AKTO I

SCENO I

Teraso antaŭ la palaco. Francisko staras sur la posteno; Bernardo venas.

BERNARDO

He! Kiu?

FRANCISKO

Halt’! Respondu: kiu iras?

BERNARDO

La reĝo vivu!

FRANCISKO

Ĉu Bernardo?

BERNARDO

Jes!

FRANCISKO

Vi akurate venis al la servo!

BERNARDO

Dekdua horo sonis. Iru dormi.

FRANCISKO

Mi dankas. La malvarmo estas tranĉa,

Kaj mi min sentas nun ne tute bone.

BERNARDO

Ĉu ĉio estis orda kaj trankvila?

FRANCISKO

Eĉ mus’ ne preterkuris.

BERNARDO

Bonan nokton!

Se vidos vi Marcellon, Horacion,

Kolegojn miajn, rapidigu ilin!

FRANCISKO

Jen, ŝajnas, ili. Haltu! Kiu iras?

(Horacio kaj Marcello venas.)

HORACIO

Amikoj de la lando.

MARCELLO

Kaj de l’ reĝo.

FRANCISKO

Nu, bonan nokton!

MARCELLO

Bonan al vi dormon!

Vin kiu anstataŭas nun?

FRANCISKO

Bernardo.

Li gardas nun. Adiaŭ! (Foriras.)

MARCELLO

He! Bernardo!

BERNARDO

Ĉu Horacio?

HORACIO

Peco de li mem.

BERNARDO

Salut’ al vi, Marcello, Horacio!

HORACIO

Ĉu la apero nun denove venis?

BERNARDO

Nenion vidis mi.

MARCELLO

Jen Horacio

Parolas, ke ĝi estas nur imago,

Ne kredas li pri la fantom’ terura,

Kiun ni vidis jam la duan fojon.

Kaj tial mi lin tien ĉi invitis,

Ke li kun ni maldormu nunan nokton

Kaj, kiam la fantomo reaperos,

Li vidu kaj kun la fantom’ parolu.

HORACIO

He, babilaĵo! Kredu, ĝi ne venos.

BERNARDO

Sidiĝu do, kaj provos mi denove

Ataki per rakont’ orelon vian,

Ke ĝi forĵetu sian obstinecon

Kaj kredu, kion ni du fojojn vidis.

HORACIO

Nu, mi konsentas. Bone, ni sidiĝu,

Kaj vi rakontu.

BERNARDO

En la lasta nokto,

En la momento, kiam tiu stelo

Tre luma, kiun vidas vi, en sia

Kurado trans arkaĵo la ĉiela

En tiu sama loko, kiel nun,

Troviĝis, tiam ni—mi kaj Marcello—

Ekvidis...

MARCELLO

Haltu! Jen ĝi mem aperas!

(Montras sin spirito en armaĵo.)

BERNARDO

Li mem, li mem, mortinta nia reĝo!

MARCELLO (al Horacio)

Vi estas instruita, Horacio,

Parolu vi kun li!

BERNARDO

Ĉu ne simila

Li estas al la reĝo? Diru mem!

HORACIO

Jes, jes! Li mem! Mi miras, timas, tremas.

BERNARDO

Li volas, ke kun li oni parolu.

MARCELLO

Parolu, Horacio!

HORACIO (al la spirito).

Kiu estas

Vi, kiu vagas en la nokta horo

En la majesta nobla eksteraĵo

De la mortinta reĝo de Danujo?

Mi vin petegas per ĉielo: diru!

MARCELLO

Li estas ofendita.

BERNARDO

Li foriras.

HORACIO

En nomo de ĉielo! Restu! Diru!

(La spirito foriras.)

MARCELLO

Li iris for, respondi li ne volis.

BERNARDO

Ha, Horacio, kio al vi estas?

Vi estas pala, tremas? Ĉu ne pli,

Ol sonĝo estas tiu ĉi apero?

HORACIO

Per Dio! Mi ne povus tion kredi,

Se mi ne vidus ĝin per miaj propraj

Okuloj.

MARCELLO

Ne simila al la reĝo?

HORACIO

Ne malpli multe, ol vi al vi mem.

Jes, ĝuste tian portis li armaĵon

En la batalo kontraŭ la Norvegoj,

Li ĝuste tian vidon havis, kiam

Li en kolero sian pezan glavon

En la glacion batis. Strange!

MARCELLO

Tiel

Li jam du fojojn kun minaca vido

Aperis antaŭ ni en sama horo.

HORACIO

Ne povas mi precize ĝin klarigi;

Sed la apero, kiom mi komprenas,

Al nia land’ malbonon antaŭdiras.

MARCELLO

Ĉu ne militon? Ĉu vi scias, kial

Nun gardoj ĉie staras, pafilegoj

Nun estas pretigataj ĉiam novaj,

El l’ eksterlando venas bataliloj,

Rapide ŝipoj estas konstruataj

En granda nombro, kaj eĉ en dimanĉoj

Ne ĉesas la prepara laborado?

El kia kaŭzo tiu rapidado

Kaj laborad’ en tago kaj en nokto?

Ĉu povas iu diri?

HORACIO

Jes, mi povas,—

Almenaŭ tiom, kiom mi ĝin aŭdis.

La lasta reĝo, kies la figuro

Ĵus antaŭ ni aperis, estis iam

Vokita—vi ĝin scias—al batalo

De la Norvega reĝo Fortinbras.

Hamleto, nia brava, glora reĝo,

En la batalo venkis Fortinbrason.

Laŭ la kontrakto antaŭsigelita

Kaj sankciita de la rajt’ kaj moro

Post morto de l’ venkita Fortinbras

La tuta lando de l’ venkita reĝo

Transiris en posedon de l’ venkinto.

Se la venkinto estus Fortinbras,

Al li transiri devus nia lando.

Sed nun la juna fil’ de Fortinbras,

Kuraĝigita eble per la morto

De nia reĝo, amasigis aron

Da kuraĝuloj kaj aventuristoj

Por entrepreno, kiun nia regno

Komprenas bone; lia celo estas:

Per forta mano de la bataliloj

Elŝiri nun el nia man’ la landon,

Perditan per batal’ de lia patro.

Kaj tio, kiel ŝajnas, estas kaŭzo

De niaj prepariĝoj kaj gardado

Kaj laborado en la tuta lando.

BERNARDO

Mi pensas ankaŭ, ke la kaŭzo estas

Nun tio ĉi. Pro tio ankaŭ certe

Nun vizitadas nokte nian gardon

Terura la fantomo en armaĵo

De l’ reĝo, kiu kaŭzis la militon.

HORACIO

Ne! Mi alion timas de l’ fantomo!

En la plej glora temp’ de l’ granda Romo,

Ĵus antaŭ la pereo de Cezaro,

Mortintoj sin ellevis el la tomboj.

Kaj promenadis tra la urbaj stratoj;

Kaj steloj kun teruraj fajraj vostoj,

Kaj sanga roso, makulita suno,

Mallumigita luno,—ĉio tio

Aperis tiam kiel antaŭsignoj

De granda malfeliĉo. Tiel ofte

Antaŭ la veno de renversoj grandaj

Sin montras strangaj teruraj signoj

En la naturo. Al ni ankaŭ certe

Nun la ĉielo sendas tian signon...

(La spirito denove aperas.)

HORACIO

Sed ha! denove li aperas! Nepre

Mi nun kun li parolos, se eĉ morto

Al mi per ĝi minacos! Halt’, fantomo!

Se voĉon vi posedas kaj parolon,—

Parolu! Se per ia bona faro

Al vi trankvilon povas mi alporti,—

Parolu! Se danĝero al la lando

Minacas kaj ankoraŭ estas eblo

La landon antaŭsavi,—ho, parolu!

Kaj se en via vivo vi kolektis

Trezorojn kaj enfosis en la teron

Kaj nun pro ili vagas en la noktoj,—

Parolu! Diru! Restu kaj respondu! (Koko krias).

Haltigu ĝin, Marcello! Ĝi foriras!

MARCELLO

Ĉu piki lin per mia halebardo?

HORACIO

Jes, piku lin, se li ne volas stari!

BERNARDO

Jen ĝi!

HORACIO

Jen ĝi! Ho, halt’!

MARCELLO

Ha, ĝi foriris!

(La spirito foriras).

Ni lin ofendas! Kontraŭ majesteco

Ni venas kun sovaĝa atakado!

Kiel aer’ li estas nevundebla,

Kaj nia atakado estas vana!

BERNARDO

Li volis jam paroli, sed la koko

Ekkriis.

HORACIO

Kaj subite li ektremis,

Simile al estaĵo pekoplena

Ĉe krio de teruro. Oni diras,

La koko, trumpetisto de l’ mateno,

Per sia laŭta, forta, hela voĉo

El dormo vekas dion de la tago,

Kaj laŭ la krio de la koko tuj

El akvo, fajro, tero kaj aero

Spirito ĉiu, kie ajn li vagas,

Rapidas hejmen; la fantomo pruvis

Al ni, ke tio estas ne malvero.

MARCELLO

Li malaperis ĉe la koka krio.

Mi aŭdis, ke en nokto Kristonaska,

En kiu sur la teron venas Kristo,

La koko krias tra la tuta nokto:

Kaj ne kuraĝas tiam la spiritoj

Sin montri, kaj la nokto estas pura,

La steloj ne minacas, la koboldoj

Sin kaŝas kaj la sorĉistinoj dormas:

Ĉar tiel sankta estas tiu nokto.

HORACIO

Mi ankaŭ aŭdis, kaj mi iom kredas.

Sed vidu, la mateno purpurvesta

Leviĝas sur la roson de l’ monteto:

Ni povas jam forlasi la postenon,

Kaj mi konsilas: tion, kion vidis

Ni en la nokto, ni rakontu ĉion

Al la Hamleto juna; ĉar mi ĵuras,

Ke la spirito, por ni tiel muta,

Al li parolos. Ĉu konsentas vi,

Ke ni al li raportu, kiel amo

Kaj ŝuldo al ni fari ĝin ordonas!

MARCELLO

Mi petas vin, ni faru ĝin! Mi scias,

En kia loko ni lin certe trovos. (Ĉiuj foriras).

SCENO II

Salono en la palaco. La reĝo, la reĝino, Hamleto, Polonio, Laerto, Voltimand, Kornelio, Korteganoj eniras.

REĜO

Ankoraŭ freŝa estas la memoro

Pri l’ morto de la kara nia frato,

Al nia kor’ konvenus nun funebri,

Kaj kvazaŭ unu frunto de malĝojo

La tuta regno devus nun sulkiĝi:

Sed tamen la prudento necesigas

Nin venki la naturon; kun malĝojo

Pri la mortinto ni decidis ligi

Memoron pri ni mem kaj pri la regno.

Kaj tial ni kun ĝojo depremita,

Per unu el l’ okuloj plezurante

Kaj per la dua larmojn verŝegante,

Kun ĝoj’ funebra, plor’ edziĝofesta,

Pesante juste ĝojon kun doloro,

Edziĝis kun l’ edzin’ de nia frato,

Kun la reĝino nia kaj vidvino,

Heredantino de la glora regno.

Obeis ni per tio ĉi al via

Konsilo tre prudenta kaj libera.

Akceptu nian dankon kaj saluton!

Kaj nun transiru ni al la aferoj.

Vi scias, ke la juna Fortinbras,

Ne respektante dece nian indon,

Pensante eble nun, ke per la morto

De nia kara frato renversiĝis

La ordo kaj la fort’ en nia lando,—

Ekpensis, ke li estas pli potenca

Kaj ekturmentis nin per la postulo

Redoni nun al li la tutan landon,

Perditan de mortinta lia patro

Laŭ plena rajt’ al glora nia frato.

Ni tial vin kunvokis nun. Aŭskultu

Decidon nian: Jen ni skribis skribon

Al l’ onklo de la juna Fortinbras—

Malforta kaj malsana en la lito,

L’ intencon de la nevo li ne scias—

Ni skribis, ke retenu li la nevon

De liaj krimaj, arogantaj agoj,

Ĉar ĉiuj prepariĝoj ja fariĝas

En lia propra lando kaj popolo.

Vin, bravaj Voltimand kaj Kornelio,

Ni sendas kun la skribo kaj saluto

Al la maljuna estro de l’ norvegoj.

Sed ne ricevas vi la rajton trakti

Kun la norvego pli, ol en mezuro

De tio, kion ĵus ni al vi diris.

Adiaŭ, kaj per rapideco montru

Al ni fervoron vian!

KORNELIO kaj VOLTIMAND.

Kredu, reĝo,

Fidele ni plenumos la ordonon.

REĜO

Ne dubas ni pri ĝi. Feliĉan vojon!

(Voltimand kaj Kornelio foriras.)

Kaj nun, Laerto, al l’ afero via!

Vi diris, ke vi peti ion volas!

Pri kio ajn prudenta vi al ni

Parolos, viaj vortoj ne perdiĝos.

Volonte ni plenumos vian peton.

Ne pli obea estas kap’ al koro,

Ne pli servema mano al la buŝo,

Ol la Danuja tron’ al via patro.

Sciigu nin pri la deziro via.

LAERTO

Mi petas vin, permesu al mi, reĝo,

Reiri nun Francujon. Mi volonte

El tie venis tien ĉi, por fari

La servon mian ĉe l’ kronado via;

Sed nun, jam plenuminte mian ŝuldon,

Sopiras mi denove al Francujo,

Kaj nun de vi permeson mi petegas.

REĜO

Ĉu via patro ĝin permesas? Kion

Al tio diras Polonio?

POLONIO

Reĝo!

Li eldevigis la permeson mian

Per ne ĉesanta ripetado, tiel,

Ke fine mi al lia peto donis

Sigelon mian. Nun por li mi petas

Permeson vian, via reĝo moŝto.

REĜO

Mi liberigas vin. Nun via tempo

Libere estas al dispono via.—

Kaj nun al vi mi turnas min, Hamleto,

Vi, kara nevo, kara filo mia!

HAMLETO (flanken).

Sed certe tute fremda per la koro!

REĜO

Ankoraŭ ĉiam nuboj sur la frunto?

HAMLETO

Ho, ne! Mi staras ja antaŭ la suno!

REĜINO

Forĵetu la doloron, kara filo,

Amikan frunton montru al la reĝo.

Ne

Eterne vian patron en la polvo.

Vi scias ja: la leĝoj de l’ naturo

Ne estas refareblaj! Kio vivas,

Necese devas iam morti. Vivo

Eterna post la tombo nur ekzistas.

HAMLETO

Ho, jes, reĝino, ĉiuj devas morti.

REĜINO

Nu kial do la morto de la patro

Al vi ekŝajnis tiel eksterorda?

HAMLETO

Ekŝajnis? Ne, ĝi estas, ho, patrino.

Ne mia nigra vesto, nek la ĝemoj,

Nek la okuloj plenaj de larmaro,

Nek la funebra vido de l’ vizaĝo,

Nek ĉiuj moroj de senkonsoleco

Min vere montras. Ĉio estas ŝajno.

Funebron estas tre facile ludi.

L’ efektivaĵon portas mi interne;

Eksteraj gestoj estas ja nur vestoj.

REĜO

Tre bela kaj laŭdinda estas via

Malĝojo pri la patro la mortinta.

Sed sciu, ankaŭ via patro perdis

La patron sian, tiu—ankaŭ sian.

La filo, laŭ la ŝuldo de infano,

Funebri devas kelkan tempon. Tamen

Obstine kaj sen ia fino plendi,—

Agado tia estas granda peko

Kaj tute ne konvenas al la viro.

Ribel’ ĝi estas kontraŭ la ĉielo,

Signo de kor’ sovaĝa kaj senbrida,

De kapo nematura kaj malforta.

Pri kio ĉiu scias, ke fariĝi

Ĝi devis; kio estas tute simpla,

Plej ordinara fakto en la mondo:

Pro kia kaŭzo tion ĉi obstine

Alpreni al la koro? Fi, ĝi estas

Pekado kontraŭ Dio kaj naturo,

Pekado kontraŭ la mortinto mem;

Malsaĝo antaŭ pura la prudento,

Kiu predikas: «patroj devas morti»,

Kaj kiu ĉiam, de l’ mortint’ unua

Ĝis nuna tempo, diras kaj ripetas:

«Ĝi devas tiel esti!»—Mi vin petas,

Forĵetu la doloron la sencelan

Kaj vidu patron en persono nia;

La mondo sciu, ke al nia trono

Vi estas la sendube plej proksima,

Kaj, kiel plej amanta el la patroj,

Mi portas por vi amon plej varmegan

En mia koro. Ke vi nun reiru

Al la lernejo alta Vittenberga,

Ni tion ne dezirus; ni vin petas,

Vi restu apud ni, amata nevo,

Unua kortegano, kara filo.

REĜINO

Vi ne rifuzu al patrino via:

Mi petas vin, Hamleto, restu hejme.

HAMLETO

Al vi obei estas mia ŝuldo.

REĜO

Jen tio estas bele respondita.

Mi ĝojas, ke vi restas. Nun, reĝino,

La propravola cedo de Hamleto

Plenigas mian koron je plezuro;

Kaj tial ni aranĝos nun festenon,

Kaj kune kun la sono de l’ pokaloj

La pafilegoj tondru; ĉiun fojon,

Kiam la reĝo levos la pokalon,

De l’ tero tondro iru al ĉielo,

Tra l’ mondo ĝojon disportante.—Venu!

(La reĝo, reĝino, Laerto kaj korteganoj foriras).

HAMLETO

Ho, kial ne fandiĝas homa korpo,

Ne disflugiĝas kiel polv’ en vento!

Sin mem mortigi kial malpermesis

La Plejpotenca! Dio mia granda!

Ho, kiel bestaj kaj abomenindaj

Aperas ĉiuj agoj de la mondo!

Fi, fi! Ĝardeno plena de venenaj

Malbelaj herboj, ĉie senescepte!

Apenaŭ pasis du monatoj! Ne!

Nur ses semajnoj! Tia granda homo!

Se lin kompari kun la nuna reĝo,

Li estis Apolono ĉe Satiro!

Kaj tiel amis li patrinon mian,

Ke al la vento eĉ li ne permesis

Vizaĝon ŝian tuŝi! Ho, ĉielo!

Ho tero! Ĉu forgesi estas eble?

Kaj ŝi ja lin pasie tiel amis!

Kaj tamen nun post kelke da semajnoj...

Pri tio mi ne volas eĉ ekpensi!

Malforto! via nom’ estas: virino!

Monato! Ŝi ankoraŭ ne eluzis

La ŝuojn, kiujn portis ŝi, irante

Funebre post la ĉerk’ de mia patro,

Verŝante larmojn kvazaŭ per riveroj.

Ho Dio mia! Besto senprudenta

Malĝojus ja pli longe! Nun edzino

De mia onklo, frat’ de mia patro,

Sed ne simila pli al mia patro,

Ol mi al Herkuleso! Nur monato!

La signoj de mensogaj ŝiaj larmoj

Ankoraŭ de l’ vizaĝ’ ne malaperis,—

Ŝi estas jam edzino de alia!

Ho, malbenita rapideco flugi

En kriman liton, liton de adulto!

Ne bonon ĝi alportos! Tamen krevu

Kor’ mia, sed silentu mia buŝo!

(Horacio, Bernardo kaj Marcello venas.)

HORACIO

Salut’ al la reĝido!

HAMLETO

Ha, mi ĝojas

Vin vidi! Se memoro min ne trompas,

Vi estas Horacio?

HORACIO

Jes, reĝido.

Kaj ĉiam tute preta al vi servi.

HAMLETO

Ne nomu min «reĝido», sed «amiko».

Sed kial vi forlasis Vittenbergon?

(Al Marcello)

Marcello?

MARCELLO

Jes, reĝido.

HAMLETO

Mi tre ĝojas

Revidi vin.

(Al Horacio) Sed diru serioze,

Por kio vi forlasis Vittenbergon?

HORACIO

De maldiligenteco, ho, reĝido.

HAMLETO

Al malamiko via ne permesus

Mi tion diri, kaj vi vane penas

Kredigi min, ke tio estas vero.

Mi scias, vi ne amas sen laboro

Vagadi. Kion tie ĉi vi faras?

Ĉu trinki vi ankoraŭ volas lerni?

HORACIO

Mi alveturis al la enterigo

De via patro.

HAMLETO

Ha, ne moku min,

Kolego; diru, ke vi alveturis

Al fest’ edziĝa de patrino mia!

HORACIO

Jes, vero, princ’, la dua baldaŭ sekvis

Post la unua.

HAMLETO

Vidu, mia kara,—

Afero simpla de ekonomio:

De l’ fest’ funebra restis multaj manĝoj,—

Por ke la manĝoj vane ne pereu,

Edziĝon fari oni nun rapidis.

Ho, pli volonte mi en la infero

Renkontus malamikon plej malbonan,

Ol tagon tiun ĉi alvivi! ŝajnas

Al mi, ke mi la patron mian vidas...

HORACIO

Ha, kie?

HAMLETO

En l’ okuloj de l’ animo.

HORACIO

Mi konis lin, li estis brava reĝo.

HAMLETO

Li estis homo en plej pura senco.

Al li similan ni neniam vidos.

HORACIO

Reĝido, al mi ŝajnas, ke mi vidis

Lin en la lasta nokto.

HAMLETO

Vidis? Kiun?

HORACIO

La reĝon, vian patron, mia princo.

HAMLETO

La reĝon? Mian patron?

HORACIO

Trankviligu,

Reĝido, por momento vian miron

Kaj elaŭskultu, kion mi raportos

Pri mirindaĵo, kies la verecon

Atestos ambaŭ tiuj ĉi kolegoj.

HAMLETO

Pro Dio, ho, rakontu pli rapide!

HORACIO

Du noktojn al Marcello kaj Bernardo

Aperis ĝi: postene ili staris,—

Kaj jen en noktomeza silentego

Aperas antaŭ ili ia ombro,

Simila tute al patro via,

Armita de la kapo ĝis piedoj;

Per paŝo serioza kaj majesta,

Ne rapidante, ĝi sin preterŝovas;

Tri fojojn ĝi ripetas sian marŝon

Antaŭ la teruritaj oficiroj,

Proksime tiel, ke per halebardo

Ĝin ili povus tuŝi. Dispremitaj

De granda timo, ili mute staras

Kaj eĉ ne provas ion ekparoli.

Pri la aper’ mistera kaj terura

Al mi ili rakontis. Mi kun ili

En la sekvanta tria nokto gardis,

Kaj jen tre vere en la sama horo,

Pri kiu ili diris, en la sama,

Perfekte tiu sama maniero

Aperis la fantomo. Vian patron

Mi konis,—la fantom’ al li similis,

Kiel de l’ sama akvo gut’ al guto.

HAMLETO

Sed kie ĝi okazis?

MARCELLO

Ĝi okazis

Sur la teras’, kie ni staris garde.

HAMLETO

(al Horacio) Al li parolis vi?

HORACIO

Jes, mia princo;

Sed li al mi eĉ vorton ne respondis.

Nur unu fojon ŝajnis, ke li levas

La kapon kaj moveton ian faras,

Por ekparoli: sed subite tiam

Ekkriis laŭte koko la matenon,

Kaj tuje forrapidis la fantomo

Kaj malaperis.

HAMLETO

Efektive strange!

HORACIO

Mi ĵuras, ke ĝi estas pura vero!

Ni ĝin kalkulis kiel nian devon

Al vi raporti pri l’ afero.

HAMLETO

Vere,

Sinjoroj, tio min maltrankviligas.

Ĉu vi hodiaŭ staros gardon?

ĈIUJ

Jes.

HAMLETO

Kaj, diras vi, li estis en armaĵo?

ĈIUJ

Jes, princo.

HAMLETO

De la kapo ĝis piedoj?

ĈIUJ

De l’ kapo ĝis piedoj, nia princo.

HAMLETO

Kaj sekve la vizaĝon vi ne vidis?

HORACIO

Levita estis lia viziero,

Kaj ni tre bone vidis la vizaĝon.

HAMLETO

Ĉu la rigardo estis malafabla?

HORACIO

Mieno lia montris pli suferon,

Sed ne koleron.

HAMLETO

Ĉu li estis pala,

Aŭ ĉu koloron havis en vizaĝo?

HORACIO

Terure pala.

HAMLETO

Ĉu li vin rigardis?

HORACIO

Tre forte.

HAMLETO

Kial mi kun vi ne estis!

HORACIO

Por vi l’ apero estus tro terura!

HAMLETO

Tre povas esti. Ĉu li longe restis?

HORACIO

Apenaŭ centon povus vi kalkuli

Ĉe nerapida kalkulad’.

MARCELLO kaj BERNARDO

Pli longe!

HORACIO

Almenaŭ tiam, kiam mi ĝin vidis.

HAMLETO

La barbo estis griza, ĉu ne vere?

HORACIO

Ĝi estis tia, kiel mi ĝin vidis

Ĉe lia vivo: duonnigre-griza.

HAMLETO

Hodiaŭ mi kun vi en nokto staros;

Denove eble venos la fantomo.

HORACIO

Ĝi certe venos.

HAMLETO

Kaj se ĝi aperos

En l’ eksteraĵ’ de mia nobla patro,

Al ĝi mi ekparolos, se eĉ tuta

Al mi minacus la infero. Vin

Mi ĉiujn petas, se ĝis nun silentis

Vi pri l’ apero, tenu ankaŭ plu

Ĝin en sekreto; kaj al ĉio, kio

Okazos eble en la nokto, havu

Okulojn kaj orelojn, sed ne buŝon.

Per mia amo mi vin rekompencos.

Adiaŭ do! en la dekdua horo

Sur la teraso mi vin revizitos.

ĈIUJ

Al via princa moŝto niaj servoj!

HAMLETO

Ne, via amo, kiel al vi mia.

Adiaŭ do! (Horacio, Marcello kaj Bernardo foriras.)

Spirit’ de mia patro

En bataliloj! Mi supozas ion

Malbonan. Ho, se venus jam la nokto!

Ĝis tiam do trankvile! Malbenaĵoj

Kaj krimoj venas al la lum’ de l’ tago,

Se eĉ murego tera ilin kovras. (Foriras).

SCENO III

Ĉambro en la domo de Polonio. Laerto kaj Ofelio eniras.

LAERTO

Pakaĵo mia estas sur la ŝipo.

Adiaŭ, fratineto! Se vi havos

Okazon, ne forgesu al mi skribi

Pri via farto.

OFELIO

Ĉu vi tion dubas?

LAERTO

Sed pri Hamleto kaj pri lia amo

Konsilas mi al vi, vi ĝin rigardu,

Kiel kapricon kaj nur kiel ludon

De juna sango; bela violeto

En la printempo: frue elkreskinta,

Sed ne konstanta,—dolĉa, sed ne daŭra,

Odoro, ĝuo de momento unu,

Nenio pli.

OFELIO

Nenio pli?

LAERTO

Jes, tiel

Vi ĝin rigardu. La natur’, kreskante,

Grandiĝas pli ne sole per la korpo

Kaj per la forto de la sama sento;

Kun la kreskado de la tempo ofte

Ŝanĝiĝas la spirito kaj la servo

Interne. Nun li eble amas vin;

Nek trompo nek malico nun makulas

La virton de l’ animo lia: tamen

Memoru vi, ke en la rango lia

De sia volo li ne estas mastro.

Li mem ja estas sklav’ de sia stato;

Ne povas li, kiel la simplaj homoj,

Por si elekti: de elekto lia

Dependas farto de la tuta regno,—

Li tial devas gvidi la elekton

Per la aprob’ kaj voĉo de la korpo,

Al kiu li mem servas kiel kapo.

Se li nun diras, ke li amas vin,

Prudente estas, ke vi al li kredu

Nur tiom, kiom povas li plenumi

La vorton sian,—tio estas tiom,

Kiom permesas la komuna voĉo

De tuta la Danujo. Ekmemoru,

En kia grad’ honoro via povas

Suferi, se aŭskultos tro kredeme

Vi lian kanton, se la koron vian

Vi perdos kaj al lia persistado

Malkovros la trezoron vian ĉastan.

Vi timu ĝin, fratino mia kara,

Evitu flaman mezon de la amo,

Atakon kaj atencon de deziro!

Knabin’ plej ĉasta perdis jam modeston,

Se al la lun’ ŝi montris sian ĉarmon.

Eĉ virto ne evitas kalumnion,

L’ infanojn de printempo ofte mordas

La verm’ ankoraŭ en la burĝoneco,

Kaj al la frua roso de juneco

Spiret’ venena estas plej danĝera.

Vin gardu do! Tim’ donas garantion.

Por la juneco ĉie staras retoj.

OFELIO

La sencon de l’ instruo via bona

Konservos mi, por gardi mian bruston;

Sed, bona mia frato, vi ne agu

Simile al la predikistoj, kiuj

Predikas krutan vojon al ĉielo,

Dum ili mem senzorge kaj volupte

Sur flora vojo de gajeco paŝas,

Mokante pri prediko sia propra.

LAERTO

Ne timu! Tamen mi tro longe restis.—

La patro venas jen! (Polonio eniras.)

(Al Polonio) Duobla beno

Sendube duobligas la feliĉon:

Dank’ al okazo mi denove povas

Adiaŭ al vi diri.

POLONIO

Vi ankoraŭ

La domon ne forlasis? Al la ŝipo!

La vento blovas helpe al la vojo,

Kaj oni vin atendas. Nu, akceptu

Denove mian benon.

(Li metas la manon sur la kapon de Laerto.)

Kaj memoru

Regulojn, kiujn mi al vi instruis:

Ne ĉian penson metu sur la langon,

Ne donu tuj al ĉia penso faron.

Afabla estu, sed ne tro kredema.

Al la amiko saĝe elektita

Kunforĝu vin en fera fideleco,

Sed gardu vian manon de la premo

De ĉiu renkontota bona frato.

Vi gardu vin de ĉia malpaciĝo;

Se vi ĝin ne evitos,—tiam agu

Fortike, ke la malamik’ vin timu.

Al ĉiu servu per orelo via,

Sed ne al ĉiu servu per la buŝo.

Konsilojn ĉiam prenu vi de ĉiu,

Sed propran juĝon en la kapo tenu

Laŭ via mon’ mezuru vian veston,

Sed ĉio estu takta kaj konvena;

Vin vestu bone, sed ne kiel dando:

Laŭ vest’ ekkonas oni ofte viron,

La homoj altastataj en Francujo

En tiu punkto estas tre zorgemaj.

Ne prenu prunte kaj ne prunte donu:

Per pruntedono ofte oni perdas

Krom sia havo ankaŭ la amikon,

Kaj pruntepren’ kondukas al ruino

De la mastraĵo. Antaŭ ĉio estu

Fidela al vi mem,—de tio sekvos,

Ke vi ne estos ankaŭ malfidela

Al la aliaj homoj. Nun adiaŭ,

Kaj mia beno vin akompanadu!

LAERTO

Adiaŭ, mia patro kaj sinjoro!

POLONIO

Jam tempo. Iru, oni vin atendas.

LAERTO

Adiaŭ, Ofelio, kaj memoru

Pri tio, kion diris mi al vi!

OFELIO

Mi bone ŝlosis ĝin en mia kapo,

Kaj la ŝlosilon mi al vi fordonas.

LAERTO (al Polonio kaj Ofelio)

Adiaŭ! (Foriras.)

POLONIO

Kia estas la konsilo,

Pri kiu li parolis?

OFELIO

Pri Hamleto,

Pri la reĝido.

POLONIO

Ha, jes, ĝustatempe!

Mi aŭdis, ke en lasta temp’ Hamleto

Al vi komencis montri amikecon

Kaj ke vi mem apartan afablecon

Al li montradis. Se ĝi estas vero—

Mi aŭdis ĝin en formo de averto—

Mi devas al vi diri, ke vi mem

Kredeble ne komprenas tute klare

Danĝeron, kiu al filino mia

Kaj al honoro via nun minacas.

Kiel vi estas unu kun la dua?

La veron al mi diru!

OFELIO

De mallonge

Al mi li ripetadis kelkajn fojojn,

Ke li estimas min.

POLONIO

Ha, ha! Estimo!

Parolo de nesperta knabineto!

Kaj kredas vi al la «estimo» lia?

OFELIO

Mi mem ne scias, kiel pri ĝi pensi.

POLONIO

Nu, aŭdu do! Vi estas tre malsaĝa,

Ke vi akceptas por kontanta mono

La vortojn, kiuj vere ne enhavas

Eĉ plej malgrandan indon. Vi vin tenu

Prudente kaj singarde, ĉar alie

La malsaĝeco via la grandega

Vin pereigos!

OFELIO

Li al mi proponis

La amon sian pure kaj honeste.

POLONIO

Jes, pure kaj honeste! Vi, senkapa!

OFELIO

Li ĵuris al mi, patro mia kara,

Per ĉiuj sanktaj ĵuroj de ĉielo.

POLONIO

Kaptiloj por la birdoj! Mi ja scias,

Ke se la sango bolas, tiam lango

La ĵurojn ne avaras. Ho, filino,

Ne prenu vi por fajro tiun flamon,—

Ĝi lumas, sed ĝi tute ne varmigas,

Ĝi estingiĝas tuj, ne supervivas

Eĉ la minuton de la promesado.

De nun kun via virga afableco

Avaru pli; la paroladon vian

Vi ŝatu pli, ne estu tute preta

Tuj laŭ ordono! La reĝid’ Hamleto

Ankoraŭ estas juna, kaj li havas

Pli grandan liberecon, ol al vi

Donata povas esti. Ofelio,

Mallonge mi sed klare al vi diras:

Ne kredu al ĵurado lia; ĵuroj

Similaj estas trompaj delogantoj,

Antaŭparoloj de tre pekaj petoj;

Promesojn piajn ili hipokritas,

Por pli sukcese veni al la celo.

Per unu vorto: nun vi eĉ minuton

Ne restu en intima parolado

Kun la reĝid’ Hamleto! Ne kuraĝu

Forgesi mian tiun ĉi ordonon!

Nun iru!

OFELIO

Mi obeos, mia patro. (Ambaŭ foriras.)

SCENO IV

La teraso antaŭ la palaco. Hamleto, Horacio kaj Marcello venas.

HAMLETO

Ho, kiel akra estas la aero!

HORACIO

Jes, princo, blovas vento malvarmega.

HAMLETO

Kioma horo?

HORACIO

Baldaŭ la dekdua.

MARCELLO

Ne, ne, jam la dekdua horo batis.

HORACIO

Ĉu efektive? Mi ne aŭdis. Sekve

Alproksimiĝas jam la temp’, en kiu

Aperas ordinare la spirito.

(Post la sceno estas aŭdataj tamburado kaj ektondro de pafilego.)

Ha, kion tio ĉi signifas, princo?

HAMLETO

La reĝo diligente nun pasigas

La nokton en gajega festenado;

Kaj ĉiun fojon, kiam li eltrinkas

Pokalon, pafilegoj al la mondo

Anoncas la grandfaron de la reĝo.

HORACIO

Ekzistas tia moro?

HAMLETO

Jes, sendube.

Sed pensas mi, ke estas pli honore

Forgesi tian moron, ol ĝin sekvi.

La brua kaj diboĉa festenado

Alportis al ni tre malbonan gloron

Ĉe la popoloj de la tuta mondo.

Drinkistoj oni nomas nin insulte;

Kaj tiu ĉi makulo malpurigas

La gloron de plej grandaj niaj faroj.

Similan sorton ofte ankaŭ havas

Privataj homoj, se sen propra kulpo

Makulon ian ili de naturo

Ricevis; se ekzemple de naskiĝo—

En kio ne ilia vol’ ja estis—

Ilia sango estas tro bolanta,

Rompanta ofte digon de prudento;

Aŭ se kutimo ilin malbonigis,—

La mond’ ilin atakas sen kritiko,

Se eĉ iliaj virtoj estas puraj

Kaj multenombraj. Grajno da malbono

Por la okul’ de l’ mondo ofte kovras

La tutan indon de plej bona homo.

(Aperas la spirito en armaĵo.)

HORACIO

Ho, vidu, princo, ĝi aperas!

HAMLETO

Dio!

Defendu nin, anĝeloj de ĉielo!

(Li staras kelkajn minutojn senmove.)

Spirito sankta, aŭ demon’ terura,

Ĉu el ĉielo aŭ el la infero,

Ĉu vi intencas bonon aŭ malbonon,—

Aperis vi en tia nobla formo,

Ke mi paroli devas. Ho, Hamleto,

Ho, patro, ho vi, reĝo de Danujo,

Respondu! Ho, ne lasu min perei

En nesciado! Diru al mi, kial

Sin levis el la tombo viaj ostoj?

Kaj la ĉerkujo, kien ni trankvile

Vin metis, kial ĝi malfermis nun

La pezan sian buŝon de marmoro,

Por vin elĵeti? Kion ĝi signifas,

Ke vi, senviva korpo, en armaĵo

Denove venis en la lunan lumon,

Por ektimigi nin, malsaĝajn homojn,

Kaj nin ataki per teruraj pensoj

Ne klarigeblaj por l’ animo nia?

Por kio! Diru! Kial? Kion fari?

(La spirito faras signojn al Hamleto.)

HORACIO

Li vokas vin, ke iru vi kun li,

Li kvazaŭ volas ion komuniki

Nur al vi sola.

MARCELLO

Kun afablaj gestoj

Li vokas vin pli malproksimen, princo;

Sed ho, pro Di’, ne iru!

HORACIO

Ne, ne iru!

HAMLETO

Sed tie ĉi ne volas li paroli,

Kaj mi lin sekvos.

HORACIO

Ho, ne, ne, reĝido!

HAMLETO

Nu, kion do mi timos? Mia vivo

Ne havas por mi indon, kaj l’ animo,

Senmorta, kiel la spirito mem,

Ja ne bezonas timi la spiriton.

Li vokas min denove; mi lin sekvos.

HORACIO

Sed se li vin allogos al la maro,

Aŭ eble al la supro de l’ ŝtonego,

Staranta super la senfunda akvo,

Kaj tie per terura nova vido

Subite nebuligos vian saĝon

Kaj pereigos vin? Memoru, princo!

Jam per si mem

Terura estas tiu alta pinto,

Pendanta super la bruantaj ondoj

De plej profunda loko de la maro.

HAMLETO

Li ĉiam vokas. (Al la spirito) Iru, mi vin sekvas!

MARCELLO (retenante Hamleton).

Ho, princo, vi ne iros!

HAMLETO

For la manojn!

HORACIO

Aŭskultu nin, ne iru!

HAMLETO

Mia sorto

Min vokas, kaj per ĝi mi sentas nun

En ĉiu vejno de la korpo mia

Potencan feran forton de leono.

(La spirito faras signojn)

Li ĉiam vokas! Lasu! Pro ĉielo! (Li sin elŝiras.)

Fantomon faros mi el ĉiu, kiu

Kuraĝos min reteni! For! (Al la spirito) Ho, iru!

Mi post vi iras. (La spirito kaj Hamleto foriras.)

HORACIO

Ha, li freneziĝis!

MARCELLO

Ni sekvu lin! La dev’ al ni ordonas!

HORACIO

Ni iru! Kiel tio ĉi finiĝos?!

MARCELLO

Malbona io estas en Danujo.

HORACIO

Nin gardos la ĉielo.

MARCELLO

Ni rapidu!

SCENO V

Izolita loko de la teraso. La spirito kaj Hamleto venas.

HAMLETO

Ho, kien vi kondukas min? Parolu!

Mi plu ne iros jam!

SPIRITO

Aŭskultu!

HAMLETO

Diru!

SPIRITO

Jam proksimiĝas mia horo. Baldaŭ

Reiri devos mi al la sulfuraj

Turmentaj flamoj.

HAMLETO

Malfeliĉa patro!

SPIRITO

Min ne bedaŭru, sed atentu bone,

Al tio, kion diros mi.

HAMLETO

Parolu!

Atenti estas mia sankta ŝuldo.

SPIRITO

Kaj venĝi ankaŭ, kiam vi ekscios.

HAMLETO

Ho, Dio! Venĝi? Kion?

SPIRITO

Aŭdu bone.

Mi estas la spirit’ de via patro,

Mi estas kondamnita longan tempon

Vagadi en la nokto kaj bruladi

La tutan tagon en eternaj flamoj,

Ĝis mi puriĝos de la ĉiuj pekoj

De mia tera vivo. Se ne estus

Al mi malpermesite paroladi,

Rakonton tiam povus mi komenci,

De kiu ĉiu vort’ al vi dispremus

La koron, rigidigus vian sangon,

El kapo elsaltigus la okulojn,

Kaj ĉiun vian haron disstarigus

Simile al haregoj de histriko.

Sed la misteroj de posttomba vivo

Ne devas soni al orelo tera.

Aŭskultu! Se vi amis vian patron...

HAMLETO

Ho, Dio!

SPIRITO

Venĝu por mortigo lia!

HAMLETO

Mortigo?

SPIRITO

Jes, mortigo plej malnobla,

Terura, nenatura, neaŭdita.

HAMLETO

Ho, nomu lin! Ke povu mi tuj flugi,

Simile al la penso de amanto

Mi flugu venĝi tuj.

SPIRITO

Vi ŝajnas preta

Vi estus dorma, kiel pala herbo,

Kreskanta sur la bordo de la Leto,

Se restus vi trankvila. Aŭdu, filo:

La famon oni faris, ke en tempo

De mia dormo en ĝardeno mia

Serpento mordis min; kaj oni trompas

Per la mensoga fam’ pri mia morto

L’ orelon de la regno; tamen sciu,

Ho, nobla mia filo: la serpento,

De kies mordo mortis via patro,

Nun portas lian kronon.

HAMLETO

Mia onklo!

Ho, la profeta mia antaŭsento!

SPIRITO

Jes, tiu plej malnobla adultulo

Per sorĉo de la sprito, per perfido

(Ho, malbenita sprito kaj donacoj!)

Delogis la reĝinon ŝajne virtan

Al la plezuroj de malnobla amo.

Hamleto mia! Ho, kia defalo!

De mi, kies la amo estis sankta,

Sendekliniĝa ĉiam de la ĵuro,

Farita en la tago de l’ edziĝo,—

Ŝi malaltiĝis al pekulo, kiun

Per ĉio la naturo ja malbenis!

Sed kiel virton peko ne delogas,

Se ĝi eĉ en ĉiela vest’ aperas,

Tiel volupto, se eĉ kun anĝelo

Vi ligos ĝin, enuas tamen baldaŭ

Kaj serĉas ion novan... Sed silentu!

Mi sentas jam aeron de mateno,—

Mi mallongigos la rakonton. Kiam

En la ĝardeno laŭ kutimo mia

Mi dormis post tagmezo, via onklo

Mallaŭte alŝteliĝis kaj enverŝis

Al mi en la orelon plej teruran

Venenon el malgranda boteleto,

Venenon tian, kiu tre rapide

Trakuras tuj la tutan homan korpon

Kaj, kvazaŭ acidaĵo en la lakto,

Momente malbonigas en la korpo

La tutan puran sangon. Mi pereis,

Kaj lepro mian tutan glatan korpon

Tuj kovris per abomeninda ŝelo.

Kaj tiel mi perfide en la dormo

Per frata mano estis senigita

De l’ vivo, krono kaj edzino kune,

Mi estis mortigita en florado

De miaj pekoj, sen konfesodono,

Sen komunio sankta; la kalkulon

Ne resuminte, estis mi sendita

Kun ĉiuj kulpoj sur la kapo

Al granda, fina juĝo.

HAMLETO

Ho, terure!

SPIRITO

Se havas vi animon, ne permesu,

Ke reĝa lito de Danujo servu

Por sangomiks’ adulta kaj volupto.

Sed kiel ajn vi volos tion fari,—

Vi ne makulu vian filan koron:

Nenion faru kontraŭ la patrino,—

Ŝin juĝos la ĉielo kaj la pikoj

De ŝia propra koro. Nun adiaŭ!

La paliĝado de l’ lumanta vermo

Anoncas la aperon de l’ mateno.

Adiaŭ, filo, kaj memoru min! (Foriras.)

HAMLETO

Ho, vi, ĉielo! Tero! Eble ankaŭ

L’ inferon voki?—Fi, halt’ mia koro!

Ne maljuniĝu tuj, ho mia korpo!

Fortike vi min portu! Vin memori?

Jes, malfeliĉa patro! Tiel longe,

Ĝis mia kapo perdos la kapablon

De ĉia memorado! Vin memori?

Sed de l’ tabulo de memoro mia

Forviŝos mi nun ĉion, kio restis,

Sentencojn ĉiujn el la libroj, ĉiujn

Pentraĵojn, postesignojn, kiujn lasis

Sur ĝi la pasintaĵo kaj juneco,

Observojn kaj la spertojn de la vivo;

Ordono via vivos tute sola

De nun en mia cerbo, ne miksita

Kun io malpli inda. Ho, ĉielo!

Virino malhonesta kaj perfida!

Fripono! Vi, fripono ridetanta!...

La tabuleton donu! Mi enskribos,

Ke oni povas ĉiam ridetadi

Kaj tamen esti friponeg’. Almenaŭ

En nia lando tio estas ebla. (Li skribas.)

Mi vin enskribis, onklo! Nun al mia

Deviz’! «Adiaŭ kaj memoru min!»

Mi ĵuris.

HORACIO (post la sceno).

Princo! Princo!

MARCELLO (post la sceno).

Princ’ Hamleto!

HORACIO (post la sceno).

Ho, Dio lin defendu!

HAMLETO (decide, al si mem).

Tiel estu!

MARCELLO (post la sceno).

He! Princo! He!

HAMLETO

He! kara mia, he!

Al mi, birdeto mia, he! mi estas.

(Horacio kaj Marcello venas.)

MARCELLO

Nu, kio do sinjoro?

HORACIO

Kio nova?

HAMLETO

Ho, tre mirinde!

HORACIO

Diru, kara princo.

HAMLETO

Vi elbabilos.

HORACIO

Ne, pro la ĉielo!

MARCELLO

Mi ankaŭ ne.

HAMLETO

He, kion vi parolas

Ĉu oni povus kredi?! Vi silentos?

HORACIO kaj MARCELLO

Jes, jes, pro la ĉielo, kara princo!

HAMLETO

En tuta la Danujo vi ne trovos

Friponon, kiu estus hom’ honesta.

HORACIO

Spirito ne bezonis ja sin levi

El tombo, por sciigi nin pri tio.

HAMLETO

Vi estas prava. Tial mi nun pensas,

Sen plua disputado ni jam povas

Al ni la manojn premi reciproke

Kaj iri hejmen. Iru, kien vokas

Vin la aferoj kaj deziroj viaj—

Aferojn kaj dezirojn ĉiu havas—

Mi ankaŭ, la mizera, iros fari

Aferon mian,—mi nun iros preĝi.

HORACIO

Malklare kaj tre strange vi parolas.

HAMLETO

Ha, mi bedaŭras, ke mi vin ĉagrenas.

Mi ĝin bedaŭras el la tuta koro.

HORACIO

Vi ne ĉagrenas nin.

HAMLETO

Ne, Horacio,

Ĉagren’ ĝi estas, pro Patriko sankta...

Pri la spirito de mi al vi diros,

Ĝi estas tre senkulpa kaj honesta.

La scivolecon pri la estintaĵo

Vi venkos, kiel povos. Nun, kolegoj,

Amataj kunlernantoj kaj amikoj,

Malgrandan unu peton mi vin petos.

HORACIO

Parolu, princo, ni ĝin certe faros.

HAMLETO

Neniu devas scii pri l’ apero

De nuna nokto.

HORACIO kaj MARCELLO

Ni promesas, princo.

HAMLETO

Sed ĵuru!

HORACIO

Pro honoro, mi silentos!

MARCELLO

Mi ankaŭ, pro honor’!

HAMLETO

Sur mia glavo!

MARCELLO

Ni ĵuris jam, sinjoro.

HAMLETO

Sed mi petas,

Sur mia glavo ĵuru al mi.

SPIRITO (sub la tero).

Ĵuru!

HAMLETO

Ha, mia kara! Vi al ni alrampis?

Nu, bone! La bravul’ aŭskultas. Ĵuru!

HORACIO

Sed kiel ĵuri?

HAMLETO

Ke neniam vi

Parolos eĉ per unu sola vorto

Pri tio, kion en la lasta nokto

Vi vidis. Ĵuru sur la glavo!

SPIRITO (sub la tero).

Ĵuru!

HAMLETO

Hic et ubique?

Ŝanĝu ni la lokon!

Al mi, sinjoroj! Metu viajn manojn

Denove sur la glavon kaj ripetu,

Ke vi neniam al neniu diros

Pri la apero de la nokto. Ĵuru

Pri tio ĉi sur mia glavo!

SPIRITO (sub la tero).

Ĵuru!

HAMLETO

Ha, brave, mia talp’! Vi bone fosas!

Pli malproksimen do, amikoj!

HORACIO

Dio!

Tre strange kaj neniel kompreneble!

HAMLETO

Plej bona estos, se vi ĝin forgesos!

Ekzistas en ĉiel’ kaj sur la tero

Pli da aferoj, ol en la lernejoj

Instruas filozofoj, Horacio.

Sed venu! Kaj mi tie ĉi denove

Vin petas, ĵuru: kiel ajn mirindaj

Al vi agado mia poste ŝajnos,

Se eble poste trovos mi utile

Ŝajnigi, ke mi perdis la prudenton,—

Neniam vi kunmetu viajn manojn

En tia formo, nek la kapon vian

Balancu tiel, nek per parolado

Dusenca montru, ke vi ion scias,—

Ekzemple: «nu, ni scias», aŭ «ni povus,

Se ni nur volus», aŭ «se nur paroli

Ni povus», aŭ «ekzistas unu punkto»...

Ne helpu al vi Dio en mizero,

Se tion ĉi vi faros,—ĵuru!

SPIRITO (sub la tero).

Ĵuru!

HAMLETO

Ripozu, ho, spirito malfeliĉa!

Kaj nun, sinjoroj, mi min rekomendas

Al vi kun mia tuta amikeco.

Kaj ĉion, kion mi, malriĉa, povas

Al vi alporti aman kaj amikan,

Kun Dia help’ al vi mi ne rifuzos.

Ni iru! Kaj denove mi vin petas,

La fingron ĉiam tenu sur la buŝo!

Ni vivas en terura tempo! Ve,

Ke mi naskiĝis esti la punanto!

Nu, venu do! Ni iros ĉiuj kune.

(Ĉiuj foriras.)