DE KAT.

Volgens het moderne stelsel der natuurlijke geschiedenis Behoort de kat onder 't gevlekte soort van 't genus kat of felis. Het mannetje heet kater en het wijfje his. Men gebruikt de woorden poes poes om het beest tot zich te roepen, Doch betrapt de kindermeid het in het snoepen, Dan schreeuwt ze luidkeels: „kets, kets, kat!” En de kat is op die woorden altijd gevat, Als of het zeggen wou: „pak je weg, waarom doe je dat?” Onder de bijzondere kwaliteiten, die de kat vereeren, En die van Alphen aan jonge jufvrouwen en jonge heeren Als een goede vader heeft willen leeren, Behoort het geduld dat hij in zijn kat mogt observeren, Te weten als die kat Op een rat Uren lang te loeren zat, Tot zij haar in de klaauwen had. Verder beschouwt de kat het als een gewigtige zaak, En ze kwijt zich ijverig van die taak, Om behoorlijk op te volgen de hygiènische wetten, Dat wil zeggen zich te poetsen, te reinigen en de snor op te zetten. En zoo iemand er op wil letten Zal hij zeggen dat het merkwaardig is, Dat die knevel ook gedragen wordt door de his. Beiden vertoonen een sterke neiging tot visch, Doch omdat ze bang zijn voor natte pooten, Vangen ze zelf nooit katvisch in de slooten, Doch stelen liever uit de keuken, visch gesneden aan mooten. Volgens Lavater Is de kater Een aristocraat Een fijne diplomaat Vol eigenbaat, Die met slinksche streken omgaat. Hoe verschilt hij van den hond, dien cosmopolitischen democraat, Die, gehecht aan zijn meester, hem niet verlaat, Al loopt die ook in regen, sneeuw, storm en onweer op straat. Enfin, de kater is een gevaarlijke maat Die met zijn scherpe nagels geniepig krabt en slaat En als een geretireerde pronker Niet zelden de kat knijpt in het donker. Een jonge kat is speelziek en doet menig een grap Bijv. hoe of ze de krullen krabt van den trap, Of gymnastiseert ook wel met een stuk papier, touw of een lap En wordt hierdoor later om muizen en ratten te vangen rap, Zoodat ze tot een muis kan zeggen: „'t was heusch maar een grap Dat ik je daar eventjes los liet, want ik ben, al zeg ik 't zelf, in dit werk knap. Ik gun je nogmaals je vrijheid, maar dan krijg je weêr een flap, En dan,—doch nu is het uit—daar krijg je mijn laatste hap.” Dan schijnt dit dier zich ook bijzonder te amuseren, Als het in de open lucht alta voce kan declameren, Waarin een aantal makkers uit de buurt accompagneren, En hierdoor ontstaat een leven dat hooren en zien vergaat, Waardoor men denken zou: „er is zeker groote ruzie op straat.” Ook rust de kat gaarne uit op een warme plaat, Of als de zon schijnt en zij een luchtje scheppen gaat Dan zoekt ze dikwijls een plekje op in den hof, om daar naar haar verlangen Zich in de zon te kunnen koesteren of een uiltje te vangen. Bij een heks of tooverkol Speelde de kat vroeger een mystieke rol En de bijgeloovige had er den mond van vol Of raakte er door op hol. Verder dient hier nog te worden gezeid De bijzondere omstandigheid Dat sommige menschen die niet trouwen, En hieronder rekenen we vooral ook vrouwen, De kat dan als een lieveling beschouwen. Ook Petrarca en Lessing waren zeer op katten gesteld En van generaal Chassé wordt verteld, Dat hij op 't citadel in de kazemat Altijd de kat in zijn nabijheid had, Dat dit beest met hem dronk en at, Doch geen champagne gebruikte, want dit is geen kost voor een kat. Na haar dood is zij dikwijls van nut Als de poes tegen de kou beschut, Of als een arme vent Door kattesnaar-muziek aan de deur krijgt een cent.