Een edele daad van Lord Lister en een nieuwe truc van Raffles.

In het beroemde café Austria in de Regentstraat ging het tegen acht uur op een regenachtigen Octoberavond rumoerig toe.

Zooeven had een der in het wit gekleede Oostenrijksche kellners een kop koffie gebracht aan een eenigszins corpulent heer van middelbaren leeftijd, die in een der vensternissen op zijn gemak in de kussens van een divan leunde. Tegelijkertijd had de kellner de pas uitgekomen avondbladen op het marmeren tafeltje voor den heer neergelegd.

De corpulente heer stak een sigaret aan, proefde de koffie en verdiepte zich in de politieke mededeelingen in de Daily Telegraph.

Hij had nog niet lang gelezen, toen een jonge man van opvallend Amerikaansch uiterlijk op den drempel van de deur in de onmiddellijke nabijheid verscheen met een reusachtige reistasch in de rechterhand.

Hij keek met onderzoekenden blik rond en glimlachte, toen hij den dikken heer zoo dichtbij op den divan zag zitten. Hij liep dadelijk naar hem toe en zette zijn groote tasch, die leeg scheen te zijn, neer met een vroolijk:

„Goeden avond, waarde oom, daar ben ik!”

„Ah, zeer goed, Char … ik wou zeggen neef Bob!” antwoordde de welgedane Amerikaan en legde zijn courant neer. „Ben je daar al! Je hebt een waar monster van een tasch opgediept! Maar zij is uitstekend geschikt voor ons plan en zal voldoende zijn! Ga zitten! Kellner! Nog een koffie!”

Charly Brand, want hij was het, ontdeed zich van zijn overjas en nam plaats.

Toen de kellner de koffie had gebracht, legde Lord Lister, die in zijn Amerikaansche kleeding met het pneumatische buikkussen nauwelijks te herkennen was, zijn hand op Charly’s arm.

„Vandaag zullen wij eens iets gaan stelen, om den eigenaar een groot genoegen te doen.”

„Dat is eigenaardig, oom! Kan dat ook voorkomen?”

Charly keek zoo naïef en verbaasd, dat Lord Lister onwillekeurig glimlachte.

„Dat zal je heel gauw begrijpen! Ik zal je in het kort mijn plannen meedelen, want wij hebben geen tijd te verliezen!

„Een bekwaam kunstenaar, hoogstaand als schilder en als etser, heeft er zich door tegenspoed en geldgebrek toe laten drijven om valsch papiergeld te maken, dat zoo uitstekend is nagebootst, dat het nauwelijks van echt te onderscheiden is.

„Hij heeft alleen een banknoot van vijftig pond uitgegeven en kreeg toen berouw. Men droeg hem op een portret te schilderen en hij begaf zich naar den heer, wien hij de valsche banknoot had gegeven, om hem te verzoeken, hem het bankbiljet van vijftig pond, tegen betaling van dat bedrag in klinkende munt, terug te geven.

„Deze man, die de vervalsching ondanks alles onmiddellijk had opgemerkt, had het bankbiljet bewaard, om den kunstenaar in zijn macht te hebben

„Hij weigerde beslist het terug te geven, als de ander hem niet een aantal valsche bankbiljetten tegen betaling van den halven prijs wilde geven.

„Ik was toevallig getuige van het gesprek in een zijvertrek van de beroemde heerenspeelclub in Westend. Het was mij opgevallen, dat de beide heeren uit de speelzalen verdwenen, terwijl de artist er ongelukkig en bedroefd uitzag.

„Ik ben er blij om, dat ik het tweetal volgde en hun gesprek afluisterde.

„De smeekbeden, de oprechte smart van den niet meer onbekenden kunstenaar tegenover den harteloozen jongen schurk gingen mij aan het hart en ik besloot, hem te helpen!

„Denzelfden avond had deze jonge man veel pech aan de speeltafel. Ik speelde eveneens en had het geluk, hem ook nog iets af te winnen. Ten slotte wierp hij, min of meer beschonken, een bankbiljet van vijftig pond op tafel, dat gelukkig in mijn handen viel.”

„Gelukkig voor den kunstenaar!” riep Charly Brand glimlachend uit.

„Zooals je het op wilt vatten!” antwoordde Lord Lister. „Ja, het was de valsche banknoot en daardoor is de schilder uit de klauwen van den booswicht gered.

„Maar ik vergat nog je te vertellen, dat deze ook bedreigingen uitte tegen den ongelukkige. Ik vrees daarom, dat hij Scotland Yard heeft ingelicht en dat, zonder dat de artist vermoedt wat hem boven het hoofd hangt, huiszoeking bij hem zal worden gehouden.

„Want de elegante jonge heer uitte deze dreigementen, toen hij den artist verliet en bij het heengaan langs mijn schuilhoek ging. Dus aan het werk, Charly, opdat wij Scotland Yard voor zijn!”

Lord Lister betaalde en trok met moeite, geholpen door den kellner, zijn overjas aan. Charly nam zijn reistasch op en beide heeren verlieten het café Austria.

Buiten stonden een massa huurrijtuigen en, na den koetsier een straat te hebben opgegeven, namen zij plaats in het eerste het beste gesloten rijtuig, dat met hen wegreed.

Zij hadden nog niet lang door de Londensche straten gereden, toen luid geschreeuw van courantenjongens Lord Lister naar buiten deed kijken.

„Nu luister eens!” riep Lister vol verbazing uit, „hoor je wat zij roepen, Charly? Een nieuwe streek van Raffles! Daar moeten wij toch ook iets van weten. Hola, koetsier! Halt houden!”

Het rijtuig bleef staan en op een wenk van zijn vriend en meester sprong Charly eruit, kocht een nummer van de Times en gaf dat aan Lister.

Het was een extra-nummer, dat in groote letters het opschrift droeg:

„Een nieuwe truc van Raffles.—Een gestolen millioen.—Een failliete reedersfirma.—Een afgeranselde medeplichtige.—Confrontatie van den misdadiger op Scotland Yard met den reeder.—Scotland Yard zoekt tevergeefs, enz.”

Ook den naam en het adres van den bestolen reeder waren opgegeven en de bijzonderheden van den diefstal bij den voornamen reeder, welke diefstal dien avond was gepleegd, onmiddellijk nadat de zaak was gesloten, waren door den bestolene zelf meegedeeld.

Lord Lister kon zijn oogen niet gelooven. Dat was sterk!

Een gemeene bedrieger had misbruik gemaakt van zijn naam om ongestraft een misdaad te begaan, die waarschijnlijk niets gemeen had met de praktijken van den meesterdief.

Daarbij was er een moord gepleegd, die in elk geval, al was het slachtoffer ook slechts een verloopen misdadiger, toch op rekening van Raffles kwam.

Deze had daarom besloten, zich onmiddellijk naar de plek des onheils te begeven om nauwkeurige inlichtingen in te winnen omtrent de op zijn naam gepleegde schurkenstreek.

Daarom liet hij het vol vertrouwen alleen aan Charly over, om de valsche banknoten heimelijk uit het atelier van den schilder weg te halen.

Hij gaf Charly een brief, dien hij daarvoor inplaats moest achterlaten. Hierin bevond zich, behalve een opdracht tot het schilderen van een portret, een aanzienlijk bedrag, echter niet in papiergeld, maar in goudgeld.

De onderteekening luidde:

„Een bewonderaar van uw kunst, dien gij spoedig zult leeren kennen.”

Nadat Charly het adres had gekregen van den schilder Gower, reed hij weg, terwijl Lord Lister in een leeg rijtuig, dat juist passeerde, plaats nam om de plek van de misdaad te gaan opzoeken.