werd gezocht door de politie en die nimmer werd gevonden, de groote onbekende, over wien geheel Londen sprak, die steeds opnieuw de wereldstad aan de Theems in rep en roer bracht,— —hij was dus Mr. Mackenzie geweest, die zich naar aanleiding van haar advertentie in de „Evening News” te harer beschikking had gesteld en die haar had beloofd, den dief van het kostbare halssnoer te zullen vinden!

Had hij zijn visitekaartje voor zijn plotselinge vinder achtergelaten om haar te hoonen?

Was hij nu de dief geworden van het collier, dat nog in het muurkastje was achtergebleven; was hij, zooals de graaf beweerde, slechts hier gekomen om haar te bestelen?

Was zij dus het slachtoffer geworden van twee dieven, van wie de een nog geslepener was dan de ander?

Maar neen, dat was onmogelijk!

Hield niet iedereen in Londen Raffles voor een gentleman?

Vertelde niet iedereen van hem, dat zijn diefstallen en avonturen slechts sport voor hem waren en dat hij ze alleen daarom bedreef, om rijke schurken en misdadigers te straffen en de schatten, die op oneerlijke wijze in hun bezit waren gekomen, terug te geven aan de door hen bedrogen en uitgeplunderde menschen?

Ook tegenover haar zou hij vasthouden aan zijn edele principes, die hem steeds tot richtsnoer zijner handelingen dienden!

Een Raffles kon niet gevlucht zijn, zonder haar, al was het ook een korte opheldering te geven van zijn vreemde handelingen!

Op het kaartje, dat zij nog steeds vasthield, zou hij haar de oplossing van het raadsel hebben gegeven, dat haar nu angstig maakte en haar aan de eerlijkheid en betrouwbaarheid van alle menschen deed twijfelen.

Vol verwachting draaide zij het visitekaartje van Raffles om en zij beefde van vreugde, toen zij op de rugzijde met sierlijke, kleine letters het volgende las:

„Wees onbezorgd, Miss Flora, ik zal mijn woord houden. Ik zal niet alleen den handlanger der politie, die u heeft bestolen, maar ook zijn medeplichtige vangen en hun het gestolene afnemen. Ik zal ervoor zorgen dat gij geen onaangenaamheden krijgt met uw vriend, den Lord.

Een der beide colliers zal beslist nog heden in uw bezit zijn en daar de twee zoo verbazend veel op elkaar gelijken, zult gij in elk geval met een ervan geholpen zijn.

Maar gij moet zelf meehelpen.

Spoed u zoo snel mogelijk naar Scotland Yard en vraag onmiddellijk inspecteur Baxter te spreken. Vertel hem den diefstal van gisternacht en eisch spoedige hulp van hem!

Zeg hem, dat Raffles hem laat groeten en dat hij dadelijk de Vloo, zijn particulieren secretaris en detective, die een speciaal vriend van mij is—al is het helaas ook alleen op een afstand—naar Peperling en Glanmore in de Leadenhallstreet zendt.

Daar zal hij er zich van kunnen overtuigen, wat voor een groote ezel hij is, om handlangers te gebruiken van de soort van dezen nobelen „graaf Melrose”, ten einde deze beruchte oplichters- en helersfirma te bespionneeren!

Het beste zal zijn, dat gij hem, Baxter, dit kaartje laat zien!

Het zal hem zeker enorm veel genoegen doen en mijn vriend Marholm zal zich den buik vasthouden van lachen.

Met de meeste hoogachting,

J. C. R.”

Zonder een oogenblik te aarzelen, maakte Miss Flora zich onmiddellijk gereed om uit te gaan.

Zij was vast besloten, den raad en wensch van dezen genialen meester-dief op te volgen en het ontstemde haar niet weinig, dat toevallig haar kamenier, Miss Price, van een wandeling thuis kwam en haar geheel onnoodig eenigen tijd ophield met haar gebabbel over zeer onbeduidende zaken.