KOAREN.

Op it foartoaniel komme fen wearskanten seis feinten en seis fammen op; elkmis fiif riigje hja hjar efter de beide oanfierders fen it koar, healmoanne-foarmich.

KOAR FEN FEINTEN. ’k Seach Walhal, rizende yn de joun’ge glâns. De reade pracht Fen deadlik ljacht Roun tsjoenende de blanke mûrren lâns. Stil amjend laei De mêdde dei Dy’t stadich sonk yn great oandwaenlik swijen, En Midgard seach For treast omheach, Sêft suchtsjend yn hjar langst nei ljeafde, en mijen. Heech priele dêr de goade-stins; De wester-grins Wier ien gestriel fen ljocht en wûndre gloede, Mar ’t ljocht wier kâld En joech de wrâld Nin treast, dy’t hjar tsjin striid en dwylsin hoede— De stinzen stiene dêr yn ienlikheit. De nacht strûsde oan; De hill’ge troan’ Waerd wei yn ’t swart fen dûnkre treastleasheit.

TSJINKOAR FEN FAMMEN. Hok fyn geroft trochnúndret nou de loft? Oer ’t slomjend gea Giet sjongsme bea Fen klokjes, tinkljend yn it jounske skoft. Yn ’t rûzjend wâld Dêr’t griis en âld De preesters ôffren ûnder hill’ge wijing, Riist mank gerûs Fen beamte, it hûs Fen him dy’t stoar nei net to neamen lijing. Dêr ear’t men him dy ’t krúshout droech; Aldgillis joech Syn folgers frij dêr ’t hillich hûs to bouwen— Hjar sang rûz’t swiet Oer greide en wiet En noeget elts ta rêst en bliid bitrouwen. It twiivlich Fryslân heart, binijd, En freget stil Hwaens goad’ne wil Bistean scil tsjin de bleke god, dy’t lijt.

KOAR FEN FEINTEN. Riis Walhal, riis! moat den dyn dei forgean? Lit Baldur bliid Oer miede en wiid Mei syn wollûd’ge sangen bliidzjend gean. Frou Freya, jow Dyn bern bitrou— Wy langje nei de laits fen dyn swiet’ eagen. Dû Odin, riis! Ei noedzje ús! wiis De dûnkre dwylsin-lear ta earme ljeagen. Lit ús net ienlik yn de nacht; Wy ha dyn ljacht Sa faek al folge; ei, wol ’t ús net ûntkeare Nou’t oer de wrâld Dit deadlik skâd Fordjerlik driuwt, ûnhilligjend dyn leare. Dyn wente is ús ta’n ivich thús; Dyn troane ús trêft; Ei lit dyn krêft Den weidwaen fen ús each dit deadlik krús!

TSJINKOAR FEN FAMMEN. Mem Fryslân sei, scilst sinke yn djip forjit? O Keningsgroun Fen Walhal jown, Scilst swymje nou’t de krêft sels Thor forlit? Bist wijd oan dea? Mar dôch, dyn gea Is swiet fen krûd en ljocht fen nije blommen. Fornijde tier Giet sêft en blier Dyn antlit oer, wer bliid yn ’t Maitiids-kommen. ’k Hear ho’t dyn marren núndrjend gean; Hjar bliid bistean Wijt wer fen nijs de siel’ ta iivge dreamen— Scoest sinke yn ’t neat? Dyn striid is great, Hwet dy bidriget, swier en frjemd to neamen; Mar wy wol tsjûgje fen dyn rom, Det dei by dei Dyn hill’ge wei Dy laet yn ’t ljocht, wer rizende út dyn slom.

MIENSKIPLIK KOAR. Hwent dit is de minske as in godsrjucht jown To ljeavjen it lân fen syn âlden; Meije stinzen forgean, wier Walhal swoun, Dit bliuwt syn hert bihâlden. De goaden fen d’ ierde dy bidt men oan Nei de driuw fen it egen bistean; It lân fen yens ljeafde oerglânzget hjar troan: Nea scil it yn nacht forgean.

(Ofgong. Foar it foartoaniel sakket it gerdyn).