IK LAAT DE WERELD BUITEN
Reading edition
Ik laat de wereld buiten. De wereld met haar nijd en haat, Haar laster en haar eigenbaat;— ’k Zie liever door mijn ruiten, Hoe het rondomme buiten staat: Of ’t gras al door de kluiten Van mijne weide groenen gaat.
Ik laat de wereld buiten: ’t Rumoer in slop en steeg en straat; Der buren zinn’loos lasterpraat, Waarvan mij de ooren tuiten, Dat als een loopend vuurtje gaat; ’k Zie liever hoe het spruiten, Van knoppen in mijn boomgaard staat.
Ik laat de wereld buiten: Want ik kreeg het daar gauw te kwaad, Te kwaad met menige onverlaat; Ik kan mijn oor niet sluiten, Voor wat mij bitter tegenstaat: Laat wrok zich tegen mij uiten, Als ’t binnen slechts met vreê mij laat.
Ik laat de wereld buiten: Als regen op mijn ruiten slaat; Het West met kracht op ’t venster staat; De vlagen luide fluiten; En ’t soms tot loeien overgaat, En tegen murenhoeken stuiten: Dan voel ’k waarin de rust bestaat.