DE GEIT.

Als men een blik Werpt op een geit of sik, Dan zal men terstond kunnen denken: Dit beest dient even als de koe om melk te schenken; En als men nu de grootte nagaat van elk, Dan moet natuurlijk een geit minder geven melk. Enfin, die er geen koe op na weet te houen, Die moet zijn geit maar als een kleine koe beschouwen, En tevredenheid zal immers niemand berouwen? Een jonge geit, Is een dier dat een vrolijk leventje leidt, En het rekent dansen, klauteren en springen, Onder de pleizierigste dingen. Soms zelfs huppelt het uit baldadigheid Op zijn moeder, die er echter niets van zeit, Want die ziet graag zulke luchtsprongen Bij haar jongen, En denkt dan: „mijn dierbare panden hebben goede longen, Ik was vroeger ook zoo vrolijk en ongedwongen, En ik herinner me den tijd nog als of 't gisteren was, Dat ik vrij rond kon huppelen in 't gras, Maar toen ik grooter werd, sneden ze mij af dien pas, En kreeg ik als cadeau om mijn hals een soort van een das, Waaraan een kettingje was.” Enfin, tempora mutantur et nos mutamur in ipsis, Dit leert iedere levensgeschiedenis, En ook een oude geit die vast ligt, verschilt van haar kind dat nog vrij is. Dikwijls echter is 't spoedig voor een geitekind met zoo'n leventje uit Door een vilder van een jood, die 't in zijn levensbaan stuit, Als die 't voor een stuiver of wat afstroopt de huid, Vooral wanneer de geitespruit, Is masculini generis, Dat wil zeggen een bokje is. Doch ook de dochtertjes loopen niet altijd dat bloedbad mis. Voordat ze gespeend zijn of behoorlijk kunnen blaten, Moeten ze mama dikwijls hier achterlaten. Naar haar aard Draagt de geit een of geen baard, Ook wil ze met of zonder horens stooten; In ieder geval heeft zij vier pooten. Haar spitse kin, Toont aan een wispelturigen zin, En als ze u met haar vierkante oogen aan wil kijken, Nu eens nadert en dan eens diplomatisch gaat wijken, Zal er in haar karakter zekere stuurschheid en loosheid blijken. Zijn de geiten manswaardig, Dan vertoonen zij in een kunst zich vaardig, Te weten in de kunst van villen Die ze trouw beoefenen willen, Als ze kans hebben den bast van boomen af te schillen, Niet zoo zeer om bepaald haar honger te stillen, Maar ze beschouwen zoo'n beetje, Als een extra-ordinair dinétje. Volgens een Franschman lijkt bij kaarslicht, Een geitekop op een juffersgezigt. Dit wordt althans bewezen, Als we lezen: „A la chandelle La chèvre semble demoiselle.” We zeggen hem dit echter niet na, Omdat we hierover hebben een andere logica.